⛔ساحل سرخ و بی نظیر جزیره هرمز در یک روز زیبای بارانی 🟡بارش باران در جزیره هرمز، ساحل سرخ این جزیره را به صحنه‌ای متفاوت و تماشایی تبدیل کرده است. 🟡ترکیب رنگ خاک سرخ با زمین خیس‌خورده و هوای بارانی، تصاویر چشم‌نوازی را رقم زده که توجه کاربران شبکه‌های اجتماعی را جلب کرده است. ‍ ⃟ ⃟ ⃟⛈○  ⃟○✍•° #آموزشگاه_فرهنگی_هنری_اقاليم_احساس 💠@AGHALIM

🔹 یلدا چراغ فروزان فرهنگ و تمدن بشکوه  ایرانی   در شب بلند تیرگی جنگها و تبعیضها و رنجها و حرمانهای جهان سرگشته 🍃🍂  یلدا مبارک🍂 بیا  که  تاب ندارم غم ِ  گرانت را بلندی شب یلدای گیسوانت را   #مجتبی_مهدوی 🍁○  ⃟○✍•° #آموزشگاه_فرهنگی_هنری_اقاليم_احساس 💠@AGHALIM

آیین باستانی یلدا خجسته باد🍃 با بهترین شادباشها اقالیم احساس 🦋 ⃟○✍•° #آموزشگاه_فرهنگی_هنری_اقاليم_احساس 💠@AGHALIM

‍ ‍ .‍ ‍ ‍ ‍ ‌‍ ‌‌‌ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ⃟⃟تقویم_فرهنگی_ادبی_هنری ⃟🌼 ◇⃟ 🌼@Aghalim 🔷 جشن شب یلدا، جشن شب چله، پیشینه‌ای به دیرینگی کیش مهر در ایران‌زمین دارد و جشن زایش مهر، بلندترشدن روزها، پیشواز گرم‌شدن و بارورشدن زمین و آغاز دوباره کشت و کار است. در حقیقت جشن شب چله، آغاز یک دوره چهل روزه است که به جشن سده ختم می‌شود که آن هم آغاز یک دوره ۱۰۰ روزه سالانه (از ۱۰ بهمن‌ماه تا ۱۵ اردیبهشت‌ماه) است. گستردن سفره آیینی یا خوان شب چله در این جشن همچون دیگر جشن‌های ایرانی در سنت‌های کیش مهر و گستردن سفره "میَزد" ریشه دارد که در دورهمی پیروان این کیش یا "بزم مهر"، گسترده می‌شد، گستردن سفره‌های آیینی در فرهنگ ایران جنبه‌ای نمادین دارد و سفره نمادی از گستره زمین است. براین پایه، روی آن نمادهای زایندگی، روشنایی و برکت می‌گذاشتند. در گذشته مردم در جشن یلدا یا شب زایش مهر، در بزم مهر، با همدیگر هم‌نشین و هم پیاله و هم‌سفره می‌شدند و تا هنگام سپیده دم و لحظه زایش مهر، شب‌زنده‌داری می‌کردند. از دیرباز بر خوان شب چله، نان، شیرینی، خشکبار، دانه‌های خوراکی و میوه می‌گذارند ولی گل سرسبد همه این خوراکی‌ها که رنگ و بویی بهشتی به خوان شب چله می‌دهد، انار است. زادگاه انار، ایران است و ایرانیان از دیرباز موفق به کشت نمونه‌های پربازده آن شدند، ریشه کهن واژه انار، در زبان فارسی، "هم‌دانه" است که به معنی هم‌نشینی دانه‌های فراوان در کنار همدیگر و نشان از "پُردانگی" آن است. در فرهنگ ایرانی، پُردانگی میوه انار، به نشانه زایندگی ایزدبانو آناهیتا مادر مهر یا میترا، نماد زایش و فراوانی بوده است و از این روی انار را در شب یلدا یا شب زایش مهر به‌عنوان نمادی از آناهیتا، مادر مهر تابان، بر سفره می‌گذارند. سرخی انار نیز نزد مردمان یادآور سرخی خورشید به هنگام فروخفتن و برآمدن یا زایش دوباره است. در استوره‌های ایرانی، انار میوه‌ای مینوی و ستوده است از این روی، زرتشت دانه‌های انار را به اسفندیار پسر گشتاسب داد و او را رویین‌تن کرد؛ بر همین پایه در فرهنگ ایرانی، دانه‌های انار و آب انار، دارای ارزش‌های خوراکی و درمانی فراوان هستند و از آب انار تغلیظ شده، "رُب انار" تهیه می‌شود که در تهیه غذاهای سنتی ایرانی همچون فسنجان و آش انار استفاده می‌شود که خوردن آنها در شب یلدا به همراه انار دان‌شده، متداول است. در بسیاری از شهرهای ایران، هنگام چیدن انار از درخت که "انارچین" نام دارد، "جشن انار" برگزار می‌شود که برای نمونه می‌توان از جشن انار دورک، بادرود، ساوه، پاوه، تفت، تنگ سیاب کوهدشت، انبوه، نوده فاراب، قزوین، ارسنجان، اورامانات و شهرضا نام برد، اما متاسفانه امسال شاهد بودیم که جمهوری آذربایجان جشن انار یا "نار بایرامی" را به‌نام خود در فهرست میراث ناملموس جهانی در یونسکو به ثبت رساند. یکی دیگر از میوه‌های نمادین که در شب چله بر سفره گذاشته می‌شود، هندوانه سرخ و شیرین است. اگرچه نهادن هندوانه گرد و سرخ به نشانه خورشید بر سفره شب چله دیرینه‌ای چند صد ساله دارد و بر زیبایی‌های این جشن می‌افزاید اما برعکس انار ریشه در فرهنگ ایران باستان ندارد. هندوانه سفری طولانی را در درازنای تاریخ پشت سر گذاشته است تا بر سفره  شب یلدای ایرانیان نشسته است. خاستگاه جد مشترک همه انواع هندوانه، کشور  نامیبیا در جنوب غربی آفریقاست، هندوانه در قرن هفتم میلادی به هند که آن زمان همسایه ایران بود رفت و کشت شد و از آنجا به ایران آمد و به‌عنوان یک میوه هندی در ایران به‌نام هندویانه یا هندوانه مشهور شد که واژه هندوانه، صفت نسبی و به معنی "منسوب به هندُوان" است ولی خود هندی‌ها به آن تربوز یا تربزه می‌گویند که ریشه اصلی و سانسکریت این واژه "ترمبوجم" است. این که گفته می‌شود چون در فرهنگ سنتی خوراکی‌های ایرانی، هندوانه طبعی سرد دارد، پس نباید آن را در شب یلدا خورد، درست به نظر نمی‌رسد چون برابر همان سنت خوراکی‌ها، غذاهای سرد و گرم در کنار هم تعادل ایجاد می‌کنند و مصلح یکدیگر هستند. به‌طور مثال خوردن شیرینی و یا آجیل که طبع گرم دارند، سردی هندوانه را تعدیل می‌کنند. چنانکه انار را هم به همین دلیل با نمک و گلپر می‌خورند. ✍ شاهین سپنتا 🌷 ⃟○✍•° #آموزشگاه_فرهنگی_هنری_اقاليم_احساس 💠@AGHALIM

َ ❄️ زمستون...        ❄️❄️❄️❄️ 🎶 🔹شاعر:           محمد‌علی بهمنی 🔹خواننده:           افشین مقدم 🔻آهنگ: هادی پاکزاد ❄️فرارسیدن زمستان زیبا فرخنده و شادباش 🌷 ⃟○✍•° #آموزشگاه_فرهنگی_هنری_اقاليم_احساس 💠@AGHALIM

یلدات مبارک 🌷 ⃟○✍•° #آموزشگاه_فرهنگی_هنری_اقاليم_احساس 💠@AGHALIM

🖼 میلادتان مبارک، ای حضرت روایت زادروز امام پنجم شیعیان امام محمد باقر ع را شادباش می گوییم. 🌷 ⃟○✍•° #آموزشگاه_فرهنگی_هنری_اقاليم_احساس 💠@AGHALIM

🗓#تقویم| دوشنبه اول دی ۱۴۰۴ 🌷 ⃟○✍•° #آموزشگاه_فرهنگی_هنری_اقاليم_احساس 💠@AGHALIM

#خاطره اجرای نمایش هنرجویان بازیگری اقالیم در تهران پاییز ۱۴۰۳ 🌷 ⃟○✍•° #آموزشگاه_فرهنگی_هنری_اقاليم_احساس 💠@AGHALIM

❤️ دانستنی‌های یلدایی ✅ در فرهنگ مردم ایران، زمستان بر پایهٔ تجربهٔ زیسته، کشاورزی و طبیعت، به دوره‌هایی با نام‌های خاص تقسیم می‌شده است؛ نام‌هایی که بیش از آن‌ که تقویم رسمی باشند، تقویم معیشتی و مردمی به‌ شمار می‌آیند. 🔹چلهٔ بزرگ (چلهٔ کلان) از اول دی‌ماه تا دهم بهمن‌ماه ادامه دارد و چهل روز کامل است. 🔹چلهٔ کوچک (چلهٔ خُرد) از یازدهم بهمن‌ماه تا پایان بهمن است و بیست روز دار. از همین‌ رو، «چلهٔ کوچک» نام گرفته است. 🔸 در پایان چلهٔ بزرگ، جشن سَده برگزار می‌شده؛ جشنی که با افروختن آتش، گردهمایی، شادی و سرودخوانی همراه بوده و از جشن‌های کهن و مستند ایرانی است. 🔹در برخی از روایت‌های محلی، چهار روز پایانی چلهٔ بزرگ و چهار روز آغازین چلهٔ کوچک را «چارچار» می‌نامیدند. 🔹پس از آن، در فرهنگ عامه از اَهمن و بهمن یاد می‌شود؛ ده روز نخست اسفند را «اَهمن» و ده روز دوم را «بهمن» می‌خواندند. این نامگذاری‌ها بیش‌تر جنبهٔ روایت فولکلوریک دارند. قدیمی‌ها می‌گفتند: «اَهمن و بهمن آرد کن صد من روغن بیار ده‌ من هیزم بکن خرمن عهدِه همه با من». 🔹پنج روز نخستِ دههٔ پایانی اسفند را «سیاه‌بهار» می‌نامیدند؛ زمانی که شب‌ها بارانی و روزها زمان کار و کشت بوده است: «سیاه‌بهار، شب ببار و روز بکار». 🔹پنج روز پایانی اسفند نیز در برخی از مناطق، «سرماپیرزن» یا «سرماپیرزن‌کُش» خوانده می‌شد؛ روزهایی با هوایی ناپایدار که در باور مردم، به افسانهٔ «ننه‌سرما» پیوند خورده بود. 🔸این نام‌ها و روایت‌ها، بخشی از میراث شفاهی و فرهنگی ایران‌ و بازتابی از زندگی، کشاورزی و نگاه مردم به طبیعت بوده است؛ نه برگرفته از تقویم رسمی کشور. 🌷 ⃟○✍•° #آموزشگاه_فرهنگی_هنری_اقاليم_احساس 💠@AGHALIM