شاید خیلی بهتر از من باشه ، خیلی زیباتر از من ، خیلی مهربونتر از من و خیلی پایهتر از من باشه!
ولی خب هیچ جای دنیا هیچکسی اندازهی من وقتی غم داری بغض نمیکنه ، مثل من نگران تایم غذات نمیشه ، کسی غصه نمیخوره که چرا کم میخوابی ، کسی وقتی دورش شلوغه شمارهی تورو نمیگیره ، کسی وقتی پیش رفیقاش هم هست با تو حرف نمیزنه ، کسی تو شلوغ ترین روزش مثل من به فکر تو نیست ، کسی مثل من نگرانت نمیشه ، نگاهت نمیکنه ، کسی مثل من بعد از یه روز خسته کننده وقتی باهات چت میکنه خستگیش یادش نمیره ، کسی مثل من حتی وقتی خوابش میاد بازهم باتو چت نمیکنه ، کسی قبل از خوابش مثل من اونقدر بهت فکر نمیکنه!
کسی تویِ غر غرو رو مثل من دوست نداره :)
همین احساسات هست که مارا آشنا و صمیمی دارد :)
که اگر فرو ریزد ، یا منحل شود ؛
همه برای هم غریبه ای بیش نیستیم :)
اون جایی که میدونی همه تلاشت رو کردی و
همه حرفهات رو زدی؛
حتی اگه تلاشت بینتیجه و
حرفهات نشنیده مونده باشه ،
توی اون نقطه ؛
شاید لبریز از غم باشی ولی آرومی.
وقتی غم داری دیگه نمیتونی عادی باشی. نمیتونی هیچی رو به روی خودت نیاری. یهو به خودت میای میبینی بند بند وجودت از غم درد میکنه. همون موقع میفهمی از کدوم حرف و کدوم آدم رنجیدی. یه آدم غمگین میتونه روزها، ماهها و سالها با غمش زندگی کنه. فقط دیگه بعد از گذروندن اون غم نباید ازش انتظار سالم بودن و شاد بودن داشته باشی.
پای هرچیزی نمونید گاهی وقتها حق دارید
برید که موندن تو اون لحظه تو اون موقعیت
اوج حماقته، همیشه رفتن بد نیست و گاهی
نهایت لطف به خودته.