ریشه های مان را از جا بکنید خانه هامان را ویران کنید هستی ما را جرم بشمارید تاریخ و تبارمان را تحریف کنید عزیزانمان را از هم جدا کنید و کودکانمان را به خاک و خون بکشید ریختن خون مارا عادی بدانید آزادی خواهان ما را اهریمنی جلوه دهید دانش‌مان را به یغما ببرید مردممان را در بی‌خبری نگه دارید و جان و روانمان را شکنجه کنید مارا از حقوقمان محروم سازید سرزمین های مان را به استعمار بکشید حاکمان را خودتان برما بگمارید ثروت و داشته های مان را تصاحب کنید و درختمان را به آتش بکشید اما؛ بدون ما شما چه خواهید بود؟ بدون ما شما چه خواهید بود ؟ بدون ما شما چه خواهید بود؟

این استاد برنامه نویسی مون خیلی کیوته

هی بچه هاش وسط کلاس میان پیشش صداشو قطع می‌کنه

میگه ببخشید بچه ها ما اینجا یه دختر کوچک داریم توی خونه، رفتم بهش تذکر بدم که جیغ نزنه🙏🏼😭

یه سری بچه های دانشگامونو میبینم اینجوری میشم که کاشکی زود تر برین از ایران.

کاش خیلی جدی زود تر به آرزوتون برسین

ایران خیلی گناه داره وقتی اینقدر با تحقیر نگاهش میکنین.

یه چیز نازی که وقتی بهش فکر میکنم اشکی میشم اینه که ، الله اکبر. توی این پنجاه روز بیشترین صدایی که منو تحت تأثیر قرار داده همینه. سرباز ایرانی موشک شلیک می‌کنه و بعد میگه الله اکبر. همون لحظه که میاد به خودش افتخار کنه، همون ثانیه که پرتاب موشکی که امثال خودش ، یک سری ایرانی ، ساختن رو میبینه، سریع داد می‌زنه که هنوزم خدا بزرگ تره، الله اکبر. یه سری ویدیو دیدم از مردم توی تهران ، صدای جنگنده از بالای سرشون می اومد و اون لحظه، هر مداح و هر سخنران و هر حنجره ای اونجا وایساده، همه چیزو ول می‌کنه و میگه الله اکبر. بلندم میگه. داد میزنه. میخواد خودشم یادش بیاد که خدا از همه چی بزرگ تره. میخواد بغل دستیشم یادش بیافته که الله اکبر و آرامش بگیره ، بلند داد میزنه. اونقدر که انگار میخواد خلبان اون جنگنده هم بفهمه که دوره ی شما هم میگذره ، چون که الله اکبر. مردمی که صدای ترس و صدای پناه و صدای امید و صدای غرور و صدای دعاشون، الله اکبره، رو چی شکست میده؟ خدا از همه چی بزرگ تره.

زندگی و لیلا.

دلم برای پینترست تنگ شده است. (ذره ای تلگرام نمی‌خوام پینترست می‌خوام)