سخنرانی طوفانی نماینده بلژیکی علیه سفیر اسرائیل که برای سخنرانی در صحن علنی مجلس بلژیک حضور یافته بود . @aghmiun حتما تا آخر ببینید ....

بدو که حراج کردیم ....... @Aghmiun

هر از گاهی همسرتان را غافلگیر کنید ... با شاخه گلی .... با یک دمنوشی .... یا هر آنچه که میدانید وی را خوشحال میکند ... سخت نگیرید ... قلب ما انسان ها خیلی نرمتر و مهربانتر از آنی هست که فکر میکنیم... باور کنید هدیه همین یک شاخه گل از ته دل ، میتواند برکات و خوشحالی های بینظیری در زندگی تان پدید آورد .... این شاخه گلی که روی دستگیره درب مشاهده میکنید همان (قِن قِن ) خودمان هست که در تمام زمین های کشاورزی آغمیون به وفور یافت میشود .... ولی چقدر صحنه خوبی خلق شده است .... برای تک تک تان لحظات زیبا و شادی آرزومندم... @Aghmiun

یک صحنه فوق العاده زیبا از اتحاد مردم شهر والنسیا در اسپانیا ، برای تمیز کردن شهرشان در سیل اخیر ..... @Aghmiun

داستان‌نویسان بزرگ🌹🌹🌹 جمالزاده (به مناسبت ۱۷ آبان، سالروز درگذشت وی) آغاز داستان‌نویسی به شیوه‌ی نوین را می‌توان از سال ۱۳۰۰ دانست که جمالزاده، مجموعه‌ی داستان کوتاه خود را به نام "یکی بود یکی نبود" منتشر کرد. با نشر این کتاب، سبک نویسندگیِ واقع‌گرا در ایران آغاز گشت. سید محمدعلی جمالزاده، در۲۳ دی سال ۱۲۷۰ شمسی در اصفهان زاده شد. تحصیلات مقدماتی را در تهران گذراند. سپس به بیروت رفت و دو سال بعد، عازم پاریس شد و در فرانسه، به دریافت لیسانس حقوق نایل گشت. در همان سال آغاز جنگ جهانی، به برلن رفت و در کنار آزادی‌خواهان ایران قرار گرفت. مدتی بعد، همکاری قلمی خود را با روزنامه‌ی کاوه آغاز کرد. نخستین داستانش "فارسی شکر است" را ابتدا در همین روزنامه منتشر کرد و بعد در مجموعه‌ی یکی بود یکی نبود. این مجموعه، شامل شش داستان است: فارسی شکر است، رَجُل سیاسی، دوستی خاله خرسه، درد دل ملا قربانعلی، بیله دیگ بیله چغندر و ویلان‌الدوله که همه به زبان ساده و تا حدی عامیانه نوشته شده است. جمالزاده با وجود سال‌ها در خارج از وطن به سر بردن، در آثار خود بر زبان و فرهنگ و سنت‌های خاص ایرانی تأکید داشت. با این همه، اقامت طولانی او در خارج، وی را از سیر تحولات زبان و فرهنگ ایرانی، بی‌خبر نگه داشته، در نتیجه، آثار بعدی او، نتوانسته است از اصالت موجود در آثار دیگر نویسندگان ایرانی و رنگِ زمانه برخوردار باشد. وی در ۱۷ آبان سال ۱۳۷۶ در ۱۰۵ سالگی، در یک آسایشگاه سالمندان در ژنو سوئیس در گذشت و در همان جا مدفون شد. مهمترین آثار بعدی او عبارتند از: دارالمجانین، سر و ته یک کرباس، راه‌آب‌نامه، تلخ و شیرین، شاهکار، هفت کشور، شورآباد، قصه‌های کوتاه برای بچه‌های ریشدار و قصه‌ی ما به سر رسید. @Aghmiun