-

هرکسی تو زندگیش یه روزِ بخصوص داره که یادآوری اون، در هر حالی که باشه، لبخند رو لباش میشونه؛ مثل یه خونه ی امن تو ذهنت و تکیه‌گاهی برای افکار نابسامانت.. امروز، اون روز خاص و موندگار برای من شد :)♡

حقیقتا یا باید زندگی کرد یا فکر، دوتایی با هم نمیشه.. 🚶🏻‍♂

جالبه.. تو شهر ما لاشی باشی همه میخوانت!.

من به هر حال که باشم، به تو می اندیشم..

اینکه هیچ انتظاری از کسی نداشته باشی نشانه ی قدرتت نیست، این نشون میده که چقدر نسبت به دیگران بی اعتماد شدی و چقدر آدما اعتمادتو شکستن.

..

حق!.

پدر و مادر های عزیز!، قربون عقل و منطقتون بشم... یه بار شد به جای اینکه از بچه هاتون بپرسید چرا انقد سرت تو گوشیه؟ توش چی داره؟ با کی داری حرف میزنی؟ برگردید بگید: (بچه ی من! مشکل من چیه که یه پاره آهنو به من ترجیح میدی؟) 🙂

و من به یکباره یاد گرفتم دیگر کسی را دوست نداشته باشم باری روی شانه‌هایش نباشم، که نداند با من چه کند و کجای دلش بگذارد که نه من بشکنم، و هم او ثابت بماند، و من به یکباره یاد گرفتم همه‌ی اعتمادم را در کوله پشتی ‌ام پنهان کنم تا دست هیچ احد الناسی به او نرسد، تا بشود اسباب بازی کودکی‌های نداشته‌اش.... و من به یکباره اینچنین قد کشیدم و بزرگ شدم....

🙂😑

چقدر برای این شهدا غمگینم و چقدر در عین حال خشمگین!:)