امروز یه قانون روانشناسی رو می‌خوندم که در عین ساده بودنش خیلی جالب بود؛ می‌گفت: چرا وقتی ماشینت جوش میاره، حرکت نمی‌کنی؟ کنار می‌زنی و می‌ایستی؟ چون ممکنه آتیش بگیره؛ و به خودت و دیگران صدمه بزنه! خودت هم همین‌طوری. وقتی جوش میاری، عصبی و عصبانی میشی. در این حال تخته‌گاز نرو. بزن کنار، ساکت باش، و هیچ نگو. وگرنه هم به خودت آسیب می‌زنی هم به اطرافیان.

من‌نیستم‌دیگه‌اون‌آدمِ‌قبلا.

صدای درونم آژیر پخش می‌کنه ، وضعیت روح و روانم اضطراریه.

متاسفانه جزئیاتی از آدم‌ها در ذهنم می‌ماند که حتی خودشان هم از آن بی‌خبرند. ذهن‌ِ من همیشه راهی برای شکنجه دادنم پیدا می‌کند‌.

-

با منی که وقتی یکی سرشو میزاره رو شونم نفسامو کوتاه تر میکنم که اذیت نشه از مهربون بودنت نگو .

و كاش عزيزم اگر به غم مبتلا شدي، پناهي هم داشته باشي:)

حرف است فراوان و دگر حوصله ای نیست ..

ولی من امیدوار بودم ک باهمدیگه پیر شیم ..(:

‌ اون دیالوگ که می‌گفت: «آدم کسی که دوسش داره رو یادش نمی‌ره، فقط یاد میگیره کمتر راجبش حرف بزنه، کمتر فکر کنه تا کمک کنه کمتر دلش تنگ بشه، همین، گوش کردی؟ یادش نمی‌ره!"» چقدر درست بود .

ازلحاظ‌زیبایی؛)

یه آهنگ میتونه هزاران خاطره رو برگردونه .