نه دوری که منتظرت باشم و نه نزدیک که در آغوشت کشم. نه از آن منی ک قلبم تسکین گیرد و نه از تو بی نصیبم که فراموشت کنم. تو در میان همه چیزی...

؛

قطعاً بهترین توصیفی که از بلاتکلیفی خوندم این نوشته از سیمین دانشور بود که می‌گفت: گاهی آدم می‌ماند بین بودن و نبودن، به رفتن که فکر می‌کنی اتفاقی می‌افتد که منصرف می‌شوی، می‌خواهی بمانی رفتاری می‌بینی که انگار باید بروی و این بلاتکلیفی خودش کلی جهنم است :)

گفته بودم: بعد از این باید فراموشش کنم؛ دیدمش، و از یاد بردم دیده های خویش را‌.

در صفحه‌ی آخر دفتر خاطراتش نوشته بود: -و زندگی انقدر هم که فکر میکردم زیبا نبود!-

احتمال اینکه رؤیاها روزی به واقعیت بپیوندند زندگی را جذاب می‌کند.

از لحاظ زیبایی:))

‏تو به من تعلق نداری، اما تمام افکارم متعلق به توست. کاش آدمی هرگز قدرت فکر کردن به چیزهایی که متعلق به او نیستند را نداشت…

بعد از غیبتی می‌‌آیند احساساتمان را در هم میریزند و سپس میروند...

جوکر یه دیالوگی داشت که میگفت: من لبخند میزنم که دردامو پنهان کنم و آرزومه یه روز یکی بیاد نگام کنه و بفهمه همه چی دروغه؛ و چه روزایی که از درون ذره ذره نابود شدیم و لبخند زدیم ولی هیچکس نفهمید این لبخندا دروغه :)

راستش را که بخواهی دچار فراموشی شده ام،قرص هایم را فراموش میکنم،کارهای روزمره ام را فراموش میکنم،آدم ها و چهره هایشان و حتی قول و قرار هایم را هم همینطور،گم شده ام میانِ امواج دریای فراموشی.راستی بین خودمان بماند، گاهی اوقات حتی خودم را هم فراموش میکنم ، اما همچنان تو فراموش نمیشوی،نمیشوی و درد این است . .