🔘ابتکاری جالب برای ساخت وسیله پخت وپز مخصوص باغ @aghmiun

🔘گشتی دوباره در آلبوم عکس آغمیون 🌼چقدرزوددیرمیشود... ⭐️ #آلبوم 3 @aghmiun

#سریال_ایرانی #نقطه_چین #قسمت_پنجم @aghmiun

#سریال_خارجی #از_سرزمین_شمالی #قسمت_هفتم @aghmiun

آبشار نمکی دیدنی و تماشایی واقع در خور و بیابانک همه جای ایران سرای من است @aghmiun

🌿🌹🌹🌿 دیگر از زلف سیاهت گله ای نیست برو یا اگر هست مرا حوصله ای نیست برو خسته از مکر برادر منِ افتاده به چاه یوسف بخت مرا "قافله ای" نیست برو بخت من خواب شد و در پی خوابم دیدم بر لب تازه عروسم "بله ای" نیست برو من دلم پیش کسی آنور دنیا گیر است گرچه تا منزل تو "فاصله ای" نیست برو هر مسافر برسد قلب مرا می شکند در نماز من اگر "نافله ای "نیست برو از ازل گفت خدا زاده‌ی تنها شدنی همه رفتند ، تو هم مسئله ای نیست برو من و معشوقِ خیالم همه شب درجنگیم دیگر از زلف سیاهت گله ای نیست برو #احمد_جم @aghmiun

‍ هوشنگ ابتهاج: "تو یه مهمانی چند نفر منو صدا کردن فهمیدم اینا تازه از فرنگ اومدن، به من گفتند ما شعرهای شما را بیشتر از شعرهای حافظ دوست داریم.‌ گفتم علتش اینه که شما شعر نمی فهمید، خب بی ادبی بود حرفی که من زدم ولی من ناچار بودم این حرفو بزنم" واقعا وقتی کس دیگری اشتباهی میکنه و شما رو در جایگاهی قرار میده که در اون حد نیستید خودتون بزنید تو دهنش! چون احتمال داره در صورت تکرارش خودتون هم باورتون بشه و دچار توهم بشید و مضحکه! @aghmiun

تصنیف خلوت نشین • آواز: محمدرضا شجریان • آهنگساز: فرامرز پایور @aghmiun

وای ننه لپ هاشو .... @aghmiun

با شاعران معاصر 🌹🌹🌹 شهریار سید محمدحسین بهجت تبریزی که بعدها نام "شهریار" را برگزید، در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی در تبریز متولد شد. پدرش، وکیل دادگستری و از افراد سرشناس تبریز بود. تحصیلات خود را در تبریز آغاز کرد و در مدرسه‌ی دارالفنون تهران به پایان برد. پس از آن، وارد دانشکده‌ی پزشکی شد؛ اما کمی پیش از اتمام این دوره، بیشتر به دلیل تنگ‌دستی و در پی یک شکست عاطفی به دنبال عشقی ناکام، تحصیل پزشکی را رها کرد و در خط شاعری افتاد. بعد از ترک تحصیل، به خراسان رفت و از سال ۱۳۱۰ به ناگزیر، وارد خدمات دولتی شد و پس از چند بار تغییر شغل و سِمَت، سرانجام در بانک کشاورزی به کار پرداخت و با آن که این کار را هم دوست نداشت، تا ایام بازنشستگی، به همین خدمت مشغول بود. شهریار، بیشتر اوقات خود را با شعر و ادب سر می‌کرد و به ویژه، در سالهای انقلاب و پس از آن، به موضوعات دینی و اخلاقی روی آورد. وی در سال ۱۳۶۷ درگذشت و در مقبرة الشعرای "سُرخاب" تبریز مدفون گشت. شعر "علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را" و نیز منظومه‌ی سلام به حیدر بابای او که از ترکی به فارسی هم ترجمه شده است، و نیز غزل "آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا" از سروده‌های مشهور اوست. نمونه‌ای از شعر استاد شهریار: آمدی جانم به قربانت؛ ولی حالا چرا؟ بی‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا؟ نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی سنگدل، این زودتر می‌خواستی، حالا چرا؟ عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست من که یک امروز مهمان توام، فردا چرا؟... در خزان طبع گل، ای بلبل طبع حزین خامشی شرط وفاداری بُوَد، غوغا چرا؟ شهریارا ! بی حبیب خود نمی‌کردی سفر این سفر راه قیامت می‌روی، تنها چرا؟ با تلخیص از کتاب چون سبوی تشنه، ص ۱۶۸ - ۱۷۰ و بر کران بیکران، ص ۲۵۶ و ۲۵۷. #شهریار #شاعران_معاصر #بازنشر @aghmiun

تصویر استاد شهریار @aghmiun

چو بستی در به روی من به کوی صبر رو کردم چو درمانم نبخشیدی به دردِ خویش خو کردم چرا رو در تو آرم من که خود را گم کنم در تو به خود باز آمدم نقش تو در خود جست‌وجو کردم خیالت ساده‌دل‌تر بود و با ما از تو یکروتر من این‌ها هردو با آیینهٔ دل روبه‌رو کردم فشردم با همه مستی به دل سنگ صبوری را ز حال گریهٔ پنهان حکایت با سبو کردم فرود آ ای عزیز دل که من از نقش غیر تو سرای دیده با اشکِ ندامت شست‌و‌شو کردم صفایی بود دیشب با خیالت خلوتِ ما را ولی من باز پنهانی ترا هم آرزو کردم مَلول از نالهٔ بلبل مباش ای باغبان رفتم حلالم کن اگر وقتی گلی در غنچه بو کردم تو با اَغیار پیش چشم من مِی در سبو کردی من از بیم شماتت گریه پنهان در گلو کردم حراج عشق و تاراج جوانی وحشت پیری در این هنگامه من کاری که کردم یاد او کردم ازین پس شهریارا ما و از مردم رمیدن‌ها که من پیوند خاطر با غزالی مشک‌مو کردم - شهریار