یه پاراگراف توی رمان ‹ مرگ خوش › خوندم که منو توی فکر برد ؛ نوشته بود :

‹ بیماریش آنقدر طولانی شد که اطرافیانش به مریضیش عادت کردند و از یاد بردند که اون دارد عذاب می‌کشد و روزی می‌میرد . . ! ›

± حقیقت اینه گاهی هرچیزی که مربوط به ماست برای اطرافیانمون تبدیل به عادت میشه ؛ درد و رنج‌هامون ، بیماری‌هامون ، حتی عشق و محبتمون نسبت به آدم‌ها ، براشون تبدیل به عادت میشه و دیگه به چشم نمیاد .

حضور دائمی ما ، عشقِ بی‌قید و شرط ما باعث میشه حتی دیده‌ نشیم!(:

-

‌‌‏⌝‌‏‌مرا عجب غمیست که گفتن نتوان ⌞

نیاز دارم : به یه نبودن طولانی . . اسمم ك بیاد بگن : ± اون ! خیلی وقته ازش خبری نیست معلوم نیست کجاست اصلا : )!

- با بغض میگفت . . ‹ ولی یه شبایی ؛ واقعاً صبح نداره ! ›

- گاهی اوقات یك چیزِ کوچك یا اتفاقی ناچیز جرقه‌ای می‌شود تا آدم ، تمامِ دردهای زندگی‌اش را یك جا گریه کند .

زیبایی‌ماه؛

- انقدر خستم ك حتی حال ندارم حرف بزنم . انقدر غمگینم ك اگه یه نفر ازم بپرسه چته . میزنم زیر گریه . انقدر نا امید ك میشه وجود خدارو انکار کرد . . انقدر دلتنگ ك انگار درحال ذوب شدنم . انقدر کلافه ك نمی‌تونم بخوابم . انقدر دلشکسته ك هر آن ممکنه تیکه هام زخمیم کنن . و انقدر منتظر ك حتی علفایی ك زیر پاهام سبز شده بودن هم پوسیدن و . . از جا کنده شدن . دلم میخواد برم روی تختم . پتو رو بپیچم دورم و آروم آروم تموم بشم . دلم میخواد برم تو خیابون و هرکیو دیدم یقش‌ رو بگیرم بگم میشه کمکم کنی؟! من خستم . . میشه برام یکاری کنی؟! نمیدونم فشارا بیشتر شدن یا من کم طاقت . دلم میخواد از همه چی فرار کنم . دلم میخواد یه مدت هیچ صدایی نشنوم . هیچ چیزی نبینم . هیچکس صدام نکنه ، هیچکس‌ رو صدا نکنم . من هیچی نمیدونم . . فقط اینو میدونم ك تحمل این وضع تقریبا برام غیر ممکنه . چقدر این منی ك انقدر کم آورده برام غریبه‌س :)

خسته نیستید آیا؟ از جست و جوی آتشِ گل سرخ در زخم های ما...