خیلی جدی آتیش گرفتم سرش

از آدمایی که دعوای جنسیتی، نژادی، سلیقه‌ای، فرهنگی و قومیتی راه میندازن متنفرم لعنتی تو قرن بيستمی هنوز نمیفهمی که این کار بوی گند پا میده؟

نکته‌ی مثبت این کار چیه؟ چه دلیلی پشت این همه عقده‌ست؟ قراره به چی برسین؟ اصلا کی بهتون اجازه داده درباره‌ی هرچیزی که دم دستتون میاد نظر بدین؟ کی این معیارهارو ساخته که باعث شده شما فکر کنین با این "قضاوت کردن" ها میتونین ارزش بقیه رو تعیین کنین؟

و صادقانه از وقتی که آدما بیشتر چیزی که حق دارن به خودشون حق میدن متنفرم.

ولی جدا از اینا عاشق آدمام وقتی درباره‌ی پادکستی که جدیدا گوش کردن حرف میزنن، وقتی اینقدر از یه فیلمی خوششون اومده که زورت می‌کنن ببینیش، وقتی بدون خجالت میگن چی میخوان، وقتی جاشونو به سالمندا میدن، وقتی توی اواخر ۲۰ سالگی با دختربچه‌های فامیلشون پرنسس بازی می‌کنن و حتی وقتایی که با ناراحتی درباره‌ی گله هاشون حرف میزنن

آدما تا وقتی از عمد به کسی آسیب نزنن دوست داشتی هستن

چون بعضی اوقات چه بخوایم چه نه خوایم "کرکترِ منفور" کتاب یکی هستیم بدون این که بدونیم برای کدوم کارمون این لقبو گرفتیم

و حقیقتا نیازی به فهمیدنش نیست چون افکار و عقاید بعضی هارو نمیتونیم متوجه بشیم و این به این معنی نیست که کسی مشکل داره صرفا از اول قرار نبوده کسی چیزی بفهمه💘

و خیلی رندوم یادم اومد که در تابستون امسال فقط ۲ روز ضد‌آفتاب زدم و از این به بعد کلا حذفه چون پرتو های خورشید حس بامزه‌ای روی پوست دارن

و منم قرار نیست از این حس به خاطر "پیری پوست" بگذرم

و یادتون باشه هیچوقت تضمین آدمارو نکنین اصلا وقتی چیزی درباره‌ی "تضمین_ضمانت_ضامن" شنیدین راهتونو کج کنین و پشتتونو نگاه نکنین چون آدما همیشه با رفتار هاشون سوپرایزتون می‌کنن و این میتونه یا خوب باشه یا بد