نمیدونم میفهمید چی میخوام بگم یا نه ، قضیه این که من عین یه آدم هیچ کاری رو درست و حسابی انجام نمیدم ، ورزش ، رژیم ، فیلم دیدن ، درس خوندن و ... کلی کاری دیگه که تا تهش نمیرم و از طرفی هم هیچکدوم رو نمیتونم حذف کنم ، واسه همین همشون تا آخر عمرم دست و پا شکسته باقی می مونن ، من مثل یه روانی گرفتار مسخره ترین مشکلی شدن که فکر میکنم وجود داره .

آره خیلی تلخه ولی من دیگه قبول کردم که هیچکس برای همیشه موندگار نیست.

راسل خیلی قشنگ میگه : وقتی بالا می روی مهربان باش و فروتن ، چون وقتی سقوط می کنی از کنار همین آدم‌ها رد می شوی !

دوست دارم به اندازه ی ! گفتم چه اندازه؟ چیزی که حدی نمیشه براش تعریف کرد اندازه نداره (':

-

من دقیقا کجام وقتی نه توی واقعیت هستم نه در رویا ؟

خسرو شکیبایی یه دیالوگ داره ك میگه : ‹ نمیدونم کی بود چی چی بود که یهو دوید تو زندگیم ، با اون چشاش ، آخ چشاش . . چشاش بدبختم کرد آتیشم زد . ! ›

_

از تنها چیزی که توی زندگیم مطمئنم اینه که توی کل زندگیم هیچکس رو به اندازه‌‌ی خودم اذیت نکردم .

بدترین حالتی که ممکنه برای یه آدم پیش بیاد اینه که همزمان هم احساسی باشه و هم منطقی، یعنی قلبش داره مچاله می‌شه ها، ولی مجبوره منطقی تصمیم بگیره، بعدش باید روزها و ماه‌ها و حتی سال‌ها بشینه به قلبش توضیح بده که اگه اون کارو نمی‌کردم بیشتر مچاله می‌شدی. اما مگه قلب حالیشه؟ وقتی دیگه صلحی نباشه بین عقل و قلبت، انگار لای منگنه ای، چون نه مغزت قلب داره، و نه قلبت مغز .

مهم ترین چیزی که تو زندگیم یاد گرفتم این بود که هیچکس همونطور که شناخته بودم باقی نمیمونه ، این آدما به مرور زمان خود واقعیشون رو نشون میدن اونی که چند وقته میشناسیش خودِ واقعیش نیست بلکه داره یه چیز بهتری از خودش نشون میده و زمان میبره که واقعیت درونشو ببینی ، شخصیت واقعیشو رو کنه .

اینکه بیشتر از سنت درگیر مشکلات بشی زندگی ازت آدم ساکت تری می‌سازه..