-

من دیگه بیشتر از این نمیتونم مردم رو تحمل کنم .

مودم؟ خستم ، ی افسردگی دارم که همش در حال انکار کردنشم ، دایره ی آدمای دورم به صفر رسیده ، تنهام حوصله ی هیچ کاریو ندارم ، عصبیم صداها و آدما رو مخمن ، اعتماد به نفسم صفره حس میکنم زشت و حوصله سر برم آهنگا تکرارین ، آینده مبهمه ، یکسره تو خودمم ؛)) رویاهام سیاهن ؛ ی خواب طولانی میخوام همین ! .

میدونی این خاصیت آدماست میزنن میرن ، تهشم تو میشی آدم بده

و خداوند آنچه را که به ما گذشت ، جبران خواهد کرد . . .

حتی پوست هم وقتی زخم میشه جاش میمونه، چطور توقع داری وقتی کسی ناراحت میشه اتفاقی واسه روحش نیفته.

قشنگ بود بودنت.

اینجا یه تکون بخوره صلوات.

ازلحاظ‌زیبایی؛)

من از دور حواسم جمعِ توست ، همانقدر که تو از دور حواست جایِ دیگریست ، جایی دور تر از من ؛

یه گوشه نشستم ، غصه می‌خورم ؛ از خودم میپرسم تو چته ؟ چرا اینطوری هستی ؟ چرا نمی‌تونی خوشحال باشی ؟ چرا نمی‌تونی کارهات رو انجام بدی ؟ چرا تو ، تویی؟

اونجایی که علی یاسینی میگه : "فکر کردم مهمم برات همونقدر که میخوامت" حرف دل خیلی هامونه ، آدمایی که بهشون اعتماد کردیم و فکر کردیم دوسمون دارن ولی تنهامون گذاشتن :)