#ناشناس . ایده ای ندارم، پیشبینی هم نمیتونم بکنم. چون ایران، کشوریه که روی هواعه. ما در طول تاریخ، بارها شاهد آرامش های موقتی و جنگ های بیشمار و هولناک بودیم، چه ضربه هایی که نخوردیم.من، به شخصه به هیچکس اعتماد کامل ندارم. الان، من فکر میکنم اگر هم رژیم از بین بره در اثر این جنگ، که فکر نکنم، حس میکنم قراره کسی رو بهمون تحمیل کنن. دوباره همون تکرار میشه و دوباره همون بدبختی ها. من فقط، میخوام زودتر تموم شه، جنگ یا رژیم یا هر کوفتی. جنگ هیچوقت خوشی نیوورده، همه به فکر منافع خودشون هستن. مشکل اینجاست همه با ما دشمن، خودمون هم با خودمون دشمن و داریم تفرقه میندازیم. خیلی وقته که تفرقه افتاده و میوفته، مشکل انسجامه. مشکل ما هماهنگیه، ما الان دنبال اینیم ببینیم کی طرفدار کیه بیوفتیم به جون هم، خب... که چی؟ اخرش که نمیتونیم عقاید همو عوض کنیم. نمیتونیم همدیگه رو عوض کنیم تا وقتی خودمون بخوایم.

حسی که می‌گی کاملاً قابل فهمه. وقتی آدم به تاریخ و تجربه‌های تلخ گذشته نگاه می‌کنه، طبیعیه که به خیلی چیزها بی‌اعتماد بشه و از تکرار دوباره‌ی همون چرخه‌ها بترسه. اما یه نکته هم هست؛ تاریخ فقط تکرار شکست‌ها نیست، تاریخ پر از لحظه‌هایی هم هست که مسیر عوض شده چون آدم‌ها تصمیم گرفتن از ترس و بی‌اعتمادی عبور کنن. اگر همه فقط منتظر باشیم که «یکی دیگه» برای ما تصمیم بگیره یا «حتماً دوباره بدتر میشه»، عملاً همون چرخه‌ای که ازش می‌ترسیم رو خودمون تثبیت می‌کنیم.

در مورد تفرقه هم حرفت درسته؛ یکی از بزرگ‌ترین مشکلات ما همین درگیر شدن دائمی با همدیگه است. ولی شاید راهش این نباشه که بگیم چون عقاید همدیگه رو عوض نمی‌کنیم پس بحث هم نکنیم؛ بلکه اینه که یاد بگیریم با وجود اختلاف نظر، کنار هم بایستیم روی چند اصل مشترک: آزادی، حق انتخاب مردم و اینکه هیچ قدرتی چه داخلی چه خارجی نتونه سرنوشت ما رو به‌جای خودمون تعیین کنه. شاید ما نتونیم آینده رو دقیق پیش‌بینی کنیم، اما یک چیز روشنه: هیچ تغییری بدون حداقلی از اعتماد بین خود مردم و بدون نوعی همبستگی شکل نمی‌گیره. اگر این ساخته نشه، هر قدرتی چه از بیرون چه از درون خیلی راحت می‌تونه جای اون خلأ رو پر کنه.

#ناشناس خب الان قبول داری همونطور که کشته های ۱۸ و ۱۹ دی تقصیر پهلوی بود. کشته های دیشب میدون نیلوفر و میدون ونک هم دسیسه‌ی جمهوری اسلامی بود؟

اگر بنا باشد با همان منطق جلو برویم، مسئله اصلاً این نیست که هر اتفاق تلخی را فوراً تبدیل کنیم به یک «تقصیر قطعی» برای این یا آن طرف. حرف من از ابتدا این بود که فراخوان دادن وقتی خودِ فراخوان‌دهنده در میدان نیست و هزینه‌ای نمی‌دهد، می‌تواند مردم عادی را در معرض خطر قرار دهد؛ این یک قاعده کلی است و فرقی هم نمی‌کند پای چه کسی در میان باشد، چه رضا پهلوی باشد و چه هر بازیگر سیاسی دیگر. اما در عین حال یک تفاوت مهم هم وجود دارد: در کشوری که تمام ابزار قدرت، امنیت و کنترل خیابان‌ها در اختیار حکومت است، مسئولیت نهاییِ حفظ جان مردم هم بر عهده همان ساختار است. بنابراین طرح این سؤال که چرا در جایی که خودشان مردم را به تجمع دعوت کرده‌اند امنیت برقرار نشده، نه به معنای نسبت دادن «دسیسه» است و نه تبرئه کردن دیگران؛ بلکه صرفاً یادآوری این است که جان مردم نباید در هیچ سناریوی سیاسی، چه از سوی حکومت و چه از سوی مخالفانش، تبدیل به ابزار شود.

#ناشناس https://eitaa.com/alefeazadi/290 همراهی کردن یعنی احتمال بدی که کشته میشی تو این راه مثل اتفاقی که به تازگی تو کشور افتاد.مرگ ترسناکه و مردم دیدن که همراهی در اعتراضات چه نتیجه ای داشته .طبیعتا ترجیح می‌دن حمله خارجی یه سری عوامل کلیدی رو از میان برداره چون زور مردم به تنهایی کافی نبوده

اینکه از سوی مردم صحبت می‌کنی خودش اشتباهه ولی من فاکتور می‌گیرم، اما تبدیل کردن «حمله خارجی» به راه‌حل، در واقع واگذار کردن سرنوشت یک کشور به بازی قدرت دیگرانه؛ قدرت‌هایی که اولویتشان آزادی یا رفاه مردم ایران نیست، بلکه منافع خودشونه. تجربه منطقه هم بارها نشان داده وقتی تغییر از بیرون و با ضربه خارجی اتفاق می‌افته، لزوماً به آزادی و ثبات ختم نمی‌شه و اغلب سال‌ها بی‌ثباتی و رنج تازه به دنبال داره. مسئله فقط این نیست که زور مردم کافی بوده یا نه؛ مسئله اینه که اگر تغییر از دل جامعه شکل نگیره، جامعه بعد از آن هم صاحب آن تغییر نخواهد بود. به همین دلیل حتی اگر مسیر داخلی کند، سخت و پرهزینه باشد، تنها مسیری است که می‌تونه یک تغییر پایدار و مسئولانه بسازد، نه تغییری که نتیجه معادلات قدرت بیرونی باشه.

نمی‌دونم تکرار کردن صحبت‌هام اثری اصلا داره یا نه چون اگر قرار بود داشته باشه بار اول منظورم رو می‌گرفتید.

#ناشناس https://eitaa.com/alefeazadi/347 با این حال هنوز هم ادعا داری ج.ا طرف مردم ایرانه ؟ -------- همچنان پای حرفم هستم، در این برهه‌ی زمانی تنها جنبش داخلی که داره از خاک ایران دفاع می‌کنه جمهوری اسلامیه، از جناب پهلوی هم انتظار حرکت خاصی نداشتم اما ایشون حتی یک کلمه درباره‌ی شهدای این دو روز جنگ، حتی اون دانش‌آموزان معصوم حرفی نزده. تنها نگرانی و دلواپسی ایشون راجع به کشته شدن سه نظامی آمریکایی بوده :))) به قول این غربیا این وضعیت self-explanatory نیست؟

یک نکته‌ی مهمی که الان وجود داره اینه که ما در وضعیت جنگی هستیم؛ شرایط، شرایط عادی نیست. در چنین وضعیتی طبیعیه که جبهه‌ها و اولویت‌ها هم تغییر کنه. اگر تا دیروز بسیاری از بحث‌ها حول اختلافات داخلی و شکل حکومت می‌چرخید، امروز یک مسئله‌ی فوری‌تر هم وجود داره: حفاظت از ایران و حفظ استقلال کشور. این به معنای نادیده گرفتن نقدها یا اختلاف نظرها نیست، اما یعنی درک کنیم که در لحظه‌ای ایستاده‌ایم که یک دشمنِ آشکار روبه‌روی ما قرار گرفته و نخستین وظیفه اینه که بتونیم دست او را از سر این سرزمین کوتاه کنیم.

به همین دلیل هم بد نیست حرف‌ها را دقیق‌تر بفهمیم و از آن برداشت‌های عجولانه نکنیم. منظور من این نیست که کسی از باورها یا نقدهایش دست بکشه؛ حرف اینه که در چنین موقعیتی باید برای افکار و اولویت‌هایمان نظم تازه‌ای قائل بشیم. وقتی کشور درگیر تهدید خارجی است، طبیعیه که حفظ تمامیت و استقلال ایران به اولویت فوری تبدیل بشه. اختلافات و بحث‌های دیگر می‌تونن بعداً هم ادامه پیدا کنن، اما اگر در چنین لحظه‌ای نتونیم بر سر اصلِ حفاظت از کشور به حداقلی از همفکری برسیم، عملاً میدان را برای همان دشمنی خالی می‌کنیم که امروز مقابل ما ایستاده.

من بسیاری از پیام ها رو همینجا جواب می‌دم، اگر جوابتون در کانال نیست چک کنید🙏🏻