خواهش می‌کنم. من هم مانند شما بودم مدت زیادی تا همین دیروز بخوام صادق باشم، در هیچ سایدی خودم را نمی‌دیدم و به قولی وسط بازی می‌کردم. اما بزرگواری من رو روشن کرد، الان در این برهه زمانی حق و باطل جوری از هم جدا شده‌اند که مسیر حقانیت روشن است. ما شاهد دخالت بیگانه هستیم به کشور، هرچقدر از این نظام بدم می‌آید و نفرت دارم حداقل می‌دانم ایرانی‌اند و همواره امید داشتم که به دست خودمان کنار بروند و خودمان سرنوشت خودمان را بنویسیم. اما حال که آمریکا قصد دخالت دارد و می‌خواد خودش سرنوشت ما را بنویسد خیلی روشن من در جبهه‌ی ایران می‌ایستم. اینکه الان منافعم با جمهوری اسلامی همسو شده به این معنا نیست که آن را می‌ستایم اما بدان معناست که کشورم را دوست دارم، هم میهنانم را دوست دارم و از غرب بیزارم.

#ناشناس می‌دونی من چی فکر میکنم؟ من میگم یه وقتایی یه قهرمان، یه فرد الهی نیست که شر ظالمو کم میکنه خیلی وقتا کسیه که خودش ظالمترینه کسی که فقط یه واسطه ست کسی که بی اراده و بی اون که خودش بدونه قراره از داغ دل هزاران مادر کم کنه مطمئنا نوبت خود اون ظالم هم میرسه خیلی خیلی زود و خیلی خیلی وحشتناک اما جنایت جنایت رو نمیشوره و جانی جانی رو عوض نمیکنه

منم باور ندارم تاریخ با یه قهرمانِ فرشته‌خو عوض میشه، همون‌طور که فکر نمی‌کنم یه «دستِ پنهان» حتماً با یه ظالمِ بدتر بیاد عدالت رو برقرار کنه؛ تجربه نشون داده وقتی تغییر فقط از مسیر خشونت یا جابه‌جایی یک چهره‌ی قدرتمند تو همون چارچوب قبلی اتفاق می‌افته، چرخه‌ی رنج ادامه پیدا می‌کنه. مشکل فقط آدم‌ها نیستن، ساختاریه که قدرتِ بی‌پاسخ‌گو می‌سازه و بازتولیدش می‌کنه؛ همون چیزی که تو نظریه‌ی ولایت فقیه هم به شکل تمرکز قدرت تعریف شده. برای همین من دنبال قهرمان یا انتقام نیستم؛ دنبال تغییری‌ام که قانون و ساختار رو جوری عوض کنه که هیچ‌کس حتی اگر نیتش خوب باشه نتونه بی‌مهار تصمیم بگیره. چون همون‌طور که گفتی، جنایت جنایت رو نمی‌شوره؛ تنها چیزی که چرخه رو می‌شکنه، پاسخ‌گویی و محدود شدن قدرته، نه عوض شدن اسم‌ها.

روزگار عجیبی است :)))

#ناشناس ببین من اطلاعات سیاسیم و توان استدلالم خیلی کمه. می‌خونم و نقد می‌کنم اما نمی‌تونم درباره‌ش حرف بزنم چون انقد واژه‌هارو قبل از گفتن مزه مزه می‌کنم که چیزی ازشون باقی نمی‌مونه. و حرفم شاید خیلی مسخره باشه اما میشه بهم بگی به آدمی که میگه ج.ا مدرسه‌ی میناب رو زد چی‌بگم دقیقا؟ انقد گیج و هراسانم و ذهنم تهی شده که حرفم نمیاد واقعا. و استدلالشونم اینه که اونایی که انقد دقیق میزنن که یه طبقه‌ی ساختمون خراب میشه ساختمون نمی‌ریزه چجوری مدرسرو زدن همش داغون شده. حقیقتا تعجب می‌کنم. اونی که اونهمه بچه توی فلسطین می‌کشه واقعا ازش بعیده که ۵۸ تا بچه‌ی دیگه‌هم بکشه؟:)

اول یه زمانی بده من این حرف رو پراسس کنم یعنی چی آخه 😭

طبق خبرگزاری‌ها اون مدرسه برای فرزندان نیروی دریایی بوده پس انگیزه‌ی کافی برای دشمن ایجاد می‌کنه. نه من قطعی می‌دونم چه اتفاقی افتاده نه تو، پس با شواهد جلو می‌ریم. تا جایی عادیه که به حکومت شک داشته باشیم و ازش بازخواست کنیم اما در این مورد کمی کودکانه است که بگیم ج‌ا زده فرزندان نیروهای خودش را کشته است. چگونه می‌خواد اعتماد نیروهایش را اصلا پس بگیرد در این صورت؟؟ ببین قضیه خیلی حساسه من نهایت کمکم این می‌تونه باشه ولی متاسفم برای کسانی که چون جنایات ج‌ا را دیده‌اند دیگر نمی‌توانند متصور جنایات افراد معلوم الهویه شوند. آنهم اسرائیل که با لبی گشاده هر روز کودکان غزه را بمباران می‌کند و گرسنگی می‌دهد!

برام سخته اصلا درباره اون مدرسه صحبت کنم، جنایتی بسیار بزرگ است. امیدوارم هرکه باعثش هست روز خوشی در زندگی اش نبیند.

دشمنِ دشمن شما، دوست شما نیست!

امروز دشمن شما کسی است که به خاک شما تجاوز کرده. این تشخیص مهمه که توسط خودتون شکل بگیره.

#ناشناس ببخشید ولی واقعا چه توقعی از این مردم داری؟ واقعا غیر از دخالت خارجی چه چاره ای داریم؟ این نفرت شما از آمریکا یا به قول خودتون غرب ریشه اش از کجاست؟ من فکر نمی‌کنم که ملت ما توان این رو داشته باشن که یکپارچه بشن یا به قولی همه در یک جناح باشن و به نظرم خودم این حرفم ظالمانه اس ولی در این بازه ی زمانی بنظرم کسی مثل ترامپ برای ما تصمیم بگیره بهتره تا خودمون چون واقعا ملت حتی حوصله فکر کردن به وعده غذایی شون هم ندارن چه برسه به رژیم چینج نمیتونیم تا به بن بست خوردیم بگیم ملت ما تاریخ نخوندن ملت آگاه نیستن اینا سواد ندارن و..... بنظرم اینکه با دخالت خارجی تبدیل به کشوری مثل کره جنوبی بشیم منطقی تره تا اینکه با استبداد و دیکتاتوری داخلی تبدیل به کره شمالی بشیم ممنون از کسی مثل شما که در این وضعیت که همه هراسان و نگرانیم به گفتگو میپردازید🙏

بزرگوار، مسئله دقیقاً همینه؛ چرا هر بار که به بن‌بست می‌خوریم، سریع دنبال منجی می‌گردیم؟ مگه منجی قبلی با اسم نجات اومد و آخرش چی شد؟ حالا قراره نسخه‌ی جدیدش از بیرون بیاد و اسمش مثلاً دونالد ترامپ باشه؟ آدمی که برای کشور خودش هم نتونسته رضایت عمومی و ثبات درست‌وحسابی بسازه، چطور قراره برای ما نسخه‌ی نجات بپیچه؟ این فکر که «یکی بیاد از بیرون برامون تصمیم بگیره بهتره» از خستگی و ناامیدی میاد، قابل فهمه، ولی خطرناکه. هیچ کشوری با دخالت قدرت‌های بزرگ تبدیل به نسخه‌ی رویایی نشده؛ اونا دنبال منافع خودشونن، نه آینده‌ی ما. ما هم قرار نیست یک‌شبه بشیم کره جنوبی ما حتی سوریه و عراق هم نمی‌شیم؛ تجربه‌ی منطقه نشون داده وقتی پای منافع خارجی وسط باشه، نتیجه بیشتر شبیه فروپاشی و وابستگیه تا توسعه. تهش می‌مونیم با منابعی که از دست رفته و استقلالی که دیگه برنمی‌گرده، و سهم‌مون فقط یه «حداقل»ی میشه که ساکت بمونیم. من نمیگم وضع فعلی خوبه یا مردم مقصرن؛ خستگی مردم واقعیه. ولی سپردن سرنوشت به یک قدرت خارجی، از سر ناامیدی، بیشتر شبیه قمار روی آینده‌ست تا راه‌حل.