روزگار غریبی ست نازنین...

تا اطلاع ثانوی دلتنگم و با هیچ‌کسم میل سخن نیست

but l'm only human

نمی‌دونم باید خودِ قبلیم رو فراموش کنم یا تلاش کنم دوباره بهش نزدیک بشم تنها چیزی که می‌دونم اینه که دیگه هیچوقت اون آدم نمیشم بهم بگو این خوبه یا بد؟

بهتر شدنِ اجباری هه هیچ وقت نخواستمش..

حالم بهم میخوره از این همه «متاسفم» که درونمه

بله میدونم قرار نیست تو این زندگی به اکثر چیزهایی که می‌خوام برسم اما تو بگو با اشک هام چه کنم؟ با احساس‌ها، با رنگ‌هایی که هیچوقت برنمی‌گردن؟؟

هیچوقت نتونستم روحم رو به بند بکشم هیچوقت نتونستم بهش حالی کنم باید از چیزهایی کوتاه بیاد تا چیزهای دیگه‌ای رو از دست نده

چیزی که حقیقتاً می‌تونست نجات‌بخش باشه

مرگ و دونستن میخوام

رهایی و اشک ریختن از روی ذوق نه غم