ازدور‌نما زیبام‌من ؛ ازدرون‌یه‌مخروبه . .‌

انقدر نداشتمت که یادم نمیاد داشتنت چجوری بود؛

-

مثل همان شهریاری که در شهر یاری نداشت؛

ولی آدم یه مرحله هایی تو زندگیش هست، که نمیدونه کجاست؟و اصلا چیکار میکنه؟! نمیدونه به چیزایی که میخواد میرسه یا نه؟ میخواد با کسی حرف بزنه ولی تنهایی رو ترجیح میده! آدم یه مرحله هایی تو زندگیش هست خودشو گم‌میکنه.. ولی بعد اون‌تنهایی یه تصمیمایی تو خلوت خودش میگیره؛ که شاید هیچوقت از قبل جرعتشو‌ نداشته! اره شاید خیلی سخت باشه ولی دقیقا همونجا یاد‌میگیری چطوری با قدرت از سختیا عبور کنی! یاد میگیری فقط خودت برای خودت میمونی و رفتن و موندن بقیه اونقدرا هم ارزشمند‌ نبوده! چون تو روزایی رو شب کردی و‌شبایی رو صبح کردی که‌اونا حتی‌کوچیک‌ترین درکی هم ازش نداشتن:)‌..

دلتنگی فقط بعد رفتن آدما نیست،یه وقتایی کنارته و دلت تنگ میشه،واسه اونی که قبلا بودو الان عوض شده..

ولی بارها فقط گفتم ببخشید چون خودم بودم و .. خودم بودنم بقیه رو ناراحت کرده

به قولِ شهریار؛ تار و پودم،تو بگو با دلِ تنها چه کنم؟

دلتنگ تر از آنم که بدانی دلتنگ نبودی که بدانی و بمانی:)

او تنهاست در کنج غم هایش‌!

مابه‌هنگام‌ویرانی‌حرف‌ازآبادی‌زدیم ؛).

_