کاش یکی این دروغگوی ضحاک ترامپ رو از بین ببره، دقیقه به دنبال دقیقه درحال گزاف گویی است. خدایا.

#ناشناس سوال فنی: چرا کسانی که مدعی هستند همیشه ملی گرا و از عرب تنفر داشته اند و قلبشان سنگ شده و از دی ماه امیدی به زندگی ندارند حاضر نیستند در این شرایط جنگی حتی برای شعار دادن اندازه عزاداران خامنه ای بیرون بیایند و فقط در فضای مجازی بلوف می‌زنند و در واقعیت جان و مال دوست تر از خودشان به نسبت میهن نیست؟! نمیدونم میذاری یا نه ولی منم مثل تو دانشجوم خوشبخت و خوشحالم حداقل یه کانال تحلیل سیاسی درست درمون که یه دانشجو مملکت زده پیدا کردم

این چنین افراد همواره در طول تاریخ دیده شدند، مهم است که این افراد به جامعه برگردند. من علتش رو نمی‌دونم ولی گمانم بر این است که آنها همه جوانان این وطن هستند و با اینکه رویای آزادی در سر دارند اما حاضر به هزینه دادن نیستند، نه چون جرئت یا دل انجام آن را ندارند بلکه چون در حال حاضر دلیل و آرمانی ندارند که برایش بجنگند. وظیفه ما این است که این افراد را اقناع کنیم، بتوانیم امید را به زندگی‌شان برگردانیم و آنها را از حالتی منفعل خارج کنیم. من هم خوشحالم که مخاطبانی چون شما دارم.

درثانی الان شرایط جنگی است، هرچند بسیاری قبل از حمله رویایش را داشتند اما واقعیت حمله‌ی خارجی و دیدن تمام آسیب‌هایی که به مردم عادی و خودمان درحال وارد شدن است، نوعی ناامیدی و ترس و وحشت را به جامعه القا می‌کند، ما جنگ ندیده بودیم و رویایش برای آنهایی که آرزویش را داشتند خیلی راحتتر و کم‌هزینه‌تر بوده.

#ناشناس قطعا برای من هم مهمه همه هموطن هستن و به جامعه برگردن و قبولش داشته باشن اتفاق خوبی که واسه خود منم حس نکنم هنوز افتاده باشه کامل و هنوز حس جامعه گریزی بدی دارم، ولی قشری از این دسته ها که معتقده از قتل دختربچه مدرسه ای باید خوشحال باشم وگرنه مزدور ج.ا هستم رو چطور درک کنم؟! وقتی خودم یه ماه پیش عزادار رفقام بودم و غمم بیشتر شده چطوری باید درکشون کنم؟ منی که حراست دانشگاهی مثل دانشگاه قم چند باز بازخواست کرده میشم مزدور چطور درک کنم؟ در هر صورت هر کاری هم بکنی از نظر برخی مزدوری

تو نیازی به approval قشری مثل اون قشر نداری. باید تشخیص بدی چه گروهی رو رها کنی و چه گروهی می‌تونن به جامعه برگردند.

#ناشناس . ایده ای ندارم، پیشبینی هم نمیتونم بکنم. چون ایران، کشوریه که روی هواعه. ما در طول تاریخ، بارها شاهد آرامش های موقتی و جنگ های بیشمار و هولناک بودیم، چه ضربه هایی که نخوردیم.من، به شخصه به هیچکس اعتماد کامل ندارم. الان، من فکر میکنم اگر هم رژیم از بین بره در اثر این جنگ، که فکر نکنم، حس میکنم قراره کسی رو بهمون تحمیل کنن. دوباره همون تکرار میشه و دوباره همون بدبختی ها. من فقط، میخوام زودتر تموم شه، جنگ یا رژیم یا هر کوفتی. جنگ هیچوقت خوشی نیوورده، همه به فکر منافع خودشون هستن. مشکل اینجاست همه با ما دشمن، خودمون هم با خودمون دشمن و داریم تفرقه میندازیم. خیلی وقته که تفرقه افتاده و میوفته، مشکل انسجامه. مشکل ما هماهنگیه، ما الان دنبال اینیم ببینیم کی طرفدار کیه بیوفتیم به جون هم، خب... که چی؟ اخرش که نمیتونیم عقاید همو عوض کنیم. نمیتونیم همدیگه رو عوض کنیم تا وقتی خودمون بخوایم.

حسی که می‌گی کاملاً قابل فهمه. وقتی آدم به تاریخ و تجربه‌های تلخ گذشته نگاه می‌کنه، طبیعیه که به خیلی چیزها بی‌اعتماد بشه و از تکرار دوباره‌ی همون چرخه‌ها بترسه. اما یه نکته هم هست؛ تاریخ فقط تکرار شکست‌ها نیست، تاریخ پر از لحظه‌هایی هم هست که مسیر عوض شده چون آدم‌ها تصمیم گرفتن از ترس و بی‌اعتمادی عبور کنن. اگر همه فقط منتظر باشیم که «یکی دیگه» برای ما تصمیم بگیره یا «حتماً دوباره بدتر میشه»، عملاً همون چرخه‌ای که ازش می‌ترسیم رو خودمون تثبیت می‌کنیم.

در مورد تفرقه هم حرفت درسته؛ یکی از بزرگ‌ترین مشکلات ما همین درگیر شدن دائمی با همدیگه است. ولی شاید راهش این نباشه که بگیم چون عقاید همدیگه رو عوض نمی‌کنیم پس بحث هم نکنیم؛ بلکه اینه که یاد بگیریم با وجود اختلاف نظر، کنار هم بایستیم روی چند اصل مشترک: آزادی، حق انتخاب مردم و اینکه هیچ قدرتی چه داخلی چه خارجی نتونه سرنوشت ما رو به‌جای خودمون تعیین کنه. شاید ما نتونیم آینده رو دقیق پیش‌بینی کنیم، اما یک چیز روشنه: هیچ تغییری بدون حداقلی از اعتماد بین خود مردم و بدون نوعی همبستگی شکل نمی‌گیره. اگر این ساخته نشه، هر قدرتی چه از بیرون چه از درون خیلی راحت می‌تونه جای اون خلأ رو پر کنه.

#ناشناس خب الان قبول داری همونطور که کشته های ۱۸ و ۱۹ دی تقصیر پهلوی بود. کشته های دیشب میدون نیلوفر و میدون ونک هم دسیسه‌ی جمهوری اسلامی بود؟

اگر بنا باشد با همان منطق جلو برویم، مسئله اصلاً این نیست که هر اتفاق تلخی را فوراً تبدیل کنیم به یک «تقصیر قطعی» برای این یا آن طرف. حرف من از ابتدا این بود که فراخوان دادن وقتی خودِ فراخوان‌دهنده در میدان نیست و هزینه‌ای نمی‌دهد، می‌تواند مردم عادی را در معرض خطر قرار دهد؛ این یک قاعده کلی است و فرقی هم نمی‌کند پای چه کسی در میان باشد، چه رضا پهلوی باشد و چه هر بازیگر سیاسی دیگر. اما در عین حال یک تفاوت مهم هم وجود دارد: در کشوری که تمام ابزار قدرت، امنیت و کنترل خیابان‌ها در اختیار حکومت است، مسئولیت نهاییِ حفظ جان مردم هم بر عهده همان ساختار است. بنابراین طرح این سؤال که چرا در جایی که خودشان مردم را به تجمع دعوت کرده‌اند امنیت برقرار نشده، نه به معنای نسبت دادن «دسیسه» است و نه تبرئه کردن دیگران؛ بلکه صرفاً یادآوری این است که جان مردم نباید در هیچ سناریوی سیاسی، چه از سوی حکومت و چه از سوی مخالفانش، تبدیل به ابزار شود.

#ناشناس https://eitaa.com/alefeazadi/290 همراهی کردن یعنی احتمال بدی که کشته میشی تو این راه مثل اتفاقی که به تازگی تو کشور افتاد.مرگ ترسناکه و مردم دیدن که همراهی در اعتراضات چه نتیجه ای داشته .طبیعتا ترجیح می‌دن حمله خارجی یه سری عوامل کلیدی رو از میان برداره چون زور مردم به تنهایی کافی نبوده