‏به خاطر تمام صمیمیت‌های بیجایی که با انسان‌های بیجا داشتم ، از خودم معذرت می‌خوام.

زیبایی‌ماه؛

- داشت میرفت بی‌دلیل و بی‌توضیح ! ‹ سرِ قرار آخر بودیم نگام کرد گفت نمیخوای هیچی بگی ؟ چیزی نداشتم بگم‌ ، تصمیمش قطعی بود بی‌اختیار گفتم امیدوارم یه روز عمیقاً بفهمی با من چیکار کردی . . بعد از ۶ سال دیروز بهم پیام داد ، نوشته بود کاش هر نفرینی میکردی جز کلمه آخر ، ناراحت شدم براش اما خب چه میشه کرد ، دنیا خیلی گِرده ، واسه همین میگم مراقبِ خاطراتی ك برای آدما میسازین باش ، بدترین یادآوری وقتیه ك بلایی سرت میاد و ناخودآگاه یادِ آدمی میفتی ك یه روزی اون بلا رو سرش آورده بودی :)!

زندگی همینقدر عجیبه که پارسال یه آدمایی تو زندگیت بودن که فکر میکردی ابدی بودن و الان نه برات مهمن نه خبری ازشون داری ..

-

نه کسی بهم زنگ میزنه و نه پیام میده ، حس تنهایی عجیبی میکنم.

من از کسی‌ توقع ندارم خوش‌حالم کنه ، همین که ناراحتم نکنه برام کافیه ؛

" 1:28 برای وقتی که تا همیشه رد زخمش رو دلت هست این پادکست و پلی کن . . . "

- ویکتور فرانکل توی کتاب انسان در جستجوی معنی میگه : اما دلیلی نبود که برای اشک هامون خجالت بکشیم ، چون اشک ها شاهد شجاعت مون بودن ، شجاعت تحمل دردهامون . . !

-

حس تنهایی عجیبی دارم ، نه اون تنهایی که آدم‌ها طردت کرده باشن و نخوانت. اینطوری که نه چیزی برای حرفات پیدا میکنی و نه کلمات مناسب برای بیان کردنشون ؛

آدم ها میرن ولی آهنگایی که برات فرستادن میمونن