هیچوقت نفهمیدم که چاره ی دلتنگی برای آدمی که نباید باهاش حرف بزنی چیه؟!

اگه فهمیدی ناراحتم و گذاشتی ناراحت بمونم دیگه فرقی با بقیه آدما نداری.

یکی نوشته بود؛ بعدِ چند سال دیدمش، بهم گفت؛ چقد خانوم شدی :) گفتم؛ دیگ کسی نبود واسش بچه بازی در بیارم :)

؛

به نظرم غمگین‌ترین مکالمه‌ی آدم اونیه که؛ آخر شب توی خلوت خودت با خودت دعوا میکنی، خودتو سرزنش میکنی چون به آدمای بی‌لیاقت اهمیت دادی، از خودت بدت میاد چون سر بعضی از آدما اشک ریختی، در آخرم خودت اشکاتو پاک میکنی و میگی کمتر غصه بخور همه چی درست میشه.

از لحاظ روحی به ی چی نیاز دارما ولی نمیدونم چی.

چگونه میشود به شاخه‌ی شکسته فهماند که باد عذرخواهی کرده است؟

زیبایی‌ماه؛

لازم نیست منو دوس داشته باشید ، همین که اذیتم نکنید کافیه.

من حفظياتم خوب نيست،ولی فاصله رو بلدم حفظ كنم.

قشنگیش به اینه که اگه طرف بد بود ولش نكنی بری ، کنارش بمونی جمع و‌جورش كنی لازم بود خيلی جدی تر برخورد كنی ولی درستش كنی ! دوست داشتن و موندن با کسی که هیچ عیب و ایرادی نداره که هنر نیست (':

امیدوارم یکیو سر راهتون بذاره که هی باخودتون بگید چه خوبه که دارمش :)