انسان اندوهش را فراموش نمی‌کند، بلکه خود را وادار می‌کند آن را تاب بیاورد.

هی گفتیم: حرف است فراوان و دگر حوصله ای نیست .. از مصرع دومش غافل شدیم "از بغضِ عمیقِ به گلویم گله‌ای نیست .."

-

‏یه وقتایی حسم این شکلیه توروخدا نذار ازت ناامید شم، خواهش میکنم خوب بمون، نذار راحت از زندگیم حذفت کنم بذار یکم بیشتر پیشم بمونی .

«آنچه گذشت بازگشت ندارد» ولی از من باور کنید هیچ چیز نمی‌گذرد و هیچ چیز فراموش نمی‌شود.

فقط اونجا که رضا صادقی میگه : من دیگه مغزم قبول کرد ، مهم نیس ازین به بعد دلم چی میگه.

پاتریک: چرا هیچکی بهم اهمیت نمیده باب ؟! باب: شاید چون تو به همه اهمیت میدی. :)

سکوت میکنم نه اینکه دردی نیست! گلویی نمانده برای فریاد ها ..

من میدونم نباید خسته شد میدونم نباید بُرید میدونم زندگی ادامه داره؛ فقط دلم میخواد ی وقتایی ، ی جایی وایسم بگم خسته ام ! و یکی بفهمه چی میگم نه اینکه بشنوه هاا بفهمه چی میگم !:)

من میگم برام مهم نیست ولی به خاطرش یه هفته سردرد میگیرم.

من بغض تو گلوتو میفهمم،غم تو چشماتو میفهمم،خستگی روحتو میفهمم،حال بدتو میفهمم،حتی حست هم میتونم از تو چشمات بخونم، کسی بهتر از من تورو بلدت نیس اینو مطمئنم،ولی تا وقتی خودت نخوای نمیتونم کمکت کنم،نمیتونم خوبت کنم،فقط میتونم پابه‌پات غصه بخورم و باهات گریه کنم :)

_