حتماً راجع به ۱۱ سپتامبر زیاد شنیدید. یه حمله‌ی ساختگی از طرف آمریکا به آمریکا که بتونه به بهونه اون، هر جنایتی رو موجه جلوه بده. داستانش رو توی روایت اول گفتم. بخونید و بدونید. ممکنه آمریکا تو این جنگ هم بخواد از این فریب استفاده کنه و یه یازده سپتامبر دیگه خلق کنه!

قاب شصت‌و‌هفتم [ویرانی تل‌آویو در اثر موشک‌های ایرانی]

قاب شصت‌و‌هشتم [عبارت «ویرانگر اسرائیل» زیر عکس نتانیاهو در تل‌آویو. کمی عقب‌تر خودرویی که با موشک ایرانی منهدم شده، قابل مشاهده است.]

قاب شصت‌و‌نهم [یکی از کلاس‌های مدرسه علامه‌حلی که در پی حملات اسرائیل آسیب دیده است.]

ولی قبول کنید به ما دهه‌هشتادی‌ها نمی‌اومد زیر صدای انفجار و پدافند مداوم، با آرامش گوشی رو خاموش کنیم و بگیریم بخوابیم! نه که اینطور نسلی نبودیم، چرا بودیم. اما کسی فکرش رو نمی‌کرد دهه‌هشتادی‌های تکنولوژی‌زده‌‌ی غرقِ نعمت، انقدر تاب‌آوری داشته باشند. ولی اتفاقاً اینطور بودیم و تاب هم آوردیم! ما خیلی چیزها رو تاب آوردیم. از آشوب‌های ۹۶ و ۹۸ بگیر، تا روزهایی از ۴۰۱ که تو مترو و خیابون راه می‌رفتیم و فحش می‌خوردیم! از حمله داعش به مجلس و حرم شاهچراغ تا ترور رییس‌جمهور و وزیر‌خارجه‌مون (بله من میگم ترور چون توی کتم نمیره سانحه هوایی بوده باشه! شما در قبولش مختارید.) از زدن تمام نظامی‌های ارشد کشور تا ۱۲ روز جنگ مستقیم با اسرائیل و آمریکا. و این ها همه مال قبل از اسفند ۴۰۴ بود! حالا چیزهایی رو لمس کردیم که دیگه مارو آدم قبلی نمی‌کنه. ما دهه هشتادی ایم اما قدر عمر این انقلاب تجربه داریم و ایستاده‌ایم! از اینجا به بعد هم قرار باشه اتفاقی بیوفته، هرکی هم که بره و فرار کنه و قایم بشه، ماها تا آخرش هستیم!

این روزها بیشتر از هر قشری، جماعت حجتیه روی مخم هستند.(البته بعد از وطن‌فروشا) یعنی دوست دارم برم عقاید سیاسیم رو فروکنم تو حلقشون و بگم آره اینطوریه جرأت داری حرفی بزن. انقدر که این جماعت تحمل‌ناپذیر اند! در بهترین حالت مثل توابین می‌مونن هیچگاه بر صراط عدالت حرکت نکردند؛ نه در کربلا، نه در عین‌الورده و نه امروز! شما فرض کن از هر قشری و جماعتی، انسان‌های آزاده شون الان کف خیابون اند و با هم متحد شدند که ایران حفظ بشه. بعد یه عده مدعی دین و مذهبِ به ظاهر حزب‌اللهی نشستند توی خونه پا روی پا انداختند و نظاره می‌کنند و نهایتاً یه دعایی چیزی میخونند که نَمیرند توی جنگ! آخه آدم انقدر منفعل و بی‌اثر؟ چه زندگی ایه که توش چیزی ندارید که براش جون بدید؟ اصلاً چه می‌فهمید جون دادن برای ارزش‌ یعنی چی لذتش رو هم نمی‌فهمید دلم به حالتون میسوزه حتی لذت دین‌دار بودن رو هم نمیفهمید چقدر بیچاره و دست خالی اید شماها حق دارید هر لحظه بترسید چون هیچ دستاویزی ندارید. همه چیزهای خوب عالم رو کنار گذاشتید از همه انسانهای نورانی و محبوب عصر خودتون محروم اید اون هیچی لذت آزاده بودن رو هم نمی‌فهمید!

بگذریم

قاب هفتادم [تهران، لحظاتی پس از بمباران]

قاب هفتادویکم [پرچم_شیشه شیر_صندلی جلوی ماشین]

قاب هفتادودوم [پاکبان تهرانی که بر اثر حمله هوایی آمریکا به شهادت رسید، با حضور عده زیادی از همکارانش تشییع می‌شود.] عکس از زینب خدابخشیان

قاب هفتادوسوم [بدرقه موشک سجیل توسط نیروهای هوافضای ایرانی]

قاب هفتادوچهارم [ترافیک کشتی‌ها پشت تنگه هرمز به دلیل مسدود بودن آن توسط ایران]