‹ فراموش کردنِ کسی مثل این است ك . . شبی فراموش کنی چراغ حیاط پشتی را خاموش کنى ، چراغ تمام روز بعد روشن می‌ماند و نور خورشید مانع فهمیدنت میشود ! اما تاریکیِ شب بعد ، وا می‌داردت ك به یاد بیاوری : )! ›

- با بغض میگفت لعنت به دنیایی ك . . یکی از خوشحالی گریش میگیره ، یکیم از بدبختی و درموندگی خودش خندش میگیره ؛

± من از تموم این دنیـٰا ، فقط دلم میخواد برم کنسرتِ رضا ملک‌ زاده اون بخونه : ‹ منو بگیر از این دلتنگیِ لحظه به لحظه ! › - منم این طرف با چشـٰای اشکی و بغض داد بزنم : ‹ با تو مُردن به این زندگیِ بی تو می‌ارزه :)! ›

-

چقدر خوبه این دیالوگ بهرام رادان تو جیران ك میگه : ± نگاهش همراهم شده و خیالش همدمم !‏ همه وقت هست و هیچوقت نیست ، همه جا هست و هیچ جا نیست . . آخ از این قرارِ بعد از بی‌قراری ؛‏ اما این احوالات به جنون بیشتر شبیه تا عشق :)!

زیبایی‌ماه؛

- محمود درویش : آن پاسخ‌های بی‌رحمانه را فراموش نکن؛ به یادشان بیاور تا دلتنگ نشوی"

‹ خوب بخوابی عزیزِ روزهای سخت من ! 🌙 ›

شب دوباره همانیم ؛ آزرده ، غمگین ، تنها و ترسیده از دنیا ، حتی اگر تمامِ روز در قوی‌ترین حالاتِ ممکنِ یک انسان زیسته باشیم .

یه دیالوگ باحال داشت فیلم ‹ No Country For Oldmen › ك میگفت : ‹ تو زندگیم همیشه منتظر بودم ك خدا ، از یه جایی وارد زندگیم بشه ، ولی اون هیچوقت نیومد ، البته اگر منم جای اون بودم خودمو قاطی همچین چیزی نمی‌کردم :)! ›

-

تنهایی ها عمیق‌اند؛عمیق مثل صورت مردگان، دیده‌ای حلزون‌ها چقدر تنهایند به جز آشیانه‌ی خود همراهی ندارند تنهایی‌ها عمیق اند،آشیانه‌ی کوچکم.. و تو در خاموشی‌هایم می‌درخشی در آتش و روشنی می‌درخشی و من آن قدر دوستت دارم که فراموش می‌کنم زندگی با بلعیدن زندگان است تنها که ادامه دارد.