کشتمش.. خودم را میگویم روی بدنش زخم های عمیقی ایجاد شده بود و بنظر میرسید که بیشتر از این نمیتواند زنده بماند، پس باید راحتش میکردم. چشمهایش در آخرین لحظات بنظر خسته‌تر از همیشه می‌آمدند. چاقو را برداشتم؛ بدنش را تیکه تیکه کردم و داخل یک پلاستیک مشکی گذاشتم و در نهایت آن را دم در گذاشتم تا با زباله‌های ساعت نه شب، از اینجا دورش کنم.

خب چنلت برای من یه جور دیگه عزیزه؛ میدونی انگاری بوی پاییز میده.. و منی که 365روز، با تک تک پستات انس گرفتم و تنها جایی بود که میوتش نکردم تا خیلی سریع پستاشو ببینم و میدونم بدون شک، بی ریاترین و مود ترین متن ها از آنِ چنلت بود و مهم تر از همه باعث شد منم به فکر تاسیسِ یه مکان برای تراوشات ذهنم باشم.. امیدوارم این یکسال لحظه های خوب و بدی که اینجا باهامون به اشتراک گذاشتی، چندین و چند ساله بشه؛ یک سالگیت مبارک «یک عدد خود درگیر»عزیز♡ @Khoddargir

-

Why′d you go and tear me apart چرا میری و من رو آزرده میکنی If you’re gonna come back when you are lonely? اگر قراره وقتی که تنها شدی، برگردی؟ It′s messed up how you gave me these scars خیلی وضعه داغونیه چون تو این زخمارو به من زدی Then you’re gonna go ask if I’m okay.. بعدش هم از من میخوای بپرسی که من خوبم..

الآن یه غده‌ی سردردم که دست و پا درآوارده:)

🚶🏻‍♂+

شمام وقتی پیش دوستاتونید و مامانتون زنگ میزنه، هی صدارو کم میکنید یا فقط مامان من حنجره میدره؟..

توعه لعنتی حتا با یه جمله که از اون تعریف کردی میتونی اشکامو سرازیر کنی.

::)

دارک بود؛

فکر میکنم اسکار تلخ ترین لحظه میرسه به زمانی که دقیقا عامل حال بدت، ازت میپرسه «چرا خوب نیستی؟، چیزی شده؟»... و تویی که باید با گفتنِ یه«هیچی»، برای هزارمین بار در خودت بمیری🚶🏻‍♂

ولی من فکر می‌کنم اسکار تلخ‌ترین لحظه می‌رسه به زمانی که تو باید غمتو بروز بدی و بریزی بیرون ولی اون‌قدر با همه‌ای و با هیچ‌کس نیستی و تنهایی که آدم امن برای دو جمله پیدا نمی‌کنی و باید از درد به خودت بپیچی و تظاهر کنی. تظاهر به شادی آدم می‌کشه دوست عزیز‌ . . 🚶🏿‍♂