؛

عمیق ترین قسمت تنهایی آدما اونجاست که از خودشون به خودشون پناه میبرن .

"همه ما یکیو داریم که هنوز یواشکی چکش میکنیم،عکساشو میبینیم،بیست و چهارساعته بهش فکرمیکنیم ولی اگه راجبش حرف بزنیم یا حتی ببینیمش فقط وانمود میکنیم که بی تفاوتیم"

اونجا که شهریار میگه: « من هزار بار قصد رفتن میکنم تا بفهمی تا چه حد من بی تو ام »

هرچقدرم پایِ امید و انگیزه و تظاهر وسط باشه، بالاخره یه‌روزی، یه‌جایی آدم با ساده ترین تلنگرا سدِمقاومتش می‌شکنه.

ی فور میزنید ازین آمار درایم؟

کسی که میفهمه شما ناراحتید و میذاره با اون حال روزتونو سپری کنید ، هیچکسیتون نیست ، هیچکس .

و درد ب مویرگ هایمان رسید اما همچنان لبخند میزنیم :)

خیالِ دیدنت چه دلپذیر بود ؛ نیامدی ، دیر شد .

_

یه وقتایی تصمیم میگیری عوض شی، نشون میدی که به آینده امیدواری، آهنگ شاد پلی میکنی و شیطنت میکنی، یه مدت هم ادامه میدی و بعدش به اندازه تمام مدتی که خودتو نگه داشتی و تظاهر کردی، گریه میکنی .

یه سری حرفام هست نه گفته میشه و نه شنیده میشه ،نه میشه نوشتشون و نه میشه خوندشون ؛ همینا میشن بغض و ته نشین میشن توی گلوی آدم و بالاخره یه شب راه نفسشو میبندن و صبح که شد همه توی گوش هم پچ پچ میکنن: " فلانی که چیزیش نبود... چی شد مُرد راستی؟! "