خیلی دوست‌داشتنی بود. بسیاری از باورها و تصورات غلطی که داشتم برطرف شد. قسمت‌های سیاسیش عجیب جالب بود، به خصوص تحلیل‌ها.

یه چیز جالبی که تو این کتاب خوندمو بگم براتون

زبان فارسی قبل از اینکه هند مستعمره‌ی انگلستان بشه دومین زبان رسمی هند بود(در دوره گورکانیان زبان رسمی) و زبان فرهنگی و علمی به شمار می‌رفت، اما بعد استعمار، انگلیسی‌ها در سال ۱۸۳۲ با زور انگلیسی رو جایگزین فارسی کردند. قدمت زبان فارسی در هند برمی‌گرده به ۸ قرن پیش؛ ۷۰۰ سال بر تارک اندیشه، روابط، سیاست، اقتصاد و فرهنگ مردم هند حاکمیت داشت. به طوری که کلیه‌ی آثار مهم فرهنگی، مذهبی، سیاسی، ادبی، مکاتبات، اسناد شخصی و دولتی و احکام قضایی هند به زبان فارسی نوشته می‌شد و مدت‌ زیادی هند سرزمین مهد پرورش شعر و ادب فارسی بود. جالب اینجاست که با تاسیس شرکت هند شرقی به دست انگلیسی‌ها، از اونجایی که زبان اداری هند فارسی بود انگلیسی‌ها وادار به یادگیری فارسی شدند اما کم‌کم زبان خودشون را به جای فارسی رسمیت دادند و سرانجام در سال ۱۸۲۹ میلادی رسماً زبان انگلیسی رو جایگزین زبان فارسی کردند. نکته جالب اینجاست که انگلیسی‌ها در هند دعوای اردو و فارسی راه انداختند. یعنی مدام بین مردم شایع می‌کردند که جمعیت اردوزبان‌ها بیشتره و باید زبان رسمی اردو باشه و میان فارسی‌زبان‌ها هم شایع می‌کردند که میراث زبان فارسی غنی‌تره و باید زبان رسمی فارسی باشه و... اما در عمل، انگلیسی جایگزین هر دو شد... #محتوا