ما در خیابانی بی‌پایان ؛ گیر افتاده و کوچه‌های تکراریِ خاطرات را قدم میزنیم .

آدم هایی که همیشه تکیه گاه دیگران بودن وقتی مشکلی پیدا میکنن تنهایی رو بیشتر دوست دارن چون، عادت به تکیه کردن ندارن .

اونجایی که اخوان ثالث میگه  : خواهم که به خلوت کده ای از همه دور ، من باشم و من باشم و من باشم و من ..

-

انگار دو نفر درونم هستند یکی می‌خواهد تمام دنیا را ببیند و دیگری حتی نمی‌خواهد اتاق رو ترک کند .

کدورتارو حفظ کنید ؛ یادتونم نره باهاتون چیکار‌ کردن.

ولی همیشه اونایی که بهشون میخوره دورشون شلوغ باشه از همه تنها ترن.

بالاخره یه روز یکی میاد تو زندگیتون که گذشتتون رو میشوره و با خودش می‌بره یه جوری که هر چقدرم فکر کنید دیگه حتی یادتون نمیاد تا قبل از اومدنش چجوری زندگی میکردین .

از‌ هیچ‌ در‌ رفتیم‌ برای‌ گم‌ شدن‌ در هیچ .

ازلحاظ‌زیبایی؛)

اسکار بهترین عاشقانه دنیا هم میرسه به مولانا اونجا که میگه: دیر آمده‌ای، مرو شتابان ای رفتن تو، چو رفتن جان ..

بین خودمون باشه. همه‌مون تهِ تهِ قلبمون یه آرزوی خیلی خیلی محال داریم که از اول می‌دونستیم بهش نمی‌رسیم، پس انداختیمش توی یه صندوق خاک خورده و هرزگاهی درش میاریم و با عشق نگاهش می‌کنیم… یه آرزویی که هیچ‌کس ازش خبر نداره. یه چیز خیلی خاص! همه‌مون داریمش… همه‌مون!