تو لایق این هستی که در رابطه‌ای باشی که به شوق آن، حالت خوب باشد. که دوست داشته شوی، که برای تو وقت گذاشته شود، که احساس اضافه بودن نکنی.
تو لایق این هستی که کنار کسی احساس امنیت کنی، که کرامت نفس تو حفظ شود، که دیده شوی، فهمیده شوی، که اولویت باشی، طرد نشوی، نادیده گرفته نشوی و احساسِ ناخوشایندِ کافی نبودن نداشته باشی!
تو لایق این هستی که کسی را داشته باشی که نگران و دلتنگ تو باشد و برای خوشحال کردن تو، از هیچ تلاشی دریغ نکند، که لابلای مشغله‌هایش برای تو وقت بگذارد، که دلت که گرفت؛ با او حرف بزنی و آرام شوی، که دوست داشته باشد با تو حرف بزند، که مشتاق باشد صدای تو را بشنود، که مشتاق باشد چشم‌های تو را ببیند، که مشتاق باشد اندوه را از لحظه‌های تو بگیرد.
تو لایق یک انسان خوب و یک رابطه‌ی ایده‌آل هستی و مجبور نیستی هر بی‌توجهی و تحقیری را به حکم دلبستگی و عادت و تکرار، تحمل کنی.
باغ خشک و بی‌میوه را یا اصلاح کن، یا فراموش... که این عمر توست که دارد می‌گذرد، بی‌آنکه عشقی حقیقی و توجهی راستین را تجربه کرده‌باشی.!
برای نابود کردن یک آدم راه های زیادی وجود داره...و یکی از بدترین اون راه ها، "مقایسه کردن" اون آدم با یکی دیگه است...
تا کی قراره هی احساس کنم تا همین هفته پیش چقدر در مورد همه چیز و همه کس اشتباه می‌کردم؟