-

و یه روز بلاخره اتفاق میوفته! بلند میشیم و میبینیم همونجاییم… همونجایی که به نظر همه چی درست میاد… همونجایی ک ببینیم قلبمون آرومه، روحمون حالش خوبه و لبخندمون واقعیه… همونجایی ک رویاها واقعیه و هیچی نیست ک نگرانمون کنه:)

گفتنی ها را نگفتم تا تَرَک برداشتم.

ولی سیمین دانشور چقدر قشنگ حرف دلمونو میزنه ، اونجا ك میگه : ‹‍ سکوت من همیشه به معنی رضایت نیست ! گاهی یعنی خسته‌ام ، خسته‌ام از اینکه مدام به کسانی که هیچ اهمیتی به فهمیدن نمیدهند ، توضیح دهم . ! ›

-

هیچ اگر سایه پذیرد منم آن سایه‌ٔ هیچ .

خودت بگو چیکار کنم برگردی!؟:)

یه زمانی فکر میکردم فقط عشق کافیه، عشق همه چیزو حل میکنه؛ بعد مدتها متوجه شدم که عشق به احترام وصله، احترام به شخصیت، به ارزش، به زمان، به علایق‌ و نظرات کسی که دوستش داریم؛ عشق وجود داره، از بین نمیره تو تا ابد میتونی بگی من عاشق اون آدمم اما احترامه که زنجیر محکم بین دو نفر میشه؛ عشق بدون احترام شاید تشکیل بشه اما بین اون دو نفر دووم پیدا نمیکنه، همه‌ی سعیتونو بکنین برای طرفتون محترم باشین.

اون دسته از آدمایی که نمیدونن از چی ناراحتن، مودشون همیشه درحال تغییره و تو این حالت حتی حوصله‌ی خودشون و بقیه رو ندارن و با وجود اینا بازم حالشون رو خوب نشون میدن واقعا مظلومن.

منصفانه نیست ك ما همه‌ی حرف‌های قشنگ زندگیمونو به آدم‌های اشتباه زدیم ..

روز به روز بیشتر آدمارو از دست میدم و تنهاتر از قبل میشم.