من یه مدت طولانی نتونستم خودم باشم و خیلی از خودم دور شدم
و وقتی خواستم برگردم؛
خودم گم شده بود!:)
از چیزهایی که باعث میشه بیش از پیش از طبع بشری بیزار بشم، اینه که میبینم وقتی از کسی خوشمون نمیاد (یا به هر دلیلی دلمون میخواد اشکال بگیریم) روی کوچکترین ایراداتش زوم میکنیم؛ و وقتی از کسی خوشمون میاد بدترین خلقیاتش رو هم حداقل برای خودمون توجیه میکنیم.
من با هیچکس تو زندگیم جز خودم اینقدر سخت، بد، صفرو صد، دائما ناراضی، نا امید، و سرزنشگر رفتار نکردم...
غم انگیزه.
حقیقتا حس خوبی داره وقتی عصبانیم محل و ترک میکنم و سکوت میکنم
چون بعدش دیگه لازم نیست بخاطر حرفایی که زدم عذرخواهی کنم.
بعضی ها فقط قیافشون امروزیه ، وگرنه تو مغزشون یه انسان اولیه با پوشش برگ انجیر نشسته داره خودشو میخارونه!
هیچکسی با تنهایی حال نمیکنه، اونیم که تنهاستو میبینید حالش خوبه، داره با یه آدم تو دلش زندگی میکنه.