چقدر کلمه «سابق» عجیبه. عشق سابق، خونه سابق، آدم سابق. یه جوریه انگار داریم به جای زخمهامون نگاه میکنیم.
آندیا!
امروز یه توییت خوندم نوشته بود :
± دیدی اون لحظهای ك آب پرت میشه تو گلوت یا یه تیکه غذا گیر میکنه تو قفسهی سینت چه حالی داری؟ هی تقلا میکنی به بقیه بگی دارم خفه میشم و بقیه هم سریع میگن چیزی نگو بدتر میشی ؛ الان دقیقا یه همچین حسی دارم ، دارم خفه میشم و انگار تقلا میکنم به بقیه بگم اما نمیگم چون میدونم حرف زدن همه چی رو بدتر میکنه !
- گفت حس الانتو توصیف کن :
بهش گفتم انگار زانوم روی فرش ساییده شده ، کف دستم روی آسفالت کشیده شده ؛ انگار چون شلوار بلند نپوشیدم ، موقع سُر خوردن از قلعه بادی ، پاهام زخم شده مثل وقتایی ك میرفتیم پارک و به زور میخواستم از بارفیکس آویزون شم و بعدش دستام پینه میزد ؛ شایدم مثل بریده شدن پوست با کاغذ . اره ، عمیق نیستن ؛ اما کلافم میکنن : )!
+ با آنان که ناامیدت کردند ،
چگونه تا کردی؟
- هیچ !
گذشتم ؛ انگار که هرگز نبودهاند .
آندیا!
یه دیالوگ قشنگی تو سریال لوسیفر بود که میگفت : باخت و ناراحتیی که باعث بشه آدمارو بشناسی خودش یه بر
- سریالِ 𝒌𝒊𝒍𝒍𝒊𝒏𝒈 𝑬𝒗𝒆 یه دیالوگ داشت که میگفت :
من میدونم نباید خسته شد میدونم نباید بُرید میدونم زندگی ادامه داره ، فقط دلم میخواست یه وقتایی یه جایی یه گوشهای ، وایسم بگم خستم و یکی بفهمه چی میگم ، نه که فقط بشنوهها ؛ بفهمه !((( :❤️🩹`