تو رسوندی کشور رو به جایی که هجده ساله اش بره تو خیابون تو این هیاهو و آشوب با هزار تا بدخواه و هزار دلیل بهر صورت اما حکم محاربه و طناب دور گردنش مال اونه ؟

محاربه را کلمه کردن تا کشتن راحت‌تر شود. واژه‌ای سنگین، مبهم، کش‌دار؛ آن‌قدر که هر مخالفتی، هر فریادی، هر ایستادنی را بتوان در آن جا داد. محاربه یعنی حذفِ معنا، یعنی یکی را آن‌قدر از انسانیت تهی کنی که مرگش طبیعی جلوه کند. من اما هنوز آدم‌ها را آدم می‌بینم، حتی وقتی اشتباه می‌کنند، حتی وقتی خشمگین‌اند، حتی وقتی نمی‌فهممشان.

این یکی از همان جاهایی است که راه من و حکومت جدا می‌شود. تو بی‌رحم حذف می‌کنی من می گویم بنشین، گوش کن و اصلاح کن.

حتی اگر اصلاح تو را قبول ندارم و می‌دانم تهش باطله، اما تلاش کن تو راهی که هستی اصلاح کنی، نه حذف.

#ناشناس اگه ی نوجوون ۱۸ ساله انقدر درگیر ی تفکر مسموم شده باشه، که بیاد تو خیابون و ی جوون ۲۰ ساله دیگه ای تازه ازدواج کرده و عین خودش توی همین جامعه با همه سختی ها زندگی می‌کرده رو کشته و با افتخار فیلم گرفته بهش چی میگی؟ جوون آزادی خواه؟ که هموطنش رو تیکه تیکه کرد؟

نه، قاتل آزادی‌خواه نیست. اما سؤال اصلی اینه: چی یه ۱۸ساله رو به جایی می‌رسونه که قتل رو افتخار بدونه؟ این نفرت یک‌شبه ساخته نشده؛ محصول سال‌ها خشونت، دروغ، و آموزش غلطه. اعدام فقط صورت مسئله رو پاک می‌کنه، ریشه رو نه. با اعدام فقط یک جنازه‌ی دیگه درست می‌شه و سایر جوون‌هایی که تحت تأثیر همین آموزش غلط هستن فقط خشمشون بیشتر می‌شه. با پاک کردن صورت مسئله مشکل حل نمی‌شه. فقط از دید شما پنهان می‌شه.

نظرتون یجوریه که انگار دارید میگید اگر بستر فراهم بود و شرایط خوب نبود قتل هم رواست، قاتل هم قصاص نمیشه، پس اون انسانیتی که فطری و از اغاز تو وجودمون بوده چی؟

نه. من هیچ‌جا نگفتم قتل رواست. قتل، در هر شرایطی، نقضِ انسانیت است؛ همون انسانیتی که می‌گی فطریه و از آغاز با ما بوده. اما انسانیت فقط «مجازات کردن» نیست؛ فهمیدن هم هست. این‌که می‌گم باید دید چرا یک ۱۸ساله به این نقطه رسیده، به‌معنای تطهیر جنایت یا حذف مسئولیت نیست. قاتل باید محاکمه بشه و مجازات سنگین ببینه. فرقش اینه که من بین عدالت و انتقام مرز می‌کشم. برای یک جوانِ زندگی‌ندیده، که هنوز هویتش شکل نگرفته، هنوز عقل و تصمیم‌گیری‌اش کامل نشده، هنوز محصولِ محیط، آموزش و تبلیغه، کشتن یعنی بستنِ هر راهِ اصلاح و تکرارِ همون خشونتی که ازش بیزاریم. قصاص شاید خشم رو آروم کنه، اما جامعه رو انسانی‌تر نمی‌کنه. اگر انسانیت فطریه، پس باید حتی وقتی خشمگینیم ازش دفاع کنیم؛ نه این‌که اولین جایی که بهش نیاز داریم، قربانیش کنیم. من با قتل مخالفم، با توجیهش مخالفم، و با تبدیل یک نوجوانِ گم‌شده به جنازه‌ی بعدی هم مخالفم.

همیشه می‌گن «الان وقتش نیست»؛ اما واقعیت اینه که هیچ‌وقتِ بی‌بحرانی وجود نداره. اگر فرهنگ‌سازی رو بذاریم برای روزهای آرمانی، یعنی عملاً گفتیم هرگز. اتفاقاً فرهنگ‌سازی فقط وقتی معنا داره که جامعه در بحران باشه؛ وقتی خشونت، نفرت و دو قطبی‌ شدن داره جان می‌گیره. بعد از آرامش، فقط گزارش می‌نویسن؛ تغییر در دلِ بحران شروع می‌شه. تا کی صبر کنیم؟ تا وقتی یک نسل دیگه بسوزه؟ تا وقتی یک جوون دیگه ابزار نفرت بشه و یکی دیگه جنازه؟ اگر حکومتی واقعاً به مردمش اهمیت می‌ده«ک البته من بسیار شک دارم که بدهد) ، الان باید مسئولیت بپذیره: به‌جای طناب دار، آموزش؛ به‌جای حذف، اصلاح؛ به‌جای ترساندن، پاسخگویی. که می‌دانم ممکن نیست، چون چیزی از این حکومت ندیده‌ام که امیدوارم کند و می‌دانم چرخه‌ی کشتن و اعدام رو ادامه می‌دهد اما من دلم صاف نمی‌شه، با هیچ نوع کشتنی.

#ناشناس https://eitaa.com/alefeazadi/33 انگار هرکی می‌کشن قاتله! چند نفر از اونایی که براشون اعدام بریدن‌ حکمی جز جنگیدن‌ با خدا دارن؟! خاک بر سر خدایی که جوون‌ ۱۸ ساله باهاش می‌جنگه و برای شکست دادنش دست به دامن یه سری خونخواره!

اولش حرفت رو درست متوجه نشدم. منم حرفم اینه، حالا اینکه من با اعدام به طور کلی مخالفم به کنار، اینکه اعدام رو به کسانی می‌دن که اعتراضشون رو طوری که حکومت دوست نداره نشون دادن هم «اعدام» گرفتند! رو چه کنم؟ آیا این از نظر فطرت انسانیت رواست؟

و نکته‌ی مهم اینکه تا وقتی هم که کشتار و کشتن، مرهمی برای غم و راهی برای عدالت در ذهن شما نقش بسته؛ من نمی‌تونم گفت و گوی مفیدی با شما داشته باشم.