هدایت شده از - تاسیان -
اگر یکی را که دوستش داری از دست بدهی، بخشی از وجودت همراه با او از دست میرود. مانند خانهای متروکه اسیر تنهاییای تلخ میشوی؛ ناقص میمانی. خلأ محبوبِ از دست رفته را همچون رازی در درونت حفظ میکنی. چنان زخمی است که با گذشت زمان، هرقدر هم طولانی، باز تسکین نمییابد. چنان زخمی است که حتی. زمانی که خوب شود، باز خون چکان است. گمان میکنی دیگر هیچگاه نخواهی خندید، سبک نخواهی شد. زندگیات به کورمال کورمال رفتن در تاریکی شبیه میشود؛ بیآن که پیش رویت را ببینی؛ بیآن که جهت را بدانی فقط زمان حال را نجات میدهی... شمع دلت خاموش شده، درظلمت شب ماندهای...
|ملت عشق|
آدما از رفتنتون ناراحت نمیشن از حالِ خوبی ک با خودتون میبرید،از ذوقِ وصف نشدنی ای ک با خودتون میبرید، از خوشیِ کوچکی ک داشتن و با خودتون میبرید ناراحت میشن.