eitaa logo
النزهة
159 دنبال‌کننده
9 عکس
5 ویدیو
1 فایل
النزهة به معنی گردش است. سعی بر تنزه در مطالب حدیثی و تاریخی داریم. @mahdi_mehrara
مشاهده در ایتا
دانلود
متنی که با عنوان «اعمال اربعین» در حال انتشار است متنی جعلی و با ذکر مدرک دروغین است!!! توضیح آنکه: عمل شماره 1 در این پیام، همان حدیث علامتهای پنجگانه مؤمن است و در چند کتاب معتبر(از جمله در تهذیب الاحکام شیخ طوسی و نیز در همان آدرس ذکر شده) هم آمده! اما مابقی شماره ها و اعمال، جعلی و ساختگی هستند! و همانطور که در عکسهای ضمیمه شده ملاحظه می‌شود نه در آدرس ذکر شده از کتاب وسائل الشیعة و نه در کتاب مفاتیح الجنان وجود ندارد!! بلکه با جستجوهای انجام شده، مشخص شده که در هیـــچ جای دیگری هم نیست و در همین 3-4 سال اخیر جعل شده و منتشر میشه!! لذا انتشار آن، بهیچ عنوان صحیح نیست! مهدی مرادی. شب اربعین ۱۴۴۷
🏴 گریه امام مجتبی علیه السلام در واپسین لحظات عمر 🏴 🔰 لمَّا حَضَرَتِ الْحَسَنَ بْنَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ع الْوَفَاةُ بَكَى فَقِيلَ لَهُ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ أَ تَبْكِي وَ مَكَانُكَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ ص الَّذِي أَنْتَ بِهِ وَ قَدْ قَالَ فِيكَ رَسُولُ اللَّهِ ص مَا قَالَ وَ قَدْ حَجَجْتَ عِشْرِينَ حِجَّةً مَاشِياً وَ قَدْ قَاسَمْتَ رَبَّكَ مَالَكَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ حَتَّى النَّعْلَ وَ النَّعْلَ فَقَالَ ع إِنَّمَا أَبْكِي لِخَصْلَتَيْنِ لِهَوْلِ الْمُطَّلَعِ وَ فِرَاقِ الْأَحِبَّةِ. 🔻 وقتی حسن بن علی بن ابی طالب علیه السلام در بستر وفات قرار گرفت، گریست. به او گفته شد: ای پسر رسول خدا! آیا گریه می‌کنی با اینکه مقام و منزلت تو نزد رسول خدا صلی الله علیه وآله چنین است و آنچه رسول خدا در مورد تو فرموده است؟ تو بیست حج پیاده انجام داده‌ای و سه بار تمام دارایی خود را حتی کفش و پای‌افزارت را در راه خدا تقسیم کرده‌ای! پس حضرت فرمود: من تنها به خاطر دو چیز گریه می‌کنم: 1. برای وحشت و هول روز قیامت و 2. جدایی از دوستان. 📚امالی مرحوم صدوق ص 222 🟠 آیا کسی میتواند امن از اهوالات روز قیامت داشته باشد و خیالش آسوده باشد و خود را شیعه امام مجتبی بداند؟ https://eitaa.com/alnuzha
🔰 بررسی انتساب زیارت نامه حضرت معصومه سلام الله علیها به امام رضا علیه السلام🔰 زیارتنامه‌ای که امروزه برای حضرت معصومه (سلام الله علیها) رایج است، تنها در کتاب «بحارالانوار» علامه مجلسی (متوفای قرن دوازدهم) نقل شده است. ایشان این متن را از کتابی ناشناخته با ذکر عبارت مبهم «بَعضُ کُتُبِ الزِّیارات» روایت کرده‌اند. متن زیارتنامه نیز بلافاصله پس از روایتی که درباره ثواب زیارت آن حضرت است، آورده شده؛ به گونه‌ای که این چینش، این گمان را برای خواننده به وجود می‌آورد که زیارتنامه نیز صادر شده از امام رضا (علیه السلام) است. تا اینجا، ما تنها با یک منبع ناشناخته و ضعیف روبه‌رو هستیم که خود علامه مجلسی نیز مسئولیت اعتباربخشی به آن را بر عهده نگرفته است. اما این تردید زمانی شدت می‌یابد که بدانیم عین همین روایت (که شامل ثواب زیارت است) توسط مرحوم صدوق و مرحوم ابن قولویه (صاحب کتاب «کامل الزیارات») با همان سند و مضمون نقل شده است، اما بدونِ ذکر متن زیارتنامه. با توجه به اینکه کتاب «کامل الزیارات» به طور ویژه به موضوع زیارت اهل بیت (علیهم السلام) پرداخته و مؤلف در گردآوری زیارتنامه‌ها حریص بوده، بعید به نظر می‌رسد اگر زیارتنامه‌ای از امام معصوم موجود بود، ابن قولویه از آوردن آن خودداری کند. و تنها به بیان ثواب اکتفاء کند. مجموع این شواهد نشان می‌دهد که این زیارتنامه به احتمال بسیار زیاد، ابداع علمای متأخر است. علاوه بر این، حتی آن منبع ناشناخته‌ای که علامه مجلسی از آن نقل کرده، به صراحت انتساب این زیارتنامه را به امام رضا (علیه السلام) تأیید نکرده است و صرفاً با کنار هم قرار گرفتن روایت «ثواب زیارت» و «دستورالعمل زیارت»، این توهم برای خواننده پدید آمده که زیارتنامه نیز بخشی از روایت امام علیه السلام است. ✔️ در نهایت، به نظر نمی‌رسد خواندن همین زیارتنامه — که ساخته و پرداخته علماء است — اشکالی داشته باشد. اشکال اصلی زمانی است که این متن را مستقیماً از امام رضا (علیه السلام) بدانیم و بخواهیم نکات عرفانی پیچیده و عجیبی از آن برداشت کنیم. 📚 بحار الأنوار ج ۹۹ ص ۲۶۶ کامل الزیارات ص ۳۲۴ ثواب الاعمال ص ۹۸ عیون اخبار الرضا علیه السلام ج ۲ ص ۲۶۷ https://eitaa.com/alnuzha
🔰 راهکاری از روایات برای کسی که در نماز زیاد دچار سهو میشود. 🔻 وقتی داخل بیت الخلاء می شود این ذکر را بگوید: بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الرِّجْسِ النِّجْسِ الْخَبِيثِ الْمُخْبِثِ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ. 📚 کتاب من لایحضره الفقیه ج 1 ص 25 تذکر: معمولا این نوع راهکار ها در روایات بر فرض صحت به نحو مقتضی است. https://eitaa.com/alnuzha
🔰 از گیسو تا گوشواره امام حسن و امام حسین علیهم السلام 🟢 روایتی در کتاب الکافی آمده است که حاکی از آن است امام حسن و امام حسین(ع) در کودکی گوشواره داشته‌اند. 🔸 عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ خَالِدٍ قَال‌َ: سَأَلْتُ أَبَا الْحَسَنِ الرِّضَا ع عَنِ التَّهْنِئَةِ بِالْوَلَدِ مَتَى فَقَالَ إِنَّهُ قَالَ لَمَّا وُلِدَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ هَبَطَ جَبْرَئِيلُ‌ بِالتَّهْنِئَةِ عَلَى النَّبِيِّ ص فِي الْيَوْمِ السَّابِعِ وَ أَمَرَهُ أَنْ يُسَمِّيَهُ وَ يُكَنِّيَهُ وَ يَحْلِقَ رَأْسَهُ وَ يَعُقَّ عَنْهُ وَ يَثْقُبَ أُذُنَهُ وَ كَذَلِكَ كَانَ حِينَ وُلِدَ الْحُسَيْنُ ع أَتَاهُ فِي الْيَوْمِ السَّابِعِ فَأَمَرَهُ بِمِثْلِ ذَلِكَ قَالَ وَ كَانَ لَهُمَا ذُؤَابَتَانِ فِي الْقَرْنِ الْأَيْسَرِ وَ كَانَ الثَّقْبُ فِي الْأُذُنِ الْيُمْنَى فِي شَحْمَةِ الْأُذُنِ وَ فِي الْيُسْرَى فِي أَعْلَى الْأُذُنِ فَالْقُرْطُ فِي الْيُمْنَى وَ الشَّنْفُ فِي الْيُسْرَى. 🔻 از امام رضا علیه السلام پرسیدم چه زمانی باید تبریک ولادت [فرزندی که به دنیا آمده] را گفت؟ حضرت فرمودند: زمانی که حسن بن علی [علیه السلام] به دنیا آمد جبرئیل [علیه السلام] برای تبریک در روز هفتم آمدو به پیامبر صلی الله علیه و آله امر کرد که برای او نام و کنیه بگذارد و سرش را بتراشد و عقیقه برای او انجام دهد و گوشش را سوراخ کند و همینطور زمانی که حسین [علیه السلام] به دنیا آمد جبرئیل در روز هفتم آمد و به همان کیفیت امر کرد. امام رضا علیه السلام فرمودند: برای آنها دو گیسو در سمت چپ سر بود. و سوراخ گوش راست در لاله گوش بود و سوراخ در گوش چپ در قسمت بالای گوش بود [نه در لاله گوش] و گوشواره در گوش سمت راستشان بود و شنف در گوش سمت چپ. 🔹شنف: گوشواره ای است که در بالای گوش می اندازند نه در لاله گوش. ✔️سند روایت معتبر و قابل اعتماد است. 📚 الکافی ج 6 ص 33 علاوه بر این روایت دیگری نیز در مورد سوراخ کردن گوش حضرات وجود دارد. https://eitaa.com/alnuzha
🔰 مناجات شعبانیه/کشف یک خطا 🔹 کتاب «اقبال‌الاعمال» مرحوم سید بن طاووس (متوفی 644) به‌عنوان اولین و قدیمی‌ترین منبع [در میان آثار رسیده به دست ما] برای این مناجات است. 🔹ایشان برای توضیح منبع این مناجات، شخصی به‌نام (ابن‌خالویه) را معرفی می‌کنند و می‌گویند که این دعا از او روایت شده است. سپس به معرفی ابن‌خالویه می‌پردازند و می‌فرمایند: اسم او (حسین بن محمد) است و کنیه‌اش نیز (اباعبدالله) است و نجاشی درباره‌اش گفته: ( کان عارفاً بمذهبنا مع علمه بعلوم العربیه و اللغة و الشعر و سکن بحلب) پس از این نیز مطلب دیگری در وصف او نقل می‌کند. 🔸 لذا مرحوم سید بن‌طاووس، ایشان را همان شخص نحوی می‌داند که ساکن حلب بوده و از اوحدی افراد زمان خود در علم ادبیات و لغت و شعر بوده و دارای مناظراتی با (متنبی) شاعر نامدار عرب، بوده و همچنین دارای منزلت نزد (سیف‌الدوله حمدانی) امیر شمال سوریه و حلب، که خود علاقه‌مند به ادبیات عربی بوده، می‌باشد. 🔹 از توصیف نجاشی این‌گونه برمی‌آید که او را شیعه نمی‌دانسته؛ زیرا در موردش می‌گوید: (کان عارفاً بمذهبنا) (با مذهب شیعه آشنا بود) و این مطلب با محل زندگی او و جایگاهش نزد آل حمدان و اساتید و شاگردانش سازگار است. حتی حدیث را هم نزد محمد بن مخلد العطار، محدث حنبلی، فرا گرفته است. سیوطی در مورد او گفته که مشایخ ما از او روایت کرده‌اند و او شافعی‌مذهب بوده است. در کتاب‌های «تاریخ الیافعی» و «طبقات النحاة» و «تاریخ ابن‌خلکان» از احوالات و کتب او گفته شده است که همگی تعریف از قدرت و تسلط او در علم ادبیات است. سال وفات او را ۳۷۰ گفته‌اند. ❓ تا این‌جا علامت سؤالی در ذهن شکل می‌گیرد که چطور یک نحوی غیرشیعه که تمام عمر خود را در ادبیات و شعر و لغت گذرانده و در مقام حدیث‌آموزی هم از حنابله حدیث یاد گرفته و آن را انتشار داده، و در میان فهرست کتبش هیچ کتابی که مربوط به موضوع ادعیه و ... باشد یافت نمی‌شود، ناقل این مناجات باشد؟ مرحوم ابن‌طاووس (متوفی ۶۴۴) این مناجات را حتماً از یک نوشته نقل می‌کند، اما در میان نوشته‌های این نحوی که به طول و تفصیل ذکر شده، هیچ‌کدام ارتباطی به این مناجات ندارد و همگی حاکی از مشغولیت این شخص در علم نحو و ادب عربی است. مضاف بر این موارد، مرحوم نجاشی نیز او را فرد قابل اعتمادی در حدیث معرفی نکرده است (رجال نجاشی، ص ۷۶) ❔ آیا واقعاً ابن‌خالویه همان شخصی بود که مرحوم ابن‌طاووس معرفی کرد؟ ✅ پاسخ این سؤال شاید با ورق زدن کتاب نجاشی و رسیدن به صفحه ۲۶۸ یافت شود. در آنجا مرحوم نجاشی به معرفی شخصی به‌نام (علی بن محمد بن یوسف بن مهجور) می‌پردازد و در وصفش می‌گوید: (شیخ من اصحابنا، ثقة، سمع الحدیث فأکثر، ابتعت اکثر کتبه) علی بن محمد بن یوسف، شیخی از مشایخ ثقه شیعه است و خودم (مرحوم نجاشی) اکثر کتاب‌هایش را خریده‌ام (شاید کتاب‌هایش کاربردی و رایج بوده که برای فروش در دسترس بوده است) و در لیست اسامی کتبش می‌گوید: (له کتاب عمل رجب و کتاب عمل شعبان و کتاب عمل شهر رمضان) این شیخ ثقه شیعه کتابی تحت عنوان (عمل شعبان) داشته است. تمام این مطالب زمانی حائز اهمیت می‌شود که مرحوم نجاشی توصیف دیگری نیز در مورد این شخص دارد: ( المعروف بابن خالویه) یعنی آن شیخ ثقه شیعه که در زمینه اعمال ماه شعبان کتاب داشته، به (ابن‌خالویه) شهرت داشته است. نگارنده احتمال زیادی می‌دهد که ابن‌خالویه که منبع این مناجات است، این شیخ ثقه شیعه می‌باشد نه آن نحویی سنی از نزدیکان سیف الدولة ساکن حلب و مرحوم ابن‌طاووس در تطبیق ابن‌خالویه دچار خطا شده است. ❇️ مرحوم شوشتری در کتاب (قاموس الرجال) صراحتاً نسبت دادن این مناجات توسط مرحوم سید بن‌طاووس به ابن‌خالویه نحوی را وهم خوانده و این مناجات را منسوب به ابن‌خالویه شیخ ثقه شیعه می‌داند. 📚 رجال نجاشی 📚قاموس الرجال ج ۳ ص ۴۴۵ 📚بهجة الآمال فی شرح زبدة المقال ج ۳ ص ۲۶۶ https://eitaa.com/alnuzha
🔰 آیا شب نیمه شعبان عملی خاص و فضلیتی دارد؟ 🔹 سألت علي بن موسى الرضا عليه‌السلام عن ليلة النصف من شعبان قال : هي ليلة يعتق الله فيها الرقاب من النار ويغفر الذنوب فيها. 🔻 ابن فضال [از خواص و نزدیکان امام رضا علیه السلام] می گوید از امام رضا علیه السلام در مورد شب نیمه شعبان پرسیدم. حضرت فرمودند: شب نیمه شعبان شبی است که خداوند گناهان را در آن می بخشد و بندگان را از آتش جهنم آزاد میکند. 🔹 قلت هل جعل فيها صلاة زيادة على سائر الليالي؟ فقال ليس فيها شئ موظف ولكن إن أحببت أن تطوع فيها بشيء فعليك بصلاة جعفر بن أبي طالب واكثر فيها من ذكر الله عز وجل ومن الاستغفار والدعاء فان أبي عليه‌السلام كان يقول : الدعاء فيها مستجاب. 🔻 ابن فضال میگوید از امام پرسیدم : آیا برای آن شب نمازی بیشتر از نماز شب های دیگر قرار داده شده است؟ [یعنی افزون بر نماز های نافله هر شب و نماز وتر] امام رضا علیه السلام فرمودند: در آن شب چیز خاص و معینی وجود ندارد. اما اگر دوست داری در آن شب نماز مستحبی بخوانی بر تو باد نماز جعفر (علیه السلام)، و در آن شب یاد خدا و استغفار و دعاء بسیار انجام بده چرا که پدرم [امام کاظم علیه السلام] پیوسته می گفت: دعاء در شب نیمه شعبان مستجاب است. ❇️ موظف: یعنی یک چیز محدّد و تعین شده به کیفیتی خاص از جانب شریعت. 📚 فضائل الاشهر الثلاثة ص 45 📗 روایت معتبر و صحیح است. https://eitaa.com/alnuzha
سوالی که ذهن نگارنده را درگیر خود می کند این است که شب نیمه شعبان با این فضلیت و عظمت عمل خاصی (مقصود نماز است) از جانب شارع در آن وجود ندارد و صرفا به پیشنهاد یک نماز که مشروعیت و فضیلتش قطعی است بسنده شده. آنگاه چگونه در شب و روز های دیگر ماه های مختلف سال (اعم از ذی القعده و لیلة الرغائب و...) نماز هایی با کیفیات بسیار خاص همراه با ثواب های عجیب و غریب در آنها از کتاب های ضعیف و ناشناخته نقل شده و مالا مال برخی از کتب را پر کرده است؟