کانال آناوطن آغمیــــــــــــون🧿
روایت دو پزشک از سوءاستفاده به نام طبسنتی/ بیمار سرطانی دیر رسید چون.../داروی ۳۰ میلیونی بیاثر برا
برخی از مدعیان طب سنتی معتقدند برای درمان، باید داروهای شیمیایی و روشهای پزشکی رایج بهطور کامل کنار گذاشته شوند. این دیدگاه تا چه اندازه پشتوانه علمی دارد؟
شکرریز: ادعای اینکه برای درمان باید همه روشهای دیگر و داروهای شیمیایی را کنار گذاشت، ادعایی بیپشتوانه و فاقد مبنای علمی است. حتی در متون کلاسیک خودمان نیز چنین توصیهای وجود ندارد؛ برای نمونه، ابن سینا تأکید میکند که باید از هر روش مؤثر و عقلانی برای درمان بهره برد. این نگاههای افراطی یکی از چالشهای جدی در این حوزه است؛ که معمولاً چند ویژگی مشترک دارند: بیاعتمادی مطلق به پزشکی مدرن، تبلیغ اغراقآمیز درمانهای طبیعی، و ادعای درمان قطعی بیماریهای جدی مانند سرطان، دیابت پیشرفته یا بیماریهای قلبی، بدون ارائه شواهد علمی معتبر.
در حالیکه هیچ نظام پزشکی معتبری در جهان -حتی کشورهایی مانند چین که طب سنتی فعالی دارند- پزشکی مدرن را کنار نمیگذارد، بلکه از رویکردهای سنتی در کنار درمانهای رایج استفاده میکند. طبق گفته سازمان بهداشت جهانی، طب سنتی میتواند نقش مکمل و حمایتی داشته باشد، نه اینکه جایگزین درمانهای ضروری شود.
آیا اتخاذ چنین رویکردی میتواند سلامت و جان بیمار را با خطر مواجه کند؟
شکرریز: بله، خطر اصلی این رویکرد، از دست رفتن «زمان طلایی» درمان است. برخی بیماران با تصور بیخطر بودن درمانهای گیاهی، درمان اصلی را به تعویق میاندازند و زمانی مراجعه میکنند که فرصت مؤثر مداخله از بین رفته است. افزون بر این، طبیعی بودن به معنای بیعارضه بودن نیست؛ مصرف نادرست یا بیرویه گیاهان دارویی میتواند آسیبهای جدی به کبد، کلیه یا قلب وارد کند.جایگاه طبهای سنتی در جهان چگونه است؟ متخصصان طب سنتی چه مسیری را تا ورود به نظام درمان طی میکنند و حدود اختیارات و توصیههای آنها چگونه تعریف میشود؟
خامهچی: در کشورهایی مانند چین و هند، توسعه طب سنتی زودتر برنامهریزی شده است. هند حتی وزارتخانه مستقلی به نام Ministry of AYUSH دارد. چین نیز طی حدود ۷۰ سال توانسته طب سنتی را در کنار طب مدرن ادغام کند. امروز بیش از ۹۵ درصد خدمات بیمارستانهای عمومی چین در مراکزی ارائه میشود که هر دو مکتب درمانی را دارند و در کنار بخشهای درمانی رایج، بخش طب سنتی چینی نیز فعال است. در این کشورها، سطوح مختلف آموزشی برای فعالان این حوزه تعریف شده است و همه افراد لزوماً پزشک نیستند؛ بلکه اختیاراتشان متفاوت است. برای مثال، همان تفاوت میان کارشناس و متخصص رادیولوژی مطرح میشود؛ برخی افراد صرفاً مجری درمان هستند و تصمیمگیری نهایی بر عهده پزشک متخصص است.
در سطح جهانی، هدف حذف طب مدرن نیست. سازمان بهداشت جهانی طب سنتی را بهعنوان رویکردی مکمل در نظام سلامت میپذیرد. در برخی کشورها مانند هند حتی ویزای جداگانه برای درمان در حوزه طب سنتی وجود دارد. در ایالات متحده نیز سالانه حدود ۲۵۶ میلیون دلار برای پژوهش در حوزه طبهای مکمل هزینه میشود.
میزان استقبال مردمی نیز بالا است؛ بهطوریکه استفاده از داروهای گیاهی در داروخانهها در کانادا حدود ۷۰ درصد، فرانسه ۴۹ درصد، نیوزیلند ۴۳ درصد، انگلستان نزدیک ۵۰ درصد و آلمان حدود ۷۰ درصد گزارش شده است. در کشورهایی مانند چین، کره جنوبی، ژاپن و هند این ارقام حتی بیشتر است و در چین تا حدود ۹۸ درصد استفاده گزارش شده است.
و ایران؟
خامهچی: در ایران نیز روند صعودی بوده است. در سال ۱۳۸۲ دو پژوهش جمعیتی نشان داد ۳۸ تا ۴۲ درصد مردم تهران از طبهای سنتی و مکمل استفاده میکردند؛ این رقم در پژوهش سال ۱۳۹۸ به حدود ۷۹ درصد رسید. در مجموع، استقبال از این حوزه در جهان روندی افزایشی داشته است.
در طی این سالهایی که مشغول به فعالیت هستید، شاخصترین خاطرهای که داشتید، چه بوده است؟ یا عجیبترین چیزی که از سوی مراجعانتان شنیدهاید؟
شکرریز: گاهی برخی بیماران با این تصور که میتوانند صرفاً با درمانهای طبیعی بیماری را کنترل کنند، از درمانهای اصلی بازمیمانند. بدترین خاطرهای که دارم مربوط به چند سال پیش است: خانمی مبتلا به سرطان پستان، به توصیه یکی از مدعیان طب سنتی، شیمیدرمانی را کنار گذاشته و بهجای آن شربتی حدود چهار میلیون تومانی -به پیشنهاد آن فرد- مصرف کرده بود. متأسفانه بیماری پیشرفت کرده بود و زمانی که او را دیدم، وضعیت بسیار وخیمی داشت. به آنکولوژیست ارجاعش دادم، اما عملاً کار زیادی نمیشد انجام داد. ضروری است مردم بدانند هر درمانی جایگاه خود را دارد. ما در مراحل ابتدایی بیماریها، در بیماریهای مزمن و حتی در آموزشهای پیشگیرانه میتوانیم بسیار کمککننده باشیم؛ اما در برخی بیماریهای خاص، کنار گذاشتن درمان اصلی خطرناک است. سرطان پستان اگر در مراحل اولیه تشخیص داده شود، درمانپذیر است، اما در مراحل پیشرفته، عملاً گزینههای درمانی بسیار محدود میشود.
کانال آناوطن آغمیــــــــــــون🧿
روایت دو پزشک از سوءاستفاده به نام طبسنتی/ بیمار سرطانی دیر رسید چون.../داروی ۳۰ میلیونی بیاثر برا
این یکی از تلخترین تجربههای حرفهای من بود.در نهایت، توصیه شما به مردم برای انتخاب پزشک معتبر در حوزه طب سنتی چیست و چگونه میتوانند متخصصان مورد تأیید را شناسایی کنند؟
خامهچی: با توجه به گسترش فضای مجازی، مردم بهتر است برای انتخاب پزشک طب سنتی به منابع معتبر مراجعه کنند. پیشنهاد میشود به وبسایت انجمن علمی طب سنتی ایران مراجعه و در بخش جستوجوی پزشکان، متخصصان مورد تأیید را پیدا کنند. در این سامانه اطلاعات حدود ۴۲۰ متخصص طب ایرانی که همگی پزشک و دارای مدرک تخصصی معتبر هستند، ثبت شده است. افراد میتوانند بر اساس استان، شهر، جنسیت پزشک و حوزه تخصصی مورد نیاز خود جستوجو کنند.
آینده طب سنتی را در ایران چگونه ارزیابی میکنید و چه اقداماتی میتواند به توسعه علمی و کاربردی آن کمک کند؟
شکرریز: در مورد آینده طب سنتی، اگر شرایطی فراهم شود که ورود پزشکان عمومی به آموزشهای آکادمیک این حوزه آسانتر شود، میتواند به رشد این رشته کمک کند. کاهش طول دوره تحصیل، تسهیل انجام پایاننامهها و افزایش فعالیت پژوهشی میتواند علاقهمندی به این حوزه را بیشتر کند. در حال حاضر دورههایی وجود دارد که پزشکان عمومی پس از گذراندن آنها میتوانند برخی خدمات طب سنتی را بهصورت رسمی انجام دهند، اما برخی اقدامات فقط در صلاحیت متخصصان این رشته است.
خامهچی: با نگاه به گذشته، جایگاه علمی و مقبولیت اجتماعی طب سنتی نسبت به قبل بسیار بهتر شده است، اما هنوز راه زیادی پیش رو داریم. ایران اکنون چهارمین تولیدکننده دانش طب سنتی و مکمل در جهان است؛ جایگاهی که بر اساس رتبهبندی سایمگو (Scimago) برای چهار سال متوالی حفظ شده است. همچنین انجمن علمی طب سنتی ایران در رتبهبندی وزارت بهداشت، بین بیش از ۲۰۰ انجمن علمی حوزه بهداشت و درمان، رتبه دوم را کسب کرده است.
برای آینده بهتر، لازم است همه کادر درمان از جمله پزشکان، داروسازان، ماماها، پرستاران، متخصصان تغذیه و دندانپزشکان در آموزشهای آکادمیک و دورههای مهارتی مورد تأیید وزارت بهداشت مشارکت کنند. به عبارتی، راه نجات و رشد طب سنتی در کشور ما، مداخله کادر درمان در این حوزه است؛ که هم به ارتقای کیفیت درمان کمک میکند و هم میتواند از آسیب دیدن بیماران در مواجهه با افراد غیرمتخصص جلوگیری کند.
🔘پایان
@Aghmiun ❥❥
علی-ای-همای-رحمت.mp3
زمان:
حجم:
3.2M
علی-ای-همای-رحمت.
@Aghmiun ❥❥
. ای حضرت علی که همانند پرندۀ سعادتبخش هما، به دیگران بخشش میکنی، تو عجب نشانه ای برای وجود خداوند هستی.
۲. ای انسان اگر میخواهی خدا را بشناسی، فقط به چهرۀ حضرت علی نگاه کن. به خدا قسم میخورم که من خدا را از طریق حضرت علی (ع) شناختم.
۳. ای ابر رحمت الهی (ای حضرت علی) مگر اینکه در روز قیامت، تو شفاعت ما را بکنی، وگرنه آتش جهنم تمام موجودات را میسوزاند.
۴. ای گدای بیچاره برای گدایی به خانۀ حضرت علی برو، زیرا آنقدر بخشنده است که انگشتری شاهانهاش را به گدا میبخشد. (اشاره به داستان حضرت علی و گدا در مسجد)
۵. به غیر از حضرت علی چه کسی به پسرش میگوید حالا که قاتل من اسیر توست، با او به نرمی رفتار کن. (اشاره به داستان حضرت علی و ابن ملجم قاتل ایشان)
۶. به جز حضرت علی چه کسی پسری پرورش میدهد که خالق شگفتیها باشد؟ و شهیدان کربلا را به دنیا معرّفی کند.
۷. از میان انسانهای عاشق چه کسی میتواند مانند حضرت علی، وقتی پیمانی میبندد، به پیمانش وفادار باشد؟
۸. نه میتوانم بگویم حضرت علی خداست و نه میتوانم او را انسان بنامم، حیرت زده ام که پادشاه سرزمین جوانمردی را چه بنامم که در خور ایشان باشد؟
۹. ای نسیم بخشنده آگاه باش، که از کوچۀ حضرت علی گرد و غباری را به عنوان توتیا (داروی چشم) برای چشم من بیاوری.
۱۰. به این امید که شاید پیغامهای من به تو برسد هر روز صبح، پیامهایی را با سوز دل به باد صبا میسپارم تا به تو برساند.
۱۱. [ای حضرت علی] حالا که تو سرنوشت را عوض میکنی، تو را به دعای انسانهای فقیر قسم میدهم که سرنوشت بد را از ما دور کن.
۱۲. چرا هر لحظه مثل نی، از اشتیاق او سخن بگویم در حالی که حافظ شیرازی این سخن را بهتر گفته است:
۱۳. (بیت از حافظ شیرازی) تمام شبها به این امید هستم که باد ملایم صبحگاهی با پیغام عشقی که از طرف معشوق میآورد، مرا خوشحال کند.
۱۴. ای شهریار به ناله های انسانهای شبزندهدار گوش کن و ببین در نیمه های شب، غم دل را به دوست گفتن چقدر لذتبخش است.
15.8M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🔘مداح مردمی زنده یاد موذن زاده
@Aghmiun ❥❥
🌷﷽🌷
🌱🌹من کنت مولاه فهذا علی مولاه 🌹🌱الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی جَعَلَنَا مِنَ الْمُتَمَسِّکِینَ بِوِلاَیَهِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْأَئِمَّهِ عَلَیْهِمُ السَّلاَمُ🌹 🌱
باسلام و احترام عیدسعید غدیر، عیدالله الاکبر، سالروز اِكمال دين و تتمیم نعمت الهےراخدمت حضرتعالی و خانواده محترم تبريك و تهنیت عرض مى نمایم.
به حق امیرالمؤمنین علی علیه السلام خودتون و خانواده محترمتان حاجت روا و عاقبت به خیر بشید ان شاءالله
ملتمس دعای خوبان
رضا ممتازآذری
17.5M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
@Aghmiun ❥❥
🔴زَلِّه/زَلِّه خواری
✍پنج نقطه سرابی
بارها و بارها
برای همه ما پیش آمده است که هنگام دعوت به تالار و یا مهمانی پس از صرف غذا از صاحب آنجا ظروف یکبار مصرف خواسته ایم که اضافه ی غذایی که داشتیم را با خود ببریم
و همچنین با صحنه های
افرادِ ظروفِ یکبار مصرف به دستی
روبرو شده ایم که در حال خروج از تالار و مهمانی هستند روبرو شده ایم
این کار تا جایی پیش رفته است که تقریبا به یک سنت تبدیل شده و غالبا خود صاحب تالار و پیشخدمت ها به تقریب در وسط یا اتمام مجلس به پخش این ظروف مخصوص بیرون بری اقداممیکنند
آنکه این کار ریشه های اقتصادی و صرفه جویی و همچنین علل دیگری که محل و مقر بحثش اینجا نیست دارد بماند
ولی آیا
این کار درست هست!؟
آداب دانی منبطق با این کار کدام است؟
در سیر ادبیات ما حکمای و اندیشمندان ما در گذشته چه حکم اخلاقی بر این کار داشته اند؟
آیا درست دانسته اند یا تقبیح کرده اند!
آیا این کار مطلقا ناپسند و یا صحیح هست؟
آیا استثنائاتی دارد؟
ادامه ی مطلب را با ماوقعی پی میگیرم که این آداب و حکمت ازان مجلس به یادگار دارم و آموختم
که چند سالی قبل
عزیزی ارجمند از احباب
حقیر را برای ضیافتی که به افتخار یکی از اعاظم و اکابر هنرمندان کشوری، در خیابان گاندی سفره خانه سنتی عالی قاپو برگزار شده بود
دعوت کرده بود
مجلسی بس باشکوه و جلال بود و حاضرانش همه اهالی فضل و ادب!
القصه با یکی از اساتید سالخورده
بزرگوار که حق هم استادی به گردن من دارند و همپدری
به آن مجلس رفتیم
غذایی خورده و چایی و باقلوا و قطاب یزدی و همه و همه در کمال بود
و هم
با استماع جانپرور موسیقی ایرانی بصورت زنده که خوشتر ازان نیفتد
و
صحبت و سخن حضار و سخنران و...
که
همه آداب مهمانداری و مهمان نوازی مترتبش را در کمال به جا می آوردند!
القصه هنگام رفتن سر رسید
بنده به روال سراب
ظروف یکبار مصرف طلبیدم
(فکر کنم بیش از دو سه نفر نبودیم که ظرف یکبار خواستیم)و غذای اضافه خویش با باقلوا و خربزه و همه و همه را در آنچپانده
و درش قفل کرده و به نایلون انداختم
و با
همان صورتِ ناخوش ظاهرِ
ظرف به دست
نیز با صاحب مجلس و دوستان و حاضرین خداحافظی کردم و...
استاد عزیزم که به لباس حکمت و آداب دانی ملبس و مشتهر بود
نگاهی به من کرد
و پس از خروج بقصد تادیب
در خلوت در گوشم آهسته
گفت:
"چونگدایان زَلِّه ها برداشتی"
(نیم مصرعی از مولانا)
و دیگرهیچ نگفت و هیچ نگفتم و آن شب تمام شد
و روز بعد در تلفن آداب این کار را ازو پرسیدم و همه را گفت و دانستم
و حاصلش سخنان ذیل است👇
🔻و اما داستان "زله"
"زَلِّه" یا "زَلَّه"
به تهمانده ی غذا گفته میشود که میهمان با خویش از مجلس با خود ببرد
که طبیعی هست هیچ فرد متشخصی و آداب دانی چنین نمیکند و این ره و رسم "گدایان" یا "گدا صفتان" بود(این دو خیلی با هم فرق دارد گدا از گدا صفت بهتر است قبلا اشاره ای درین باب رفته)
که غذا را جایی خورده واضافه اش را با خویشتن بوسیله ی ظرفی که می آوردند می بردند
بقول سوزنی سمرقندی که البته ید طولایی در هزل و هجو نیز دارد:
با خویشتن آورده به هر مائده ای بَر
کاسه شکنان، زَلَّه کشان، لقمه ربایان
و مثلا میدیدی که گروهی در خانه ای شام خورده و هم ظرف به دست ازآنجا خارجمیشوند
به این خیل" زله خواران" میگفتند که صفتی دون شان و آداب بوده و هم هست !
زله برداشتن
زله ربودن
زله خوردن
زله بردن
زله بستن
همه و همه صفت افراد سفله و فرومایه هست و نه افراد محتشم و اصیل و ادب دان!
بقول مولانا:
باز گستاخان ادب بگذاشتند
چون گدایان زلهها برداشتند
🔻و اما ایا استثنائاتی نیز دارد؟
بله
"زله کردن"
"زله کردن" یعنی اینکه خود میزبان به رسم میهمان نوازی یا هر چیز دیگر
ظرفی را پر زده و به میهمان بدهد تا با خود ببرد یا به او بفرستد
که این کار ناپسند نیست!
بقول حکیم گنجه:
دگر از پی دوستان زَلَّه کرد
که حلوا به تنها نشایست خورد!
یا اینکه خودِ فرد به جایی برای غذا خوردن برود و اضافه غذایی که خودش هزینه ی آن را پرداخته با خود ببرد(البته برخی حتی این را هم درست نمیدانند!)
اصل کراهت عمل زله خواری در #مهمان بودن هست و در مهمانی
تهمانده غذایی را با خود بردن که صفت گدایان هست!
کاری که امروزه به هر عللی به شدت در سراب ما(و هم ایران) شایع گشته و مثل همه آداب ها فراموش شده است!
#زله
#زله_خوار
#زله_بند
#آداب_مهمانی
#ادب_محضر
┅┅✿💠❀سراب کهن❀💠✿۰┅┅
لینک ورود به کانال سراب کهن در پیام رسان شبکه های اجتماعی
🟥لینک پیام رسان ایتا:
https://eitaa.com/sarabkohan
🟥لینک تلگرام :
https://t.me/sarabkohan
🟦لینک پیج اینستاگرام :
https://www.instagram.com/sarabkohan
هدایت شده از ویراستاری
علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را
که به ماسوا فکندی همه سایه هما را
دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین
به علی شناختم من به خدا قسم خدا را
به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند
چو علی گرفته باشد سر چشمه بقا را
مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ
به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را
برو ای گدای مسکین در خانه علی زن
که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را
بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من
چو اسیر تست اکنون به اسیر کن مدارا
بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب
که علم کند به عالم شهدای کربلا را
چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان
چو علی که میتواند که بسر برد وفا را
نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت
متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را
بدو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت
که ز کوی او غباری به من آر توتیا را
به امید آن که شاید برسد به خاک پایت
چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را
چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان
که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را
چه زنم چونای هردم ز نوای شوق او دم
که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را
«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
به پیام آشنائی بنوازد آشنا را»
ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب
غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا
#شهریار
https://eitaa.com/virastya_1
غدیر خم شد و شیعه خروشید
تعصب از رگ مردانه جوشید
عّلم شد بیرق فتح نبوت
ز جام مصطفی مولا بنوشید
غدیر آمد که شد اتمام حجت
، پیامبر دست مولا را ببوسید
حسودان زمان بنگر در این دهر
برای حب خود یوسف فروشید
برای سد راه شیعه هر دم
شیاطین زمان هر لحظه کوشید
از این دریای جوشان ولایت
لباس فخر را سیفی بپوشید
✍ علی سیفی 🌴
@sarayesheroghazal
علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را
که به ماسوا فکندی همه سایه هما را
دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین
به علی شناختم من به خدا قسم خدا را
به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند
چو علی گرفته باشد سر چشمه بقا را
مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ
به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را
برو ای گدای مسکین در خانه علی زن
که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را
بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من
چو اسیر تست اکنون به اسیر کن مدارا
بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب
که علم کند به عالم شهدای کربلا را
چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان
چو علی که میتواند که بسر برد وفا را
نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت
متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را
بدو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت
که ز کوی او غباری به من آر توتیا را
به امید آن که شاید برسد به خاک پایت
چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را
چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان
که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را
چه زنم چونای هردم ز نوای شوق او دم
که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را
«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
به پیام آشنائی بنوازد آشنا را»
ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب
غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا
#شهریار
@Aghmiun