خودم رو جدا از خانوادم، دوستام، محل زندگیم، تحصیلم ... خودم رو جدا از همه‌ی جهان می‌بینم

جزوه و کتاب و قلم و لپ‌تاپ و مقاله‌های توش رو آماده می‌کنم که بشینم درس بخونم ولی نمی‌خونم

می‌رم کتابخونه مدت‌ها بین قفسه‌ها راه می‌رم و با وسواس یه کتاب انتخاب می‌کنم ولی انقدر کتاب رو نمیخونم که موعدش میگذره بعدِ سه هفته می‌رم پسش می‌دم و مسئول کتابخونه هربار میگه ایندفعه رو نمیخواد جریمه بدی

صدبار از خودم می‌پرسم زهرا دنبال چی هستی؟ و به جواب مشخصی نمی‌رسم

می‌شینم اتفاقات زندگیم رو مرور می‌کنم، سعی می‌کنم حکمتشون رو بفهمم

یه وقتایی تو دلم کلی غر می‌زنم بعد میگم خدایا منظورم ناشکری نبود به دل نگیر

کل کمدم رو میریزم بیرون وسایلش رو دسته‌بندی و مرتب می‌کنم ولی حوصله نمی‌کنم دوباره بزارمشون سر جاش

بی‌مهری های دیگران حتی دیگه آزارم هم نمی‌ده!

می‌تونم بشینم با همه‌ی آدمایی که یه روزی اشکم رو درآوردن چای و بیسکوییت بخورم و حالشون رو بپرسم

از همه جا کنده شدم همین.

اشکالی نداره زندگی جالبیه من اینطور زندگی کردن رو دوست دارم؛ از همه جا کنده ولی شبیه اکثریت نبودن یه کم برام ترسناکه هنوز وابسته‌ی تأیید دیگرانم!

درست میشه...