#ناشناس پس چه آپشن دیگری غیر از دخالت خارجی وجود دارد؟؟

گزینه‌ی دیگری که همیشه سخت‌تر و کندتر به نظر می‌رسد اما پایدارتر است، تغییر از درون جامعه است؛ یعنی به‌جای قمار روی دخالت خارجی، تمرکز روی بالا بردن آگاهی، شبکه‌سازی مدنی، مطالبه‌گری مستمر، تقویت رسانه‌های مستقل، همبستگی بین گروه‌های مختلف و فشار تدریجی برای اصلاح یا تغییر ساختار از مسیرهای اجتماعی و سیاسی. این راه نه هیجانِ «نجات ناگهانی» دارد نه تضمینِ سریع، اما یک تفاوت اساسی دارد: هزینه و کنترلش دست خود مردم است، نه قدرت‌هایی که اولویت‌شان منافع خودشان است. تجربه‌ی کشورهای مختلف نشان داده توسعه‌ی پایدار معمولاً از دلِ جامعه، نهادسازی، گفت‌وگو و سازمان‌یابی بیرون می‌آید، نه از بمب و تحریم و تصمیمی که هزاران کیلومتر آن‌طرف‌تر گرفته می‌شود. این مسیر فرسایشی و پرزحمت است، اما احتمال اینکه بعدش کشوری بماند که هنوز صاحب سرنوشت خودش باشد، خیلی بیشتر است. برای ایران در شرایط فعلی، این مسیر به نظر دشوار و طولانی می‌رسد اما غیرممکن نیست؛ ابتدا نیاز است که مردم به شکل تدریجی و مستمر آگاهی سیاسی و اجتماعی‌شان را بالا ببرند و به جای امیدواری به منجی خارجی، شبکه‌های مدنی و گروه‌های مستقل شکل بگیرد که بتوانند صدای خود را سازمان‌دهی و منتقل کنند. رسانه‌های مستقل، فضای گفت‌وگو و اطلاع‌رسانی درست می‌توانند نقش حیاتی داشته باشند تا مردم از اطلاعات واقعی و نه روایت‌های یک‌طرفه بهره‌مند شوند و تصمیم‌های آگاهانه بگیرند. فشار جمعی و مستمر روی ساختارها، حتی اگر کم و پراکنده باشد، می‌تواند قوانین و نهادها را ناچار به پاسخگویی کند و ظرفیت اصلاح تدریجی ایجاد کند. این فرآیند آهسته و پرچالش است، اما تنها راهی است که می‌تواند ایران را به جامعه‌ای تبدیل کند که مردمش کنترل سرنوشت خود را در دست داشته باشند، نه اینکه منافع و تصمیمات‌شان توسط قدرت‌های خارجی یا حکومت غیرپاسخگو تعیین شود.

من طرف ایران ایستادم ج‌ا هم الان طرف ایران ایستاده. در شرایط غیر جنگی هم موضعم کاملا مشخصه.

مشکل جامعه اینه که نمی‌تونن دشمن را تشخیص بدن. اینکه هنوز باید توضیح بدیم غرب برای ما خیری نداره یک تراژدیه برای من.

اگر عقاید من رو خیلی آرمانی و غیرقابل انجام می‌بینی همون‌طور که گفتم آماده‌ی تغییر اساسی و درست نیستی! نمی‌خواهی نقشی داشته باشی فقط منتظر منجی ای هستی که بیاد و نجاتت بده. همین باعث نابودی می‌شه.

آمریکایی که رئیس جمهور ونزوئلا را می‌دزده محاکمه می‌کنه چون از حکومت خوشش نمیاد، در هشتاد کشور دنیا پایگاه نظامی داره. دخالت مستقیم در تمام حکومت های دنیا داره! تنها کشوری که از سلاح هسته‌ای خودش استفاده کرده و ده ها هزار نفر رو کشته با یک بمب! دوست شماست؟ و خیر شما رو می‌خواد؟ چرا ؟ عاشق چشم و ابروی شماست ؟

باید متوجه بشی که هر چیزی زمانی داره. الان زمانیه که از کشورت دفاع کنی، به مسائل باید اولویت بدی!

اینکه بعضی از ماها در این زمان پیر بشیم و جوونی نکنیم کار روزگاره! تحت کنترل ما نیست. ما داریم پرپر می‌شیم ما جوونی نکردیم، من مگه چندسالمه که باید آنقدر درگیر این مسائل بشم و دغدغه‌ های اینطوری داشته باشم؟ این منم که دارم می‌سوزم!

ولی نمی‌خوام نسل بعدی من هم با همین دغدغه ها بزرگ بشه و جوونی‌ش رو بده! باید تغییر اساسی و از قلب جامعه شروع بشه الان وقت این حرف‌ها نیست الان باید دست متجاوز خارجی قطع بشه!

#ناشناس می‌دونم بحث بحث منطق و تاریخه ولی برای من فقط یک چیزه:«من همراه رفیقام توی دی ماه دفن شدم» جماعتی هستیم که همونجا همه چیز رو خاک کردین خودمون و آرزوهامون و اندک مهری که از این مثلا هموطن ته دلمون باقی مونده بود وقتی خون خواهرام به زمین سرد ریخته شد قلب منم سنگی شد وقتی جنازه عزیز ترینم رو به آغوش کشیدم دیگه دلم برای باقی جنازه ها نسوخت می‌دونی تموم شد. همه چی همونجا تموم شد و خب برای ما مرگ قاتل عزیزامون تنها علاج و آرزو بود. حالا با خیال راحت به عزیز دردانه هام توی اون دنیا می‌پیوندم

من می‌فهمم و این غم همه‌ی ماست، از آبان ۹۸ غم و داغ در دلم هست و هنوزم خشمگینم و دنبال روزی می‌گردم که بتونم تمامشان را بازخواست کنم و مجبور کنم جواب پس بدهند و محاکمه شوند. ولی هنوزم دلم می‌گیرد این خاک را بمباران کنند. این نیاز به درک درونی دارد، طوری است که احساس می‌کنی من نمیتونم بهت دیکته کنم چجوری احساس کنی، یا خودت خلوت کن، جان آدمی بر دیگری برتری ندارد. ان دانش آموزان هم جوانان آینده‌ی این خاک بودند، من غم آنها را هم دارم، برای من خون کسی بر کسی دیگر برتری نمی‌کند.

#ناشناس سوال فنی : آیا تلاش حکومت برای جمع کردن مردم در مراکز اصلی شهر تهران هدفی جز کشته سازی و ترحم طلبی دارد؟ ج.ا باید به کدام زبان بگوید جان مردم در این وضعیت به شدت بحرانی هیچ اهمیتی ندارد؟