-

روانشناسی میگه : اگه وقتایی که اوضاع رو به راه نیست، میری‌‌ توی تنهاییای خودت و از بقیه فاصله میگیری،‌ ‌یعنی احتمالا توی بچگیات مجبور بودی بیشتر‌ ‌مشکلاتت رو خودت تنهایی حلشون کنی و‌ ‌هنوزم فکر میکنی که تنها راه حل همینه :))!

یه پاراگراف توی رمان ‹ مرگ خوش › خوندم که منو توی فکر برد ؛ نوشته بود :

‹ بیماریش آنقدر طولانی شد که اطرافیانش به مریضیش عادت کردند و از یاد بردند که اون دارد عذاب می‌کشد و روزی می‌میرد . . ! ›

± حقیقت اینه گاهی هرچیزی که مربوط به ماست برای اطرافیانمون تبدیل به عادت میشه ؛ درد و رنج‌هامون ، بیماری‌هامون ، حتی عشق و محبتمون نسبت به آدم‌ها ، براشون تبدیل به عادت میشه و دیگه به چشم نمیاد .

حضور دائمی ما ، عشقِ بی‌قید و شرط ما باعث میشه حتی دیده‌ نشیم!(:

-

‌‌‏⌝‌‏‌مرا عجب غمیست که گفتن نتوان ⌞

نیاز دارم : به یه نبودن طولانی . . اسمم ك بیاد بگن : ± اون ! خیلی وقته ازش خبری نیست معلوم نیست کجاست اصلا : )!

- با بغض میگفت . . ‹ ولی یه شبایی ؛ واقعاً صبح نداره ! ›

- گاهی اوقات یك چیزِ کوچك یا اتفاقی ناچیز جرقه‌ای می‌شود تا آدم ، تمامِ دردهای زندگی‌اش را یك جا گریه کند .

زیبایی‌ماه؛