قاب هفتادویکم [پرچم_شیشه شیر_صندلی جلوی ماشین]

قاب هفتادودوم [پاکبان تهرانی که بر اثر حمله هوایی آمریکا به شهادت رسید، با حضور عده زیادی از همکارانش تشییع می‌شود.] عکس از زینب خدابخشیان

قاب هفتادوسوم [بدرقه موشک سجیل توسط نیروهای هوافضای ایرانی]

قاب هفتادوچهارم [ترافیک کشتی‌ها پشت تنگه هرمز به دلیل مسدود بودن آن توسط ایران]

این داغ بهم فهموند من اگه زمان شهادت یکی از امامان زنده بودم، میرفتم در خونه اون امام و انقدر گریه می‌کردم تا بمیرم به معنای واقعیِ کلمه بمیرم و تموم بشم!

قاب هفتادوپنجم [مادر، پرچم ایران را به دستان کودکش می‌سپارد.]

قاب هفتادوششم [یکی از نیروهای تیم امدادونجات کفش‌هایش را درآورده و روی آسفالت خیابان نماز می‌خواند.]

قاب هفتادوهفتم [یک مزار خانوادگی در اصفهان؛ پدر که از ابتدای جنگ در مأموریت بود، برای روز اول عید به خانه برمی‌گردد. ساعاتی بعد مادربزرگ، پدر، مادر و دو تا از بچه‌ها همگی به شهادت می‌رسند.]

قاب هفتادوهشتم [کودکی که توسط امدادگران از زیر آوار بیرون آمده، برای جمعیت دست تکان می‌دهد.]

قاب هفتادونهم [زنی زیر باران، خدمات رایگان کلینیک‌ش در جنگ را اعلام می‌کند.]

قاب هشتادم [استخراج یک بمب عمل‌نکرده از خانه‌های مسکونی یکی از مناطق تهران.]

قاب هشتادویکم [ماهی‌‌قرمزِ عید، بی‌جان روی خاک‌های ناشی از انفجار جنگ افتاده است.]