می‌گفت همین است که هست:

« صبر را سنجاق کردم روی قلبِ نازکم »

"ينضج الأنسان، في الوقت الذي يحترق فيه قلبه" انسان در حالی که قلبش میسوزد؛ بالغ میشود...

+ قطع امید کردی؟ صبح پا شدی نگاه کردی؟ به آسمون نگاه کردی؟ دم صبح طلوع آفتابو نمیخوای ببینی؟ سرخ و زرد آفتاب رو موقع غروب، دیگه نمیخوای ببینی؟ ماهو دیدی؟ نمیخوای ستاره ها رو بینی؟ شب مهتاب، اون قرص کامل ماه رو، دیگه نمیخوای ببینی؟ چشماتو میخوای ببندی؟ از مزه ی یه گیلاس، میخوای بگذری؟ نگذر، من رفیقتم میگم نگذر... 🎬 طعم گیلاس

روحی ساده داشت که در پیچیدگی زندگی گرفتار شده بود و می‌خواست بازگردد به دریا ها،به ابر ها و آسمان های دور...

زیرا که رنج،داستان آن‌هایی نیست که رفته‌اند بلکه ماجرای آن‌هایی‌ست که مانده‌اند. و آخر داستان ها را همیشه کسانی می‌نویسند که مانده‌اند. - جمال ثریا - ترجمه:سیامک تقی زاده

آنچه قرار است نور ارزانی کند، باید تحمل سوختن نیز داشته باشد.

دوماً يخلق نوراً جديداً بعد کلَّ ظَلام نا اميد نشو وقتى ميدونى خدا،هميشه بعد از تاريكى نور جديدی ميسازه!

سبز💚