از آدمایی که دعوای جنسیتی، نژادی، سلیقهای، فرهنگی و قومیتی راه میندازن متنفرم
لعنتی تو قرن بيستمی هنوز نمیفهمی که این کار بوی گند پا میده؟
نکتهی مثبت این کار چیه؟
چه دلیلی پشت این همه عقدهست؟
قراره به چی برسین؟
اصلا کی بهتون اجازه داده دربارهی هرچیزی که دم دستتون میاد نظر بدین؟
کی این معیارهارو ساخته که باعث شده شما فکر کنین با این "قضاوت کردن" ها میتونین ارزش بقیه رو تعیین کنین؟
ولی جدا از اینا عاشق آدمام وقتی دربارهی پادکستی که جدیدا گوش کردن حرف میزنن،
وقتی اینقدر از یه فیلمی خوششون اومده که زورت میکنن ببینیش،
وقتی بدون خجالت میگن چی میخوان،
وقتی جاشونو به سالمندا میدن،
وقتی توی اواخر ۲۰ سالگی با دختربچههای فامیلشون پرنسس بازی میکنن و حتی وقتایی که با ناراحتی دربارهی گله هاشون حرف میزنن
چون بعضی اوقات چه بخوایم چه نه خوایم "کرکترِ منفور" کتاب یکی هستیم
بدون این که بدونیم برای کدوم کارمون این لقبو گرفتیم