‌‌هیچ تمایلی به حضور در اجتماع ندارم. میخواهم تا ابد فرد بمانم، سرد بمانم و آدم‌ها را درد بدانم.

‌از یه جایی به بعد دیگه خسته نمیشی ، می بُری!

-

آدم‌هایی‌ که سکوتِ بینمون باعث معذب شدنمون نشه رو، بیش‌تر دوست‌دارم.

تو آخرین حوصله و ذوقِ من برای دوست‌داشتنِ یک آدم بودی :)

بابا خسته شدیم از بس امید دادیم به خودمون گفتیم اونم عاشقمون میشه ! خسته شدیم از بس زیرِ لب گفتیم از محبت خارها گل میشود . چرا گل نشد پس ؟چرا خار بیشتر رفت تو چشمون ؟! دِ خسته شدیم از بس این غم ، پشتِ لبخندای توخالی پنهون شد که مبادا دکتر ببینه و بفهمه و بفرسته ما رو اتاق آبیه. خسته شدیم از بس قرص خوردیم تا این عشق بپره از سرمون ، ولی تا از دور میبینیمش دلمون پر میکشه واسش... نکنه اسیرش شدیم خبر نداریم؟! بابا بیا چِشِمونُ دربیار نبینیم این دنیای خاکستری رو . .

امروز برای انسان بودن زیادی آسیب پذیرم ، کاش درختی ، تخته سنگی چیزی بودم.

-

‏به یه مغز جدید نیاز دارم ، مغزِ الانم خیلی درگیره نمیتونم تمرکز کنم

اقای‌ مشیری میگه ؛ "تو از آیین انسانی چه می‌دانی؟ اگر جان را خدا داده‌ست، چرا باید تو بِستانی؟"

وچه ساده رفتند آنهایی که خیال میکردیم تا ابد کنارمان هستند .