احساسم را ب لنگر کشیده ای و برا ی پناه خودت لنگر را با خود حمل میکردی آنقدر دور شدی از من و آنقدر لنگر احساسم را با خود کشیدی ک حال من بی پناه و تهی تر از هر احساسی هستم؛

ولی من خستم انقد که دورم زدن

هنوز چشم انتظارم ک بیای و ی دل سیر نگات کنم:)

حرف هات بارونی برایِ اسمونِ چشم هام بود . .

‏‌‏ولی به نظرم بدتر از همه اینه که عاشقه یه "عاشق" باشی

عمیق تر از "دلتنگی" بودی

سردرگم تر از آنم ک زنده بمانم

کاش می‌بودی ُ با چشم ِ خودت می‌دیدی که چگونه نفسم با غم ِ تو درگیر است..

" به چه سوگند دهم تا که بمانی در من؟" :

ولی این همه غم این همه نتونستن از کجا میاد؟