لحظاتی هست که احساس میکنم در حقیقت ۴۰ سالمه، به دیوار تکیه زده‌م و دارم رنج و غمِ خودِ ۲۱ ساله‌م رو تماشا می‌کنم و ناخودآگاه از سادگی و شکستگی‌م پوزخند می‌زنم _از این که چقدر همه چی رو جدی گرفتم_

برای خیلی ها شاید تنها شدن و تنها موندن یه ترس باشه ترسی که ممکنه در آینده دچارش بشن و به همین دلیل همیشه ازش فرار میکنن اما من یک بار طعم سرد و تلخِ تنها موندن رو چشیدم. یک بار بزرگترین ترسم رو ثانیه به ثانیه تجربه کردم. تو اون روزهای پر از سیاهیِ تنهایی، وقتی همه‌ی همراهی‌ها و دوستی‌ها کنار رفتن، برای لحظه‌ای تونستم واقعاً لمس کنم که همه‌ی انسان‌ها فقط و فقط یکی رو در زندگی دارن و اون، خالقِ انسانه. تنها کسی که از رنج و سختی های ما آگاهه، تنها ملجأی که میشه واقعاً بهش پناه برد... اون اولین لمس از حقیقت، منو آروم کرد!

تو همسفرِ نیمه‌راهِ منی چگونه‌ هنوز‌ از تو می‌گویم؟

در حالیکه تا گردن توی غمِ گذشته و ترسِ از آینده گیر کردم، استاد سر کلاس میگه: ما انسانها موجودات فرازمانی هستیم و در واقع گذشته، حال و آیندهٔ ما یک چیز است!

به نظرتون با این چیکار کنم؟ خیلی شیک منتظره درو باز کنم بیاد تو(نازش کردم پر توقع شد)

خب امروز همه چی به اندازه کافی عمیق و سخت‌گذر بود این ساعات آخر شب برمی‌گردیم به کیدراما دیدن و سطحی بودن🤝

اینترنت ما را یاری نمیکند :»

به گوشه‌ی قفسی خو گرفته‌ام چندان که گر رها کُندم ذوق آشیانم نیست! #فروغی_بسطامی

غم مث خورده شیشه می‌مونه هر چقدر هم التیام پیدا کنی تیکه هاش تو وجودت باقی میمونه و تو هرچی میگردی نمیتونی پیداش کنی و بکِشیش بیرون

ای پریشانیِ آرام! کجایی ای مرگ؟ در پری‌خانه ی ما حوصله ی غوغا نیست..