جوکر یه دیالوگی داشت که میگفت: من لبخند میزنم که دردامو پنهان کنم و آرزومه یه روز یکی بیاد نگام کنه و بفهمه همه چی دروغه؛ و چه روزایی که از درون ذره ذره نابود شدیم و لبخند زدیم ولی هیچکس نفهمید این لبخندا دروغه :)

راستش را که بخواهی دچار فراموشی شده ام،قرص هایم را فراموش میکنم،کارهای روزمره ام را فراموش میکنم،آدم ها و چهره هایشان و حتی قول و قرار هایم را هم همینطور،گم شده ام میانِ امواج دریای فراموشی.راستی بین خودمان بماند، گاهی اوقات حتی خودم را هم فراموش میکنم ، اما همچنان تو فراموش نمیشوی،نمیشوی و درد این است . .

یاسینی تو کنسرتاش میگه: پس من میخونم،جاهایی ک میگه"نامرد" شما بگید! فک کن؛با اون همه زخمی ک خورده هنوز نمیتونه بهش بگه نامرد:))

شده آیا که به یک شعر، تَرَک برداری؟

حال جهان خوش نیست آرام آشفته شد.

امروزه مردم قیمت همه چیز را می دانند و ارزش هیچ چیز را نمی دانند.

در آخر ما حرف‌های دشمنانمان را از یاد می‌بریم اما سکوت دوستانمان را هرگز.

بزرگ‌ترین ترس ما در برابر مرگ درد نیست. آنچه ما را می‌ترساند این است که باید کسانی را که دوست داریم بگذاریم و به‌تنهایی راهی سفر شویم.

گاهی اوقات با کلمات و جملات زیاد نمیدانی چه کنی و گاهی حتی کلمه ای برای بیان حالت پیدا نمیشود.

مردم اصلا نمیدونن عشق چیه، اصلا نمیدونن دوست داشتن واقعی چه حسی داره فقط به هم وابسته میشن و فکر میکنن همینه.

از همون شبی که تصمیم میگیری دیگه دوسش نداشته باشی ی آدم دیگه میشی‌.

؛