از این ایده که «همواره خودم رو از دیگران مهم‌تر و نزدیک‌تر به خودم میدونم» بدم میاد

احساساتم خاموش شدن

فقط احساس پوچیِ محض می‌کنم و باور کنید خیلی احساس اذیت کننده ایه

روا نیست من این همه استرس بکشم و اتفاقای مهم تو زندگی یکی دیگه بیوفته

humanism.

میتونم بگم واقعاً مردم دلشون خوشه. هرکس یه چیزی پیدا کرده که بتونه جدی بگیردش و بیخیال ایده ی «مردن و ابدی شدن» بشه. عالی

فهمیدم چرا انقدر معتاد فیلم دیدن شده ام چون منو از ارتباط برقرار کردن با آدم های واقعی بی‌نیاز می‌کنه میتونم با خیال راحت تو داستان مردم سرک بکشم و طعم احساسات و روابط مختلف رو بچشم بدون اینکه حقیقتاً درگیرشون بشم.

nice and destructive :]

میترسم روزی برسه که حسابی از آدم های واقعی دور شده باشم کنارشون زندگی کنم درحالی که کیلومتر ها باهاشون فاصله دارم

شده ام ابر که با گریه فرو بنشانم آتش صاعقه ای را که خود افروخته ام

هستـی چه بُوَد؟ قصه ی پر رنج و ملالــی...

اکثر اوقات وقتی نمی‌دونم باید چه کنم گریه می‌کنم چون دست کم گریه حس واقعی بودن بهم میده.