بعد رفتنمون فقط چنتا خاطره به یاد نموندنی میمونه ازمون؛

دل سوی تو آورده پناه از غم دنیا این طفل یتیم است در آغوش بگیرش

یکی مثل من بدبخت در دام نگاه تو یکی در تنگی آغوش زندان شد ، چه زندانی

درصد خستگی و آشفتگی تو وجودم انقدر زیاد شده که فقط کاش به حال خودم ولم کنن.

شاید یکی از مزخرف ترین حس های دنیا حرف نزدن با آدمیه که عادت داشتی هرروز باهاش حرف بزنی.

ولی به‌ من ثابت شد با درک کردن و مراعات حال بودن فقط خودمم که این وسط در حد لالیگا نابود میشم.

اینکه رو مود ساکت و آروم بودنم میرم اصلا خوب نیست، بیشترین ناتوانیمو تو بروز غمگین بودنم نشون میدم.

دیگه نمی‌خوام واسه خوب کردن حال کسی تلاش کنم دیگه نمی‌خوام از خودم بزنم تا به بقیه برسه . دیگه نمی‌خوام بقیه رو تو اولویت بزارم . دیگه نمی‌خوام بزارم محبت کردنام بشه وظیفه . دیگه نمی‌خوام همه چیزو بریزم تو خودم که بقیه ناراحت نشن . دیگه نمی‌خوام بخاطر بقیه خودمو عذاب بدم ؛ فقط نمی‌تونم ، دقیقا مشکل همینه .

ی خستگیی تو وجودمه ک با هیچ مقدار خوابی جبران نمیشه؛

امشب زیادی منتظر نوتیفت موندم، شاید تو واقعا دلت تنگ نمیشه واسم . .

یه وقتاییم برا برگشتن، برا دوباره خواستن، برا تلاش کردن دیره. بعد له کردن یه آدم، بعد کشتن روحش، بعد شکستن قلبش، بعد له کردن غرورش با برگشتن و دوباره خواستنش چی درست میشه؟ کدوم یکی از چیزایی که از دست داده برمیگرده؟هیچ کدوم؛