امشب به حول قوه الهی
یک موضوع جدید منتشر خواهد شد
لطفا اطلاع رسانی کنید.
از دوستان خود و عزیزان خودتان دعوت کنید در این کانال باشند تا بخوانند و ببینند برای ایستادگی این کشور چگونه تلاش میشود
3M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
دلم برای قامت مولامون خامنهای
و برای صدای شیر غرّیدهی عرب
سیدحسن تنگ شده
بسم الله و بالله و علی ملة رسولالله
قسمت اول
مه غلیظ دیماه یکی از سالهای دهه نود، کوچهها و خیابانهای نیاوران را در هالهای از سکوت و سرما فرو برده بود. ساعت داخل کابین پژو پارس سفید، ۰۵:۴۸ صبح را نشان میداد. دستم روی قنداق تاشده امپیفایو (MP5) داخل غلاف بغلدری قفل شده بود. بخاری ماشین را خاموش کرده بودم تا شیشهها بخار نکنند، ولی سرمای خشک اول صبحی، تا مغز استخوانم نفوذ میکرد و گلاب به روی همه، باعث شده بود دستشوییام بگیرد، اما چارهای جز تحمل نداشتم.
صدای عاکف از ایرپیس گوش چپم آمد. مثل همیشه شمرده، یکدست و خالی از هر نوع شتابزدگی: «عاصف جان، بابا صدای من و داری؟ موقعیت دید مستقیم داری؟»
کمی نیمخیز شدم. زاویه نگاهم از لای پرده برزنتی یک لندکروز پارکشده میگذشت و درست روی در ریموتدار پارکینگ مجتمع پنجطبقه مینشست.
گفتم: «دید دارم آقا عاکف. در پارکینگ بسته هست. پراید نوکمدادی هم پنجاه متر پایینتر هست و از دیروز عصر بیحرکته. دکتر هم هنوز نیومده پایین.»
حاج عاکف مکثی دو ثانیهای کرد. صدای خشخش ورق زدن پرونده را شنیدم.
گفت: «میکرو فن محیطی طبقه منفی یک فعال شد. حرکات پای ضربدری شنیده میشه. طرف دقیقاً چسبیده به بتن کنار باکس آسانسور. عاصف، تیم ورودت آماده هست؟»
نفس عمیقی کشیدم. نگاهم رفت سمت ون خاکی رنگی که ابتدای کوچه با آرم اداره برق متوقف بود. بچههای ضربت به سرتیمی سیدرضی، ماسکزده و انگشت روی ماشه داخل ون منتظر بودند. گفتم:
«آمادهان آقا. با یه سوت، شیش ثانیهای داخل پارکینگیم. اجازه بدید رمپ رو بشکنیم، همین الان یقه یارو رو بچسبیم. خطر بیخ گوش دکتر هست. میترسم زن و بچش و بزنن.»
آقا گفت: «لا اله الا الله. آقای برادر، اگر الان پارکینگ رو غرق خون و سر و صدا کنی، اون پراید پایینی گازش رو میگیره، رابط مخابراتی توی استانبول تا نیمساعت دیگه خط رو میسوزونه، و سه روز دیگه همین سناریو توی آزمایشگاه لویزان و توی پارچین و دهتا جای دیگه برای سوژه بعدی تکرار میشه. سر این اژدها توی پارکینگ این ساختمون نیست عاصف جان؛ پس بفهم. بازم کلیههات پر شده، سلولهای خاکستریت و تحت الشعاع قرار داده. من دارم میام سمتت. بیست دقیقه دیگه پیشتم.»
کمتر از 20 دقیقه بعد، در آن سرما و مه حاج عاکف خودش را به من رساند. نشست داخل ماشین، گفت: «وضعیت چطوره؟»
گفتم: «خوبه. تیم حفاظت دکتر نرسیده. نگهبان داخل پارکینگ هم هوشیار هست و توجیه شده.»
آقا عاکف با خط دارای طبقه بندی شدهاش، به خانه دکتر زنگ زد. این وقت صبح، تماس با دکتر یعنی بحران در چرخه غنیسازی یا تاخیر در سوخترسانی پایگاه. و این یعنی هرچیزی به ذهنش میرسید، جز موضوع ترور خودش.
پاسخ داد: «بله؟ بفرمایید.»
آقا عاکف گفت: «سلام علیکم جناب دکتر. صبحتون بخیر. بنده یکی از مدیرکلهای بخش معاونت امنیت (...) هستم. عذرخواهی میکنم که این موقع صبح مزاحم شدم، ولی باید عرض کنم یک موضوع اضطراری پیش اومده.»
دکتر لحظهای مکث کرد، گفت: «شما؟ من شماره دفتر معاونت رو دارم. چرا از این خط؟ چطور باور کنم کی هستید؟»
عاکف با آرامش پاسخ داد: «کاملاً حق با شماست. همین الان تماس رو قطع کنید، با شماره داخلی دفتر (...) یا کد امنیتی «...» تماس بگیرید و اصالت این خط امن رو استعلام بفرمایید. من، روی همین خط منتظر تایید شما میمونم.»
حدود یک دقیقه بعد آقا عاکف به دکتر زنگ زد. این بار با ضربان قلبی تندتر گوشی را به گوش چسباند. گفت: «تایید شد. بفرمایید چه اتفاقی افتاده؟ تیم حفاظت من نزدیک کوچه هست و منتظر تماس من هستن تا بیان توی پارکینگ. عجله دارم و باید تا نیم ساعت دیگه جلسه ستاد باشم.»
عاکف کلمات را شمرده ادا کرد:
«جناب دکتر، لطفاً به شیشهها نزدیک نشید و همسر و فرزندتون رو هم بیدار نکنید. همین الان، در طبقه منفی یک، روبهروی در فلزی آسانسور، پشت ستون شماره چهار، فردی مسلح با کلت کمری مجهز به سایلنسر ایستاده. مأموریتش واضحه، اونم اینکه به محض اینکه پاتون و از آسانسور بیرون بگذارید، شلیک میکنه و از درب اضطراری یا دیوارهای پشتی فرار میکنه.»
سکوت سنگینی روی خط حاکم شد. صدای دم و بازدم سنگین یکی از ارشدترین دانشمندان ایران در گوشی پیچید. لحنش آمیختهای از خشم ناشی از شوک و ناباوری بود. گفت:
«پشت در آسانسور؟! شما... شما که جاش رو دقیق میدونید، مشخصات اسلحهاش رو هم دارید... پس چرا معطلید؟! ماشین بچههای من توی پارکینگ هست و اگر اون و بمبگذاری کنن چی؟! چرا وارد ساختمون نمیشید دستگیرش کنید؟»
به شرط حیات ادامه داره
عاکف سلیمانی
بسم الله و بالله و علی ملة رسولالله قسمت اول مه غلیظ دیماه یکی از سالهای دهه نود، کوچهها و خیا
قسمت دوم
عاکف وقت را هدر نداد، گفت: «چون اگر الان اون جوون سیساله رو توی پارکینگ با چند تا تیر مهار کنیم یا دستبند بزنیم، اون صرفاً ماشهچکونه و میشه یه اپراتور سوخته. دو کوچه بالاتر ناظر ایستاده، سیستم رله هدایتکننده توی باکو منتظر سیگنال اتمامه، و عقبه این شبکه، سه دانشمند دیگه ما رو توی فهرست بعدی خودشون چیدن. زدن این مهره، تاریکی مطلق میاره و شبکه برای ما کور میشه آقای دکتر. ما از شما توقع داریم درک کنید مثل همیشه.»
دکتر با لحنی برافروخته گفت:
«یعنی چی؟! پس تکلیف من چیه؟ من اینجا مثل زندانی تو خونهام بمونم تا اون بیاد بالا؟»
عاکف نگاهی به من کرد و مشخص بود عصبانی شده است. لحن او یک درجه جدیتر و عمیقتر شد. از آن لحنهایی که سرنوشت را تعیین میکرد:
«تکلیف اینه که باید تصمیم بگیرید آقای دکتر. ما میتونیم همین الآن بریم و پارکینگ رو پاکسازی کنیم و شما صحیح و سالم برید به کارتون برسید، اما این کابوس هر روز پشت در اتاق، آزمایشگاه یا تو مسیر دانشگاه همراهتون خواهد بود. یا اینکه... از همین ثانیه، شما میپذیرید که طعمه زنده این پرونده باشید. یعنی اینکه شما میپذیرید که پا توی زمینی بذارید که خط اولش شمایید، اما کنترلش دست ماست. حالا، با این توصیفات، حاضرید برای ریشهکن کردن این شبکه، این بازی پرخطر رو تا تهش با ما بیاید؟ یا نه میخواهید سوای خودتون زن و بچه شما هم تهدید باشند؟»
بین ده تا بیست ثانیه دکتر سکوت کرد. صبرم داشت تمام میشد. از سویی دیگر، سیدرضی انگشتش را روی سوئیچ بیسیم دائم فشار میداد و منتظر بود دستور عاکف به من، و من به خودش برسد و کار را یکسره کند.
سرانجام صدای دکتر آمد. دکتر گفت:
«من برای پروژههای این مملکت سالها کف سوله خاک خوردم. اگر پای امنیت کشور و بچههای دیگهمون وسطه... من هستم. بگید باید چیکار کنم؟»
حاج عاکف گفت: «خدا خیرتون بده. از الان زندگی شما که هر ازگاهی عادی میشد هم برای همیشه تموم شد. تا چهار ماه آینده، شما سایه ندارید، آدرس ندارید، و هیچ روتینی نباید تکرار بشه. اولین قدم اینه که بمونید توی خونه و دکمه آسانسور رو نزنید. آروم به اتاق برگردید، پالتوی بارانی سرمهایتون رو روی رختآویز جلوی دید پنجره پشت بذارید و سکوت مطلق اختیار کنید. عاصف هدایت صحنه رو به عهده میگیره.»
حاج عاکف به من اشاره زد و خداحافظی کرد، از ماشین پیاده شد و سوار موتور شد، از کوچه خارج شد.
لحظاتی بعد، عاکف آمد روی خط من: «عاصف!»
گفتم: «به گوشم آقا.»
گفت: «سناریوی تردید هدف اجرا میشه. تروریست داخل نباید بو ببره که کشف شده. باید حس کنه سوژه امروز برنامهاش کنسل شده. آسانسور از طبقه اول احضار میشه بدون مسافر. تیم پوشش برق، برق فیدر کوچه رو به مدت ۴۰ ثانیه قطع میکنه. تروریست طبق پروتکل وحشت میکنه و پارکینگ رو ترک میکنه سمت کوچه. اون موقع، تور هدایت نامحسوس پهن میشه. مبادا بفهمه زیر چشمه! افتاد؟»
گفتم: «افتاد آقا عاکف. برق منطقه میره رو کات.»
ثانیهشمار ساعت شروع به تیکتاک کرد. چراغهای خیابان و روشنایی لابی ساختمان به یکباره خاموش شد. دو ثانیه بعد، درب عابر پیاده مجتمع با صدای تیکی باز شد.
مردی با کاپشن بادگیر خلبانی سرمهای، کلاه لبهدار پایینکشیده، با قدمهای سریع و کیفی که زیر بغلش حائل بود، مدام سمت چپ و راست را میپایید. دیدم فوری از رمپ پارکینگ بیرون زد. اسلحه زیر کاپشن پنهان بود اما فرم بدنش داد میزد که شوکه شده است. به محض خروج، به سمت پراید نوکمدادی حرکت کرد.
دستم بیاختیار روی قبضه امپیفایو سفت شد، رفتم روی خط حاج عاکف، گفتم: «حاجی، گرگ زد بیرون. داره میره سمت لانه سیار.»
با آرامش گفت:
«بذار سوار بشه. بال چپ و راست رو به فاصله ۳۰۰ متری راه بندازید. سوژه رو تا لانه ثابتش مشایعت کنید... بازی تازه شروع شد عاصف. دکتر رو از پشتبام مجاور تخلیه کن.»
گفتم: «حاجی، وانت میخوام. فوری بهم برسونید...»
گفت: «میدونستم همین و میخوای. گفتم برات هماهنگ کردن و توی راهه...»
ارتباطم قطع شد با آقاعاکف. رفتم روی خط سیدرضی گفتم: «پنج دقیقه وقت داریم سیدرضی. سه دقیقه وقت داری یه بررسی هوایی داشته باشی تا بدونیم از پشت بام ساختمان دکتر به سمت خانه بغلی راه داره یا نه. اگر داشت، فوری تا کمتر از سه دقیقه دیگه درب پارکینگ ساختمون کناری دکتر و برام باز کنید... بدون جلب توجه.»
کمتر از سه دقیقه سیدرضی آمد روی خطم: «مسیر هوایی و زمینی امنه. یاعلی.»
گفتم: «از محیط فاصله بگیرید. یاعلی.»
عاکف سلیمانی
قسمت دوم عاکف وقت را هدر نداد، گفت: «چون اگر الان اون جوون سیساله رو توی پارکینگ با چند تا تیر مها
بسم الله و بالله و علی ملة رسولالله
قسمت سوم
از ماشین پیاده شدم، به سمت درب پارکینگ خانه بغلی دکتر رفتم. باد سرد کوهپایه مثل تازیانه به صورتم کوبیده میشد. مه هنوز روی بامهای نیاوران چنبره زده بود. از خانه کناری وارد پارکینگ شدم و با آسانسور به سمت آخرین طبقه رفتم و سپس آسانسور را زدم به طبقه میانی برود تا کسی شک نکند.
فورا از آخرین طبقه به سمت پشت بام رفتم. در باز بود و وارد محیط خرپشتی شدم و از بین سیمهایی که بین دو ساختمان بود، به زور به سمت خرپشتی خانه دکتر رفتم و خودم را به طبقهای که او در آن مستقر بود رساندم. زنگ خانه را زدم، در را باز نکرد.
رفتم روی خط عاکف، خیلی آرام و در چند جمله کوتاه موضوع را به او گفتم. کمتر از یک دقیقه بعد، در را باز کرد، به من خیره شد. دستم را پشت کمر دکتر گذاشتم، کتش به تنش کمی زار میزد و دستهایش از شدت سرمای صبحگاهی و اضطراب و افت فشار ناگهانی، میلرزید. یک شکلات از جیبم در آوردم به او دادم، تا فشارش بیش از این نیفتد.
از راه پلهها به سمت خرپشتی رفتیم. وقتی به درب ورودی خرپشتی رسیدیم، گفتم: «سر پایین، دکتر. از روی جانپناه دید دارند. قدماتون و با من هماهنگ کنید.»
از روی ایزوگام مرطوب عبور کردیم و میخواستم به سمت سیم خاردارها بروم که چشمم به یک مسیر دیگر افتاد. با یک پرش کوتاه از شکاف باریک بین دو ساختمان، وارد خرپشتی ملک مجاور شدیم. چهار طبقه را در سکوت مطلق دویدیم تا رسیدیم به حیاط خلوت پشت ساختمان مجاور محل سکونت دکتر.
یک وانت باربری مسقف پیکان، با بدنهای خطوخشدار و گلمالیشده در حاشیه کوچه بنبست کناری منتظر بود. به محض باز شدن در کشویی عقب، دکتر ایستاد. نگاهی به داخل وانت انداخت. دو حلقه لاستیک کهنه، یک جعبه ابزار زنگزده و یک پتوی سربازی مندرس خاکستری کف آن پهن شده بود. رنگ از صورت دکتر پرید.
غرور چهل سال تدریس، طراحی سرجنگی موشکها و ریاست دانشگاه در چشمانش شعله کشید، گفت: «اینجا؟ من با این برم؟! ماشین ضدگلوله دفتر کجاست، سرباز گمنام؟ من ساعت هشت و نیم باید صورتجلسه آزمایش موشک بالستیک خرمشهر رو تایید کنم!»
نگاهم را در چشمانش قفل کردم، نه کینهای در کار بود و نه تحقیر. خیلی جدی و با تأکید مؤکد گفتم:
«اون ماشین مشکی تشریفاتی با پلاک دولتی، الان یه تابوت چرخداره دکترجان. از شما توقع داریم بیشتر شرایط و درک کنید؛ ضمناً، از این لحظه به بعد، دانشمندی که روی صندلی چرمی بنشینه، یعنی یک خال سیاه روی پیشونی از فاصله چهارصدمتری. اما دانشمندی که کف این آهنقراضه بخوابه، یعنی مغزی که فردا صبح دوباره میتونه محاسبات لانچر رو کامل کنه. پس لطفاً برید داخل، پتو رو بکشید روی سرتون. مطلقاً تکون نخورید.»
دکتر لبهایش را گزید. بغض سنگینی را فرو داد، اما مرد میدان بود. آرام خم شد، رفت کف وانت، زانوهایش را جمع کرد و پتوی زبر را تا روی سر کشید. در را بستم و به اطرافم نگاهی کردم، سپس با دو ضربه محکم به گلگیر، فرمان حرکت را به راننده صادر کردم.
ساعت 8:00 صبح، سوله امن شماره ۴ (حوالی جاده مخصوص)
دکتر در گوشهای روی یک صندلی تاشو فلزی داخل سوله نشسته بود و با یک لیوان چای پررنگ، دستانش را گرم میکرد. هنوز در بهت خروج از خانه بود. بچههای اداره، همسر و فرزندان دکتر را به یک خانه امن منتقل کرده بودند و او را از این موضوع مطلع کردند تا این خبر موجب دلگرمی او شود.
عاکف و دو افسر امنیتی همراه او «محافظش» از در انتهای سوله وارد شدند. نزدیک ما آمدند و همانطور که دستش داخل جیبش بود، سلامی کوتاه و محترمانه به دکتر داد:
«سلام استاد. سلامت هستید انشاءالله؟ خدا قوت.»
دکتر سر بلند کرد:
«سلام... من هنوز باورم نمیشه تو شهر خودم، وسط پایتخت، باید مثل یه فراری کف وانت مخفی بشم.»
عاکف لبخندی تلخ زد، گفت:
«فراری اونیه که از زمین بازی فرار میکنه. شما الان وسط میدان، نوک پیکان ضربه زدن به حریف ایستادید. این تفاوت بزرگیه.»
سپس رو به من کرد: «عاصف، نتیجه اسکن فرکانسی چی شد؟»
اول چراغقوه یووی را خاموش کردم و سپس سیگارم را پرت کردم. دستکش لاتکس آغشته به گریس را درآوردم. قطعهای را از زیر لبه گلگیر عقب خودرویی که مربوط به دکتر میشد و منتقل شده بود به سوله با انبر کشیدم بیرون. دقیقاً چسبیده به پوسته باک بنزین، بالا گرفتم. اندازه یک قوطی کبریت باریک بود، با دو آهنربای نئودیمیوم قوی و یک آنتن رشتهای بسیار ظریف، گفتم:
«پیداش کردیم آقا عاکف. یک تگ اکتیو ماهوارهای مینیاتوری ساخت تلهفونیکا، سفارشی برای مصارف تاکتیکال. سیمکارت مایکرو رومینگ داره. هر ۴۵ ثانیه یک پالس متناوب به ایستگاه پایه مخابره میکنه. باطری لیتیوم پلیمریاش تا شش ماه جواب میده.»
عاکف سلیمانی
بسم الله و بالله و علی ملة رسولالله قسمت سوم از ماشین پیاده شدم، به سمت درب پارکینگ خانه بغلی دکت
قسمت چهارم
دکتر با شنیدن این حرف فنجان چای را روی میز کوچکی که در مقابلش بود قرار داد و با شتاب جلو آمد، گفت:
«این زیر ماشین من بوده؟! پارکینگ خونه من که نگهبان داره، درش ریموت داره، دوربین داره... چطور ممکنه؟!»
حاج عاکف بدون اینکه نگاهش را از تراشه بردارد، به من نگاه کرد، اما مخاطب سخنش دکتر بود. خیلی آرام گفت: «پارکینگ خونه نبوده، استاد. گل و لای روی لایه چسب این تگ خشک شده و با غبار رسوبکرده دانشگاه همخوانی داره. حداقل دو هفته است که این آهنربا زیر این بدنه نشسته. یعنی حریف دقیقاً ریتم، سرعت میانگین، زمان توقف در تقاطعها و خطوط کور مسیر شما رو سانت به سانت ثبت کرده.»
اینبار نگاه عاکف رفت روی صورت دکتر، تیز و نافذ، به او گفت: «ماشین شما کی رفت داخل تعمیرگاه ستادی وزارت (...)؟ و کی برای آخرین بار سوییچ دست راننده جایگزین بود؟»
دکتر دستش را روی پیشانی کشید، گفت: «سه هفته پیش... ماشین برای سرویس دورهای رفت پارکینگ مرکزی (...). رانندهام مرخصی بود، یه جوون موقت فرستاده بودند به اسم... به اسم صبوری.»
عاکف لبخند تلخی زد، چشمانش برقی زد که نشان میداد قطعهای دیگر از پازل سر جایش نشست، گفت:
«پس نشت اول از داخل پارکینگ خانه نبود و از دالان لجستیک بود. تیم ترور نیاوران فقط منتظر ماشه بود، مختصات رو از جای دیگهای میگرفتند.»
عاکف بلافاصله رو به من چرخید، صدای تحکمش ضرباهنگ فضا را عوض کرد، گفت: «عاصف، این تگ رو روی یک تاکسی خطی میدون آزادی به سمت کرج فعال نگه دارید تا حسگرهای ماهوارهای دشمن خطای مسیر بخورند. دکتر باید ظرف یک ساعت آینده در جلسه پژوهشکده حاضر باشه. دشمن اگر احساس کنه تارگت از دسترس خارج شده، تمام خطوط امنش رو میسوزونه و میره تو لاک دفاعی. ما نیاز داریم حریف فکر کنه شکار هنوز توی تله است.»
گفتم: «با چه پوششی آقا عاکف؟ دیگه نمیتونیم با پژو یا وانت ببریمش. اینجا چیزی نداریم.»
عاکف اشارهای به انتهای سالن کرد، جایی که یک تویوتا کرولای سفید رنگ خاکگرفته، با شیشههای دودی استاندارد و پلاک شخصی شهرستان پارک شده بود:
«با این. دکتر باز هم روی صندلی عقب، خوابیده کف ماشین زیر کفی لاستیکی طبی. تا شعاع یک کیلومتری مقصد هیچ ماشینی نباید شبیه اسکورت باشه. خودت پشت فرمون میشینی عاصف جان، دو تا موتور سوار سایه در زاویه منفی چهارصد متر شما و دکتر و اسکورت میکنند. شیشهها ضد گلوله هست. اگر متوجه تعقیب شدی، اجازه درگیری نداری، فقط کشف ردپا.»
ساعت ۰۸:۴۵ / بزرگراه شهید همت، نرسیده به خروجی چمران
ترافیک صبحگاهی تهران از شرق به غرب روان بود و از غرب به شرق طبق معمول همیشگی سخت. من پشت فرمان کرولا نشسته بودم، عینک آفتابی با فریم ضخیم به چشم و کلاه نقابدار. از آینه وسط، موکت کفی عقب را میدیدم. یک لحظه خندهام گرفت دکتر را دیدم. دکتر آرام و بیصدا کف ماشین جمع شده بود. سنگینی نفسهایش را میان صدای زوزه موتور میشنیدم. مردی که تصمیماتش موازنه دفاعی منطقه را جابجا میکرد، حالا حق نداشت حتی سرش را اندازه دو بند انگشت بالا بیاورد.
گفتم: «دکتر، حالت راحته؟ اکسیژن داری؟»
صدایش خفه و از ته چاه آمد: «دارم عاصف جان... فقط بگو این بازی موش و گربه کی تموم میشه؟»
گفتم: «وقتی که گربه بفهمه کی داره براش موش میفرسته دکتر. صبوری کن.»
گفت: «بابت زن و بچهام، خیالم جمع باشه؟»
گفتم: «بله دکترجان. ناموس شما عین ناموس خود ماست و نمیگذاریم بهشون بد بگذره. همسرتون کمی نگران بود که انشاءالله بعد از جلسه ترتیبی میدیم برای دیدار باهاشون...»
نگاهم به آینه بغل سمت چپ افتاد. سه لاین آنطرفتر، یک پراید سفید هاچبک با شیشههای دودی نامتعارف، دقیقاً پا به پای ما سرعتش را کم و زیاد میکرد. پلاکش دستکاری شده بود. دقت کردم، متوجه شدم که عدد آخر با لکه روغن سیاه پوشانده شده است. دو نفر سرنشین جلو، کاپشنهای مشکی کلاهدار داشتند. راننده دست چپش را روی لبه پنجره گذاشته بود، اما سرنشین بغل مدام با یک دستگاه دستی روی داشبورد ور میرفت.
ایرپیس گوشم را لمس کردم: «حاج عاکف، عاصفم. مزاحم دارم.»
گفت: «خب، بعدش...»
گفتم: «شبح پراید سفید اومد تو تور. همت غرب به شرق، قبل چمران. فاصله سه خودرو. سیستم ردیابی ندارند چون تگ زیر تاکسیه، اما دارند مسیر تردد رو چشمی چک میکنند. ظاهراً بو بردند هدف جابجا شده. فکر کنم یه جا گاف دادیم.»
صدای آرام عاکف آمد. خونسردیاش مرز اعصابخردکنی و نبوغ بود، گفت: «تایید میشه عاصف. دادههای دکل مخابراتی تقاطع همت/شیخ فضلالله همین الان ثبت کرد. یک تماس ماهوارهای ناشناس از داخل همون پراید به سمت یک سرور در اربیل برقرار شد. کد مکالمه کمتر از چهار ثانیهست. ترجمهاش واضحه و دارن هویت کرولا رو چک میکنند. یه حفره داشتیم پس. میگم بچهها بررسی کنند فوری. تو به مسیر ادامه بده.»
به شرط حیات ادامه داره
لطفا کپی نکنید. رضایت ندارم.
فورواد هم نکنید.
آدرس کانال و بدید به دیگران خودشون بیان بخونن.
https://eitaa.com/AkefSoleimani
عاکف سلیمانی
قسمت چهارم دکتر با شنیدن این حرف فنجان چای را روی میز کوچکی که در مقابلش بود قرار داد و با شتاب جلو
بسم الله و بالله و علی ملة رسولالله
قسمت پنجم
ضربان قلبم بالا رفت. پراید سفید به آرامی راهنما زد و به لاین پشت سر من خودش را رساند. فاصلهاش شد ده متر. نزدیک و نزدیکتر شدند. ااز توی آینه وسط میدیدم که سرنشین بغل، دستش را برد زیر کاپشنش. رفتم روی خط حاج عاکف، گفتم:
«آقا، اومدن پشت سر من. فاصلهشون با باک عقب کمتر از یک متره. زاویه برای اقدام چسباندن بمب یا شلیک مستقیم داره کامل میشه. اجازه اقدام پیشدستانه بدید!»
صدای دکتر آمد. شروع کرد به زمزمه کردن ذکر. عاکف گفت: «منفی عاصف! منفی... به هیچ عنوان دست به سلاح نمیبری! اگه شلیک کنی سناریو لو میره. دارم توی دوربین سطح شهر میبینم که زیر پل گیشا یک کامیون شن و ماسه، تخلیهی بار ترافیکی مسیر رو کند کرده. ترمز دستی رو بکش، مانور فرار کنترلشده بده سمت رمپ چمران جنوب. بذار فکر کنند راننده عادی ترسیده. دکتر و بگیر و در رو. ولی عاصف... اگر دستشون رفت سمت پنجره برای پرتاب پکیج مغناطیسی، بزنش به گاردریل!»
مانور رمپ چمران جواب داده بود و پراید سفید هاچبک پشت کامیون شن و ماسه جا ماند.
سه هفته از آن ماجرا گذشته بود. سه هفته پر از بیخوابی، تعویض روزانه خودروها، پلاکهای جعلی که هر چهلوهشت ساعت عوض میشدند. دکتر دیگر شبها در خانهاش نمیخوابید. از آن آپارتمان نیاوران منتقلش کرده بودیم به یک خانه امن دوطبقه با پنجرههای ضدگلوله در حوالی دهونک تا در کنار همسرش و فرزندانش باشد.
اما...
عصر یک سهشنبه بارانی اواخر بهمن بود. دکتر باید برای امضای صورتجلسه نهایی تست موتور سوخت جامد موشک بالستیک به ساختمان صنایع دفاع در (...) میرفت. لغو این جلسه به هیچ عنوان ممکن نبود و ستاد کل هم، منتظر تایید فنی بود.
پشت فرمان یک سمند سورن نوکمدادی نشسته بودم. دکتر، با کت طوسی ساده، ریشی که نامرتبتر از همیشه به نظر میرسید و کلاه بافتنی مشکی، این بار نه روی کف موکت، بلکه روی صندلی عقب سمت راست، به صورت خمیده نشسته بود. یک جلیقه ضدگلوله سرامیکی سنگین لول۴ زیر پیراهنش پوشیده بود که قفسه سینهاش را مثل زره میپوشاند. اما در برابر بمب مغناطیسی، این نوع جلیقهها فقط تکههای بیاستفاده پارچه بودند.
از مدرس، به خروجی پل صدر نزدیک میشدیم طبق معمول همه عصرها، ترافیک وحشتناکی شده بود. ماشینها سپر به سپر، با سرعت لاکپشتی حرکت میکردند. صدای عاکف از ایرپیس گوش چپم با لحنی که اضطراب پنهانش را فقط من میفهمیدم، وارد کانال شد:
«عاصف، هوشیاری صددرصد. دیتای شنود خارجی هشدار قرمز داد. ایستگاه باکو ده دقیقه پیش یک پیام رمز با اولویت A مخابره کرده به یک گره محلی در تهران. مضمون پیام هم این بود: (شکار در دام پل.) متوجهای یعنی چی؟
عرق سردی روی ستون فقراتم نشست. نگاهم را سریع در آینههای جانبی و وسط چرخ دادم. پل صدر با آن ستونهای بتنی عظیم و شیب ورودیاش، بدترین نقطه ممکن برای تله بود. نه راه فراری به شانهخاکی داشت، نه دوربرگردانی برای شکستن مسیر. یک تلهموش واقعی دوکیلومتری معلق در هوا بود.
رفتم روی خط عاکف، گفتم:
«آقا عاکف، ترافیک قفله. لاین راست و وسط کاملاً مسدوده. اگر سناریو بمب مغناطیسی باشه، شعاع انفجار توی این فشردگی فضا، نصف ماشینهای دور و بر رو هم پودر میکنه. مجوز خروج اضطراری با آژیر بدید، رمپ رو بشکنم برم روی لاین ویژه!»
صدای عاکف بلند شد: «منفی عاصف! آژیر بکشی تیم موتور سوار تروریستها قبل از اینکه برسی به رمپ اقدام میکنه. بمب رو در حال حرکت هم میتونن بچسبونن. تیم اسکورت سایه دو کجاست؟»
گفتم: «موتور بچهها صد متر عقبتر لای ماشینها گیر کرده. دارن پیاده شکافها رو رد میکنن.»
دکتر از آینه به چشمهای من نگاه کرد. دستش ناخودآگاه روی کیف اسناد چرمیاش محکم شد. گفتم: «عاصف جان... چیزی شده؟ صدای اون خط چی میگه؟»
سعی کردم تن صدام حتی یک پرده هم بالا نرود؛ در اصول حفاظت، ترساندن سوژه یعنی سلب کنترل فیزیکی از او. برای همین آرامش دکتر برای من مهم بود. گفتم: «هیچی نیست استاد. فقط سرتون رو بیارید پایینتر. دقیقاً مماس با پشتی صندلی من. هر فرمانی دادم، بدون فکر کردن، در کسری از ثانیه اجرا کنید.»
دکتر سرش را پایین آورد و پیشانیاش را به پشت صندلی من چسباند. نفسهای سنگین و ذکر گفتن زیرلبش را میشنیدم. ناگهان از آینه بغل سمت راست دیدمش. یک دستگاه موتور پالس ۲۲۰ مشکیرنگ، بدون پلاک، با دو سرنشین. کلاههای کاسکت فکدار با طلق دودی تیره که هیچ بخشی از صورتشان پیدا نبود. راکب، بارانی خلبانی گشاد پوشیده بود و ترکنشین، دست چپش را آزاد گذاشته بود؛ دستکشی چرمی با کف ضدلغزش به دست داشت و زیر کاپشنش، یک حجم مکعبی سنگین، سنگینی میکرد.
عاکف سلیمانی
قسمت چهارم دکتر با شنیدن این حرف فنجان چای را روی میز کوچکی که در مقابلش بود قرار داد و با شتاب جلو
قسمت ششم
آنها ماشینها نه با شتاب، بلکه با خونسردی مرگبار یک تیم حرفهای ترور، به صورت زیگزاگی رد میکردند؛ مقصد حرکتشان مشخص بود. خط حائل بین سمند ما و پرشیا کناری. فورا رفتم روی خط عاکف: «آقا! اومدن! پالس مشکی، دو نفر، طلق دودی، فاصله پونزده متر لاین راست. ترکنشین دست به بستهست. بمب چسبان با فیوز تاخیری سه ثانیهایه...»
صدای عاکف این بار تند و تیز شد. دقیقا شبیه زمانی که در موصل و در اتاق جنگ اطلاعاتی بودیم. تأکید کرد: «سوژه رو نمیزنیم تا پکیج نصب بشه! بچههای موتور پشتی بهشون نمیرسن. عاصف، گوشت با منه؟»
گفتم: «به گوشم آقا، بله.»
گفت: «اجازه بده ترکنشین دستش رو بیاره جلو تا پکیج به بدنه در عقب بچسبه. درست در لحظهای که آهنربا درگیر شد، نباید بذاری فیوز اکتیو بشه یا با ضربه معکوس منحرفش کنی. عاصف، تو فقط یک ثانیه فرصت داری. اگر زودتر تکون بخوری با کلت از توی شیشه شلیک میکنن. اگر دیرتر بجنبی، بعد از سه ثانیه همراه دکتر روی هوا رفتی. پس هیچ راهی نداریم ما جز اینکه تو اجازه بدی بمب و بچسبونه. اگر رفتی، سلام من و به همسرم فاطمه و پدر شهیدم برسون.»
یک لحظه خیره شدم به آیینه، دیدم موتور دقیقاً رسیده به موازات گلگیر عقب سمت راست سمند. فاصلهشان با در عقب کمتر از چهل سانتیمتر بود. از گوشه چشمم همهچیز مثل صحنه آهسته گذشت. اشهدم را زیر لب خواندم. ترکنشین کج شد، دست چپش از زیر بارانی بیرون آمد. یک جعبه فلزی مشکی به ابعاد بیست در ده، با دو دیسک آهنربایی قوی و یک لامپ الایدی قرمز کوچک.
دستش آمد جلو. صدای «تَق» خفه کوبیده شدن آهنربا روی ورقه فلزی در عقب، درست بغل گوش دکتر، سکوت کابین را شکست. در همان کسری از ثانیه، انگشت شست تروریست رفت سمت شاسی سوییچ فعالساز روی پکیج.
پای راستم را از روی ترمز برداشتم، فرمان را با نهایت قدرت به سمت راست چرخاندم و دنده یک را مثل تیر شلیک کردم. کاپوت سنگین سمند با زاویه چهلوپنج درجه چرخید و گلگیر جلو مثل پتکی کوبیده شد به چرخ جلو و پای راکب موتور پالس!
صدای وحشتناک خرد شدن فلاپهای پلاستیکی موتور درآمد. هر دو تروریست از روی موتور تعادلشان را از دست دادند. تروریست ترکنشین که هنوز شاسی را به طور کامل چفت نکرده بود، با ضربه ناگهانی پرتاب شد روی کاپوت پرشیای مجاور. بمب از دستش رها نشد، اما با بدنهاش کشیده شد روی لبه گاردریل بتنی پل.
به دکتر گفتم: «لطفا فوری کف ماشین بخواب!» فریاد زدم و دستم رفت روی ضامن امپیفایو زیر داشبورد. راکب موتور با وجود پای خردشدهاش، موتور را ول کرد، اسلحه را از پشت کمرش کشید بیرون و مستقیم به سمت شیشه عقب سمند نشانه رفت. تق! تق! دو گلوله کمانه کرد روی شیشه دودی تقویتشده سمند و تار عنکبوتی سفیدی روی لایه ضدگلوله کاشت. در همین لحظه، دو مأمور موتور سوار تیم سایه ما از لای ترافیک شکافتند و رسیدند.
صدای دو شلیک پیاپی با پوکه خفهکن از سمت بچههای ما آمد. گلوله اول نشست توی ترقوه راکب، و دومی کتف ترکنشین را که قصد داشت ضامن انفجاری ثانویه بمب افتاده روی زمین را با ریموت فعال کند، شکافت. هر دو تروریست غرق در خون روی بتن سرد پل صدر، قاب شدند.
ترافیک به حد انفجار رسیده بود. فریاد رانندههای اطراف و جیغ برخی زنان، بوقهای ممتد و قفل شدن کامل اتوبان، فضا را ملتهبتر کرده بود. پکیج مشکی روی خطکشی سفید آسفالت افتاده بود و الایدی قرمزش با ریتمی دیوانهوار چشمک میزد. فیوز الکترونیکی در اثر ضربه فعال شده بود. فریاد زدم: «تخلیه کنید! فاصله بگیرید؛ بمب اکتیوه!»
در سمت چپ را با لگد باز کردم، یقه کاپشن دکتر را با دست چپ گرفتم و او را مثل پر کاه از صندلی عقب کشیدم بیرون. به دونفر که ایستاده بودند و داشتن فضولی میکردند، محکم لگد زدم و چندنفر را هم با دست هول دادم که از محیط فاصله بگیرند، چون جان خودشان بخاطر انفجار بمب، درخطر بود. فوری با دکتر پشت دیواره بتنی پایههای روشنایی پل صدر سنگر گرفتیم. خودم را انداختم روی بدنش.
سه... دو... یک! بووووووم...
موج انفجار، هوای سرد اتوبان را به جهنمی از ترکش و آتش تبدیل کرد. سمند سورن ما از قسمت صندوق و در عقب متلاشی شد و شیشههای چهار ماشین کناری خرد شد و مثل باران الماس روی زمین ریخته شد. دود غلیظ سیاهی به آسمان خاکستری پل صدر قد کشید.
چند ثانیه سکوت مرگبار حاکم شد. آرام سرم را بالا آوردم، دیدم خاکستر و دوده روی کلاه بافتنی دکتر نشسته. چشمانش باز بود، اما در شوک مطلق به سر میبرد. قفسه سینهاش به شدت بالا و پایین میرفت و قطره خونی از خراشیدگی روی گونهاش پایین میچکید. دستش روی بازوی من قفل شده بود. انگشتانش چنان فشرده میشد که احساس میکردم استخوانم در حال خرد شدن است.
عاکف سلیمانی
قسمت ششم آنها ماشینها نه با شتاب، بلکه با خونسردی مرگبار یک تیم حرفهای ترور، به صورت زیگزاگی رد
نگاهش در نگاهم گره خورد. نگاه مردی که از مرز مرگ و زندگی برای بار دوم بازگشته بود.
گفت: «عاصف... این بازی... این کابوس کی تموم میشه؟ زن و بچهام فکر میکنن من تو ماموریت شیرازم... من همین الان باید زیر این آهنپارهها پودر میشدم.»
دست راستم را روی شانهاش گذاشتم. صدای خونسرد و بیلرزش عاکف از ایرپیسی که از گوشم آویزان شده بود، در پسزمینه زوزه باد و آژیرها شنیده شد: «عاصف، زندهاید؟»
به شرط حیات ادامه داره