چقدر بیخود سعی کردم و عادت کردم با غم انس بگیرم در حالی که مأنوس نیست هنوز هم همون قدر سرد و خشک و آزاردهنده ست زخمی م می‌کنه، زمینم می‌ندازه و زورم بهش نمی‌رسه

این همه گریه می‌کنی و بعد ناگهان همه چیز به نظرت مسخره و بی‌اهمیت میاد

به هرحال... من اینجا (در این گوشه از دنیا) گیرافتادم و چاره ای جز خوب بودن یا سعی کردن برای خوب بودن ندارم گریزی نیست هستی به من داده شده چاره ای نیست جز این که همه چیز رو فراموش کنم و خوب بمونم

نیمه شبا از پشت روزمرگی ها، تنهایی خودش رو نشون میده

تنهایی ترسناکه منو میترسونه، ازش فرار می‌کنم و به گریه پناه می‌برم

اما یک روز بالاخره به سر میاد (تنهایی یا...زندگی)

تو سرنوشت من نوشته شده "نگران برای همه چیز"

از خود فراری ام

قرار نبود اینجوری بشه قرار بود خیلی قوی تر باشم

حالا دنیا تقریباً هرچه مایه‌ی ارزشمندی‌ش بود رو از دست داده

«اندوه کسی را نکشت اما ما را از همه چیز تهی ساخت!» |محمود درویش|

[in search of light..]