بنظرم بهترین تعریفی که از بالغ شدن خوندم این بود میگفت « کسایی به لحاظ عقلی بالغ شدن که وقتی ازت دلخورن به جای اینکه رفتارشون رو باهات عوض کنن و قهر کنن، قشنگ میان دلیل دلخوریشونو میگن، در موردش حرف میزنن و موضوع رو حل میکنن چون میدونن ارزش یه رابطه بالاتر از غرور و دلخوری های سطحیه🙂°»

- علی یاسینی تو کنسرتاش میگه : پس من می‌خونم ، جاهایی ك میگه ‹ نامرد › رو شما بگید ! فک کن با اون همه زخمی ك خورده هنوز نمی‌تونه بهش بگه ‹ نامرد ›.

یه‌ دیالوگی توی‌ فیلم «ازکرخه‌تاراین» بود که‌ میگفت : « چیکار کنم‌ خوب‌ شی!؟ بگی‌ برقص‌ میرقصم ، بگی‌ بخون‌ میخونم، بگی‌ بمیر میمیرم . ‌. . »

‏اونی که حتی وقتی با بقیه در موردش حرف میزنی ، میگی " قربونِش برم من " - همون بشه همدمت تا چروکی ِ دستات

هر چی انسان تر باشیم ، زخم ها عمیق تر خواهند بود.

بدترین نوعِ درد دردیه که باعث میشه آدما عوض شن. بعدها با گذرِ زمان اون زخما به مراتب خوب میشن ولی آثارِ اون درد تا ابد همراهِ آدم میمونه :)

اون مرحله که کلِ احساساتت تویِ خنثی بودن خلاصه میشه خیلی عجیبه.

متاسفانه یه اخلاق بد من اینه که از هیچکس کمک نمیخوام‌، میرم وقتی همه‌ چی اوکی شد برمیگردم.

-

امروز یه قانون روانشناسی رو می‌خوندم که در عین ساده بودنش خیلی جالب بود؛ می‌گفت: چرا وقتی ماشینت جوش میاره، حرکت نمی‌کنی؟ کنار می‌زنی و می‌ایستی؟ چون ممکنه آتیش بگیره؛ و به خودت و دیگران صدمه بزنه! خودت هم همین‌طوری. وقتی جوش میاری، عصبی و عصبانی میشی. در این حال تخته‌گاز نرو. بزن کنار، ساکت باش، و هیچ نگو. وگرنه هم به خودت آسیب می‌زنی هم به اطرافیان.

من‌نیستم‌دیگه‌اون‌آدمِ‌قبلا.