دلم میخواد گوشیمو ببرم مدرسه کلی فیلم بگیرم از بچه ها بعد سی سالگی و اینا ببینمشون ولی ای داد بی داد
اینجوریه که اگه تا دارم رد میشم به حرف قلبم گوش بدم همونجا وسط خیابون وایمیسم و وقتی دارم میلرزم گریه میکنم
یکی از آرزوهای غیر ممکنم اینه که روی ۱۷ سالگی قفل بشم
هم یه جورایی بزرگسال حسابت میکنن هم هنوز به سن قانونی نرسیدی پس یه جورایی هنوز بچه ای